Znaleziony skarb
Tydzień spędzony w łóżku z gorączką i kaszlem minął. Małgorzata przeciągnęła się i uśmiechnęła. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuła się naprawdę dobrze. Poranek zaczął się od promieni słońca przenikających przez zasłony. Małgorzata była pełna energii i determinacji.
— No to czas na kawę i porządki! — powiedziała radośnie do siebie, wstając z łóżka.
W kuchni czekał na nią mąż, Krzysztof, który już pił kawę i przeglądał wiadomości na swoim starym laptopie.
— Dzień dobry — mruknął, nie odrywając wzroku od ekranu.
— Dzień dobry! — odpowiedziała radośnie Małgorzata. — Czuję się dziś jak milion dolarów! Postanowiłam zrobić wielkie porządki. W łazience użyję nowego środka czystości, który kupiłam przed chorobą.
Krzysztof tylko skinął głową, wyraźnie nie podzielając jej entuzjazmu.
— Może w inny dzień? Czemu akurat w mój dzień wolny? Jeszcze mnie w to wciągniesz, a ja chciałem odpocząć…
— Nie martw się kochanie, mojego zapału starczy na nas oboje! — zapewniła go Małgorzata, dopijając kawę i kończąc tosta z awokado.
Nucąc pod nosem, założyła gumowe rękawiczki. Jak dobrze, że dzieci dorosły i można rzadziej sprzątać! Córka wyszła za mąż rok temu, syn od września studiuje i mieszka w akademiku… Trzeba do nich zadzwonić! Małgorzata wzięła puszkę z nową pastą czyszczącą, która obiecywała blask i świeżość w kilka minut. Jej wrażliwy po chorobie nos nie wyczuł żadnej chemii, wręcz przeciwnie, czuć było lawendę czy coś równie przyjemnego.
Najpierw zajęła się umywalką, potem toaletą, aż w końcu dotarła do wanny. Pasta działała, a zapach łąkowych, bzu wypełnił całe pomieszczenie.
— No proszę! — powiedziała z zachwytem, patrząc na błyszczącą powierzchnię. — Teraz jesteś jak nowa!
Ale jej zapał nie słabł. Małgorzata postanowiła, że skoro już zaczęła sprzątać, to doprowadzi dzieło do końca. Uklękła i zajrzała pod wannę.
— Ile tu kurzu! — zawołała, chwyciwszy ścierkę.
I wtedy jej wzrok padł na coś błyszczącego. Małgorzata sięgnęła ręką i wyciągnęła szklany słoik po kawie. W środku były starannie złożone banknoty.
— Co to takiego? — zdziwiła się, otwierając słoik.
Małgorzata wyszła z łazienki z słoikiem w rękach. Krzysztof wciąż siedział przy laptopie, ale widząc wyraz jej twarzy, zesztywniał.
— Krzysztof, co to jest? — zapytała, pokazując słoik.
Zamarł na chwilę. Po czym jego twarz zdradziła nerwowość, ale szybko się opanował i wzruszył ramionami:
— Nie wiem. Skąd mam wiedzieć? Może to twoje oszczędności? — powiedział, po czym przełknął ślinę i spojrzał na słoik jak na ostatni kawałek chleba na ziemi.
Jego wzrok był pełen źle skrywanej boleści, ale Małgorzata tego nie zauważyła. Już otwarła słoik i z zachwytem wyjęła pieniądze.
— Moje oszczędności? — zaśmiała się Małgorzata. — Nie chowałabym pieniędzy pod wanną. To z pewnością twoja sprawka.
Krzysztof uniósł ręce w geście poddania, ponownie połykając gorzką gulę w gardle.
— Przysięgam, nie mam pojęcia, skąd się to wzięło. Może poprzedni właściciele zapomnieli?
Małgorzata zmrużyła oczy.
— Mieszkamy tu już pięć lat. Nie sądzę, aby zostawili tutaj pieniądze.
