**Znaleziony telefon męża**
Sprzątałam gabinet Rafała, gdy ścierka zahaczyła o stos papierów na biurku. Rozleciały się po podłodze, a ja, mrucząc pod nosem, zaczęłam je zbierać. Pod fotelem coś błysnęło – mały, czarny przedmiot. Wyciągnęłam zużyty smartfon w wytartej etui.
– Dziwne – szepnęłam, obracając go w dłoniach.
Rafał zawsze miał swój nowy iPhone albo w kieszeni marynarki, albo na nocnej szafce. Ten był tańszy, prostszy… i obcy. Wcisnęłam przycisk – ekran pokazał godzinę i datę. Bez hasła. Serce ścisnęło mi się, a w gardle stanął guz.
Powoli usiadłam w fotelu, nie spuszczając wzroku z telefonu. Po dwudziestu trzech latach małżeństwa zdarzały się kłótnie, urazy, chwile zwątpienia. Ale drugi telefon? Nigdy nie uważałam się za zazdrosną żonę. Ufałam mu, dumna byłam z naszego związku. A teraz bałam się zajrzeć do tej czarnej skrzynki pełnej potencjalnie niszczących tajemnic.
*Dwadzieścia trzy lata razem, dwie córki… Czy to wszystko na próżno?* – myśli wirowały, gdy palce automatycznie przeglądały menu. Żadnych zdjęć. Kilka kontaktów – numery bez nazw, tylko inicjały. I wiadomości… Zamarłam, widząc rozmowę z „M.K.”.
*„Dzisiaj o 19:00, jak zwykle?”* – napisał Rafał trzy dni temu.
*„Tak, czekam”* – krótka odpowiedź.
Dwa dni później:
*„Dzięki za wczoraj. Jak zawsze perfekcyjnie”* – wiadomość od męża.
*„Cieszę się. Jutro dasz radę?”* – odpowiedź.
*„Postaram się, ale nie obiecuję. Kasia coś przeczuwa”* – odpisał Rafał.
Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Ja? Przeczuwać? Do tej chwili nawet nie dopuściłam takiej myśli! W piersi rozpływała się paląca mieszanka złości, rozgoryczenia i zawodu. Dwadzieścia trzy lata zaufania – i tyle?
Na dole zatrzasnęły się drzwi. Rafał wrócił wcześniej z pracy. W panice wsunęłam telefon do kieszeni szlafroka i chwyciłam ścierkę, udając, że sprzątam.
– Kasiu, jesteś? – jego głos rozległ się w przedpokoju.
– W gabinecie, porządkuję – odpowiedziałam, starając się mówić normalnie.
W drzwiach stanął Rafał – wysoki, zadbany, w eleganckim garniturze. W swoich pięćdziesięciu latach wyglądał młodziej niż rówieśnicy i wciąż przyciągał spojrzenia kobiet. Kiedyś byłam z tego dumna, teraz poczułam dreszcz strachu.
– Jak minął dzień? – spytałam, energicznie przecierając półkę.
– Normalnie – poluzował krawat i przeciągnął się. – Zmęczony tylko. Klient wymagający, zmarnowałem na niego trzy godziny.
*„Jaki klient? M.K.?”* – chciałam zapytać, ale powstrzymałam się.
– A ty czemu tak wcześnie? – odwróciłam się, szukając w znanej twarzy śladów kłamstwa.
– Stęskniłem się – podszedł i objął mnie od tyłu, wtulając nos w moją szyję. Pachniał swoim zwykłym wodą kolońską i… papierosami, choć rzucił palenie pięć lat temu. Ten zapach ukłuł mnie nieprzyjemnie.
– Idę pod prysznic – pocałował mnie w policzek i wyszedł.
Zostałam sama, opadając na kanapę. Co robić? Rozpętać awanturę? Śledzić go? A może zapytać wprost? W kieszeni szlafroka obcy telefon ciążył jak kamień. Wyjęłam go i znów otworzyłam wiadomości. Nic jednoznacznego, żadnych wyznań czy intymnych zdjęć. Ale sama tajemnica drugiego telefonu mówiła wiele.
Wieczór mijał w nerwowym napięciu. Jedliśmy kolację, oglądali serial, rozmawialiśmy o córkach. Starsza, Ola, mieszkała w innym mieście z mężem i dwuletnim synkiem. Młodsza, Justyna, kończyła studia. Rafał zachowywał się normalnie – opowiadał o pracy, żartował. Nic dziwnego, gdyby nie ten przeklęty telefon.
O dziesiątej poszedł pod prysznic, a ja się zdecydowałam. Przeszukałam jego marynarkę – nic. Potem teczkę – też pusto. Już miałam odpuścić, gdy w bocznej kieszeni zauważyłam wizytówkę: *Magdalena Kowalska* i numer telefonu. Czy to owa M.K.?
Woda w łazience przestała lecieć. Szybko odłożyłam wszystko na miejsce i wślizgnęłam się do łóżka, udając śpiącą. Serce biło tak głośno, że myślałam, iż Rafał je usłyszy.
Rano obudziłam się wcześniej i długo patrzyłam na jego twarz. Znajomą, kochaną – a teraz nagle obcą. Jak mógł mi to zrobić? Czego mu brakowało przez te wszystkie lata?
Przy śniadaniu nie wytrzymałam:
– Rafał, jesteś ze mną szczęśliwy? – spytałam, mieszając cukier w herbacie.
Uniósł brwi:
– Skąd te pytania o poranku?
– Po prostu odpowiedz.
– Oczywiście, że jestem – przykrył moją dłoń swoją. – Dwadzieścia trzy lata razem, nie licząc.
Jego dotyk, który kiedyś grzał, teraz parzył.
– A nie brakuje ci… kogoś innego?
Zmarszczył brwi:
– Kasia, co się dzieje? Dziwnie się zachowujesz od wczoraj.
– Po prostu odpowiedz.
– Nikogo innego nie potrzebuję – powiedział stanowczo. – Jesteś moją żoną, matką naszych dzieci. Co za głupie myśli?
Brzmiał szczerze, ale już nie wiedziałam, komu wierzyć.
Gdy wyszedł, wyjęłam telefon i wpisałam w internecie nazwisko z wizytówki. Magdalena Kowalska okazała się nauczycielką śpiewu. Na zdjęciach – uśmiechnięta kobieta po czterdziestce z rudymi włosami.
*„Więc to ona, ta M.K.”* – gorycz podchodziła do gardła.
W południe zadzwoniłam do przyjaciółki, Moniki.
– Wyobraź sobie, znalazłam u Rafała drugi telefon – powiedziałam drżącym głosem.
– Co? Serio? A co tam jest?
Opowiedziałam o wiadomościach, wizytówce, rudowłosej nauczycielce.
– Boże, Kasiu… – westchnęła. – Co zamierzasz?
– Nie wiem. Dwadzieścia trzy lata… Myślałam, że wszystko między nami dobrze.
– Może to nie to, co ci się wydaje? – zasugerowała ostrożnie. – Porozmawiaj z nim.
– I co powiem? „Szpiegowałam cię i znalazłam tajny telefon”?
– Lepiej to niż żyćKiedy Rafał wrócił wieczorem, z uśmiechem wręczył mi bilet na nasz pierwszy wspólny koncert, na który potajemnie ćwiczył, by zaskoczyć mnie w rocznicę ślubu.
