**Wykopany dziadek: jak wnuczek przywrócił babci chęć do życia**
Larysa i Paweł pojechali z synem Witkiem na wieś, żeby odwiedzić matkę Larysy i zostawić chłopca u babci na wakacje. Po drodze kupili jedzenie: kiełbasę, ulubiony tort mamy – wszystko, co lubi. Ale Teodora Antonina powitała ich bez entuzjazmu. Przy stole była tylko herbatka bez poczęstunku. Chociaż lodówka była pełna po brzegi, prawie nic nie tknęła. Wyglądała na zmęczoną – od razu położyła się na kanapie.
Na dworze kapalo – śnieg topniał w słońcu. Wiosna. Larysa stała przy oknie i mrużyła oczy od jasnego światła. „Jak pięknie!” – pomyślała, wspominając ojca, którego nie było już od kilku lat. Zawsze witał wiosnę z radością: „No i przetrwaliśmy zimę!”. Jego pogoda ducha, żarty, uściski… A mama – surowa, ale pełna życia, umiała się uśmiechać pomiędzy narzekaniem. Naprawdę się kochali. Teraz Teodora wydawała się przygaszona. Po śmierci męża – jakby się zagubiła.
Zadzwoniła siostra Halina. Głos miał podenerwowany:
— Larysa, mamie jest bardzo źle. Mówi, że jest zmęczona życiem. Nic jej już nie cieszy – chce do ojca…
— Przyjedziemy z Pawłem w weekend, koniecznie – obiecała Larysa. Ale serce jej się ścisnęło. Może naprawdę zabrać mamę do siebie? Nie radzi sobie sama…
W domu też nie brakowało trosk. Starsza córka Daria – charakterna, ciągle kłóci się z ojcem, oświadczyła, że jak tylko skończy 18 lat, wyprowadzi się. Ma dość „nacisków”. A młodszy Witek – dzień i noc wpatrzony w telefon.
— Pojedźmy do mamy i zabierzmy Witka. Niech odpocznie od ekranu – zaproponował Paweł.
Witek przewrócił oczami:
— A co ja tam będę robił?!
— Odpoczniesz! – warknęła Daria. – My też od ciebie…
W weekend, z torbami pełnymi jedzenia, pojechali na wieś. Matka znów wyszła ich przywitać, ale wyglądała mizernie. Paweł mrugnął do Larysy – „udaje”. Jednak naprawdę wyglądała na wyczerpaną, jadła tylko herbatę. Gdy Larysa spytała, czy mogą zostawić Witka, Teodora machnęła ręką: „Zostawiaj”.
Witek, z nadąsaną miną, został. Babcia poszła do pokoju i… rozpłakała się. Przypomniała sobie, jak poznała swojego Seweryna. Jak nieśmiało podchodził, niezdarny i pełen tremy. Jak to ciotka ich swatała… To wszystko było wiosną. Teraz też była wiosna. A jego już nie było…
Nagle – krzyk. Babcia poderwała się. Witek! Przytrzasnął sobie palec. Stał, zły i pokrzywdzony.
— Czemu taki markotny, Witkuś? Głodny, co? – spytała łagodnie.
— Od ich jedzenia boli mnie brzuch… Nie będę jadł – burknął. – Lepiej ugotuj swoją mleczną zupkę. Tę słodką, z masłem…
Babci ścisnęło się w piersi. Seweryn też ją uwielbiał. Prosił o nią, gdy mu było smutno. I babcia, wzdychając, wstała.
— Tylko jedz ze mną, dobrze? Jestem sam – dodał Witek.
I tak zamieszkali razem. Larysa dzwoniła codziennie. Na początku babcia odpowiadała oschle. Potem zaczęła narzekać:
— Nie mogę go nauczyć wycierać butów! Zawsze mówi, że brzuch go boli. Więc go leczę: nie dam cukierków – od razu mu przechodzi. I przestał wnosić błoto. Mądrzeje!
Paweł się śmiał:
— No i dobrze! Ma teraz na kogo burczeć – życie wróciło!
Po tygodniu rodzice przyjechali po syna. A on – nie chce wracać! Babcia ledwo powstrzymywała łzy.
— Zupełnie jak Seweryn… Uparty, czuły i cwaniak!
— Nie płacz, babciu. Niedługo przyjadę – poważnie obiecał Witek.
— Czekam, Witkuś. Mamy roboty od góry – i ogródek, i furtkę, i wszystko. Wszystko mi obiecałeś!
— Wszystko zrobię, babciu. Obiecuję!
Teodora uśmiechnęła się przez łzy.
— Będzie do mnie dzwonił, więc oddajcie mu telefon! – powiedziała stanowczo.
— No, wymyśliłeś sposób, żeby ich połączyć! – śmiała się już w domu Larysa.
— Klin klinem! Nasz Witek każdego rozrusza. Nawet mamę z kanapy poderwał. A ona już myślała o tamtym świecie…
Teraz znów ma dla kogo żyć. Bo Witek – żywy obraz dziadka. A babcia umie wychowywać. Patrz, jaką żonę mi wychowała! – dodał Paweł.
I rozśmiali się. Życie, zdawało się, znów zaczęło się układać.
