Grażyna Kowalska, mieszkająca w małym mieszkaniu przy ulicy Nowej w Warszawie, powiedziała narzeczonemu, że wynajmuje lokum, choć w rzeczywistości to własna własność.
Dorastałam w domu, w którym jedynie mama i babcia dzieliły ze mną codzienność. Ojciec odszedł, nie interesował się naszą rodziną, więc wszystkie wartości siła, samodzielność, zaradność wpoiły mi kobiety. Dzięki temu już w wieku 27 lat, z własnych oszczędności, kupiłam kawalerkę za pięć tysięcy złotych miesięcznego czynszu, a potem zaczęły się pytania, jak mieć zdrowy związek.
Gdy spotykałam chłopaków, po usłyszeniu, że mam własne cztery kąty, od razu widzieli we mnie nie partnerkę, lecz haczyka na własny dach i ratunek dla ich portfela. Nie podobało mi się to chciałam być kochana za charakter, nie za metraż.
Poznałam więc Władysława Nowaka. Kiedy przyjechał do mnie w gość, powiedziałam mu, że wynajmuję mieszkanie, chcąc sprawdzić, czy potraktuje mnie tak, jakbyśmy oboje nie mieli nic. Władek odparł, że brak własnego lokum nie jest problemem zarobi i odłoży na wspólny dom, w którym razem zamieszkamy. Jego podejście mi się spodobało, a przez dwa lata naszego wspólnego życia naprawdę oszczędzał, odkładając co miesiąc po dwieście złotych.
Teraz przed nami ślub. Po ceremonii Władek planuje od razu kupić nam mieszkanie w Krakowie, a ja mam wyrzuty sumienia. Przez cały ten czas płaciłam czynsz z jego pieniędzy, nie mówiąc mu, że wcale nie wynajmuję. Czy powinnam mu wyznać prawdę?
Babcia i mama twierdzą, że nie ma potrzeby się spowiadać niech mam własne cztery mury, a mężczyzna niech zapewni żonie dom. Ale jak rozpocząć małżeńskie życie od kłamstwa?