Krzysztof starał się wyglądać swobodnie, uważnie śledził każde ruchy rąk Małgorzaty. Żona zdecydowała, że skoro znalazła pieniądze, to teraz należą do niej. Z uśmiechem przeliczyła banknoty. W oczach jej zalśnił zdrowy chciwy błysk.
— No cóż, skoro nikt się nie przyznaje, to miałam szczęście, — powiedziała.
Krzysztof spróbował się wtrącić. Rozpoczął melodyjnym głosem, z trudem panując nad emocjami:
— Może kupimy coś przydatnego? Na przykład nowego laptopa? Ten ledwo zipie. Mam na oku jeden, z mocnym procesorem…
— Laptop? — prychnęła Małgorzata. — Po co mi twój laptop? Mam lepszy pomysł.
Następnego dnia Małgorzata wróciła do domu z pięknym pudełeczkiem. W środku znajdował się zestaw biżuterii: kolczyki, pierścionek i elegancki naszyjnik. Z dumą pokazała je Krzysztofowi.
— No i jak? — zapytała, zakładając pierścionek, promieniując dumą i czując się jak Kleopatra. — Prawda, że wyglądam świetnie?
Wyraz jej twarzy jasno dawał Krzysztofowi do zrozumienia: „lepiej, żebyś powiedział tak!”.
— Pięknie, — odpowiedział chętnie mąż, starając się ukryć rozczarowanie i gorycz. — Jesteś najpiękniejsza, boję się, że mi cię teraz zabiorą.
Małgorzata cały wieczór paradowała w nowych błyskotkach, rozpowiedziała wszystkim o swoim znalezisku i udanym zakupie: przyjaciółkom, mamie i teściowej. Przed snem, o dziesiątej, starannie rozłożyła swoje skarby na nocnym stoliku, by rano od razu je założyć do pracy.
Krzysztof długo nie mógł zasnąć, czego nie można było powiedzieć o Małgorzacie, która zasnęła po piętnastu minutach. Wiedząc, że jej sen jest mocny, Krzysztof ostrożnie zakradł się do drzwi balkonowych i wychylił swoje nieszczęsne ciało na zewnątrz. Tam, w pudełku po sokowirówce, znalazł schowaną paczkę papierosów, obok dyżurowała też paczka miętowych gum do żucia.
Najpierw zapalił. Właściwie, to rzucił już dawno… Małgorzata nalegała z powodu częstych bronchitów i zapaleń płuc. Przy okazji, od roku nie miał żadnych sezonowych chorób! Nieco uspokojony nikotyną, Krzysztof wyjął telefon i wybrał numer przyjaciela.
— No co, stary, — powiedział, — do gry włączę się nieprędko, musicie sami ciągnąć front… Żona znalazła moje oszczędności. Pół roku zbierałem, akurat uzbierała się potrzebna kwota. A ona wzięła i kupiła sobie biżuterię.
— Twarda sprawa, — współczuł przyjaciel. — Nic się nie martw, jeszcze uzbierasz.
Krzysztof westchnął i spojrzał na sypialnię. Małgorzata spała głęboko, a na stoliku obok niej leżały jej nowe błyskotki, lśniące i dla niego całkiem bezużyteczne, ale tak ją uszczęśliwiające.
— No tak… Ale żona szczęśliwa. Nawet zadeklarowała, że dla takiej biżuterii warto schudnąć pięć kilo, bo wtedy dopiero będą efektownie wyglądać. Cóż, nawet się cieszę, że tak się rozweseliła.
Następnego ranka Małgorzata znów była w świetnym nastroju. Założyła nowe kolczyki i naszyjnik, podziwiając swoje odbicie w lustrze.
— No i jak, dobrze wyglądam? — zapytała Krzysztofa.
— Przepięknie, — odpowiedział, starając się szczerze uśmiechać, podziwiając promienne oczy żony.
Tak, zdecydowanie kobiecie czasem trzeba dogadzać! Ale w głębi duszy już planował, gdzie ukryje następne oszczędności. Tym razem z pewnością nie pod wanną…
