Aby życie rodzinne mogło być wygodne, małżonkowie powinni ufać sobie nawzajem. Gdy po powrocie do domu zamiast ciepła czeka tylko chłód podejrzliwości i niechęci, trudno marzyć o spokoju i harmonii. Z biegiem czasu taka egzystencja niesie jedynie narastające kłopoty i niszczy więzi pomiędzy bliskimi ludźmi.
Wielu Polaków ma problem z budowaniem zaufania. Na ogół nie bierze się to znikąd; stoi za tym wcześniejsze doświadczenie. Bo jeśli kobieta została kiedyś zdradzona, potem już trudno jej uwierzyć innym mężczyznom. Tym bardziej będzie nieufna wobec tego, który już raz ją oszukał! A przecież to da się naprawić.
Nie chodzi tu o kogoś innego walka z własną nieufnością jest po to, by samemu odzyskać spokój ducha. Ustępując podejrzeniom, niechcący podtruwamy wspólne życie. Zaczynają nas dręczyć niepokoje, które w ogóle nie powinny mieć miejsca. Nie znaczy to, by wierzyć każdemu na słowo, ale warto nauczyć się rozmawiać ze sobą spokojnie, bez napięcia i stresu, bo one nigdy nie dają nic dobrego.
Mój znajomy, Tomasz Malinowski, zauważył ostatnio, że jego żona, Jagoda, coraz częściej wychodzi z mieszkania. Na początku nie zwracał na to uwagi, ale coraz częściej Jagoda ruszała do miasta dwa razy w tygodniu. To zaczęło go gryźć i nie dawało spokoju. Do tego, zupełnie niedawno, spotkało go coś jeszcze bardziej zaskakującego. Szukając w szafce butów na wiosnę, natknął się na pudełko i niespodziankę.
W damskim pudełku po butach leżały banknoty. Tomasz był zdziwiony, bo Jagoda nigdy nie wspominała o jakichkolwiek pieniądzach, które odkłada. Kilka dni później pieniądze zniknęły, a żona znów gdzieś wyszła. Tomasz nie wytrzymał postanowił podążyć za Jagodą, chociaż całość przypominała absurdalny sen, w którym świat zdaje się być na odwrót.
Zobaczył ją, jak idzie w stronę sąsiedniego bloku na ul. Sienkiewicza w Krakowie. Sunął za nią jak duch, czując się śmiesznie, a jednocześnie nie mogąc się powstrzymać. Jagoda weszła do kamienicy po drugiej stronie ulicy. Tomasz wdrapał się po stromych schodach, rozbijając ciszę szeleszczącymi snami pod stopami. Nagle, gdzieś z góry, rozległ się stuk klucza do zamka jakby dźwięk ten rozcinał powietrze w półświadomym, półrealnym świecie.
Tomasz dobiegł na drugie piętro i, zupełnie bez sensu, zaczął walić pięścią w drzwi, przekonany w swej paranoi, że zastanie tam jakiegoś tajemniczego adoratora. Jednak drzwi otworzyła mu siwa pani z fioletowym szalem i spojrzeniem łagodnym jak tapeta z dzieciństwa.
Okazało się, że Jagoda poznała starszą kobietę przypadkiem, wracając z targu na Starym Kleparzu. Pomogła nieść torby, a potem zaczęła raz w tygodniu zaglądać i dowozić zakupy wszystko, czego samotna pani potrzebowała. Dwa razy w tygodniu, od rzeczywistości odklejona, Jagoda odwiedzała staruszkę i zostawiała dla niej pieniądze w pudełku po butach bo tak było jej łatwiej nie zapomnieć, po prostu.
