Odkąd byłem małym chłopcem, rodzice powtarzali mi, że nikomu nie jestem potrzebny i do niczego się nie nadaję.
Mówi się, że rodzina to najważniejsze oparcie, zwłaszcza matka. W końcu to ona nosiła dziecko przez dziewięć miesięcy, przeżywała poród, nie przesypiała nocy i poświęcała się dla swojego potomka.
W moim przypadku wszystko wyglądało inaczej. Ja i moja mama byliśmy zupełnie różni. Nigdy nie mogliśmy się porozumieć, nie znajdowaliśmy wspólnego języka. Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek mnie poparła czy zachęciła. Choćby zajawił mi się jakiś nowy pomysł, od razu miała do powiedzenia coś negatywnego i skutecznie odbierała mi entuzjazm.
W oczach mamy byłem głupi i niezdolny, totalnie bezużyteczny, a przyszłość rysowała się dla mnie wyłącznie w szarych barwach. Nigdy nie rozumiałem, czemu tak mnie traktuje. Ale ilekroć sama czegoś chciała, natychmiast zwracała się do mnie po pomoc przecież ten rzekomo bezużyteczny syn okazywał się wtedy nagle potrzebny. Szczęście w nieszczęściu, że ojciec mnie kochał i zawsze wspierał.
Pewnego dnia zdecydowałem się opuścić rodzinny Lublin i przeprowadzić do Warszawy w poszukiwaniu lepszego losu i własnego szczęścia. Kiedy mama dowiedziała się o moich planach, wpadła w istną panikę. Próby zatrzymania mnie nie miały końca jakby jej głównym zamiarem było utrzymanie we mnie swojego osobistego, bezpłatnego pomocnika. Ale nie dałem się zmanipulować ani szantażom i ruszyłem własną drogą.
Teraz mieszkam w Warszawie, mam przestronne mieszkanie, własną dobrze prosperującą firmę, dwójkę dzieci i cudowną żonę, która wspiera mnie na każdym kroku. Mama przez lata wmawiała mi, że niczego nie osiągnę. Udało mi się jednak udowodnić sobie i jej że można zrealizować swoje marzenia, jeśli tylko się w siebie uwierzy i przestanie słuchać tych, którzy próbują podcinać skrzydła. Każdy, kto zacznie wierzyć we własne siły i nie da się stłamsić, może spełnić swoje plany!
