Odejdź, Kostek Talerze z zimną kolacją wciąż stały na stole. Marina patrzyła na nie i jakby ich nie widziała. Doskonale za to widziała cyfry na zegarze, które powoli, jak na złość, przesuwały się do przodu. 22:47. Kostek obiecał być na dziewiątą. Jak zwykle… Telefon milczał. Marina już się nie złościła. Wszystko, co miała w sobie żywego, wypaliło się do końca, zostawiając po sobie chłodne zmęczenie. Około wpół do północy zamek w drzwiach skrzypnął. Marina nawet nie odwróciła głowy. Siedziała na kanapie, owinięta w koc, wpatrzona w jeden punkt. – Cześć, kochanie. Przepraszam, zasiedziałem się w pracy – w jego zmęczonym głosie zabrzmiała fałszywa, brzęcząca nuta wesołości. Kostek zawsze tak mówił, gdy kłamał. Podszedł, schylił się, żeby pocałować ją w policzek. Marina odruchowo się odsunęła. Ledwo zauważalnie, ale on to poczuł. – Coś nie tak? – spytał, odwieszając szalik. – Pamiętasz, jaki dziś dzień? – głos Mariny był cichy, bez życia. Zamarł na sekundę, zastanawiając się. – Środa. A co? – Dziś są urodziny mojej mamy. Mieliśmy do niej pojechać z tortem. Obiecałeś. Twarz Kostka zmieniła się błyskawicznie. Uśmiech zniknął, robiąc miejsce wyrzutowi sumienia i panice. – Jezu, Maryś, całkiem zapomniałem. Przepraszam, po prostu w pracy… zawaliłem się robotą. Na pewno do niej jutro zadzwonię. Poszedł do kuchni. Marina słyszała, jak krząta się przy lodówce, jak brzęczy naczyniami. Zawsze się ratował w taki sposób: w szmerze kubków i widelców łatwo było schować się przed niewygodnymi pytaniami. Ale dziś nie zamierzała go oszczędzać. Wstała i poszła do kuchennych drzwi. – Kostek, a z kim dzisiaj „zawaliłeś się” w pracy do jedenastej? Odwrócił się. Ręka z kartonem mleka zadrżała: – Z zespołem projektowym. Mamy nowy projekt, terminy gonią. Sama rozumiesz. – Tak, rozumiem – skinęła głową. – I wiem też, że o trzeciej dzwoniłeś i mówiłeś: „Ela, rozumiem, ale muszę to naprawić”. Ela. Elżbieta. Jego była żona. Duch, który żył z nimi przez trzy lata. Duch, od którego czuć było chłodem niewypowiedzianych wyrzutów i żali. Kostek pobladł. – Podsłuchiwałaś? – Nie musiałam. Tak głośno rozmawiałeś w łazience, że wszystko świetnie słyszałam. Odstawił karton na stół i ciężko usiadł. – To nie to, o czym myślisz. https://clck.ru/3R8onP – A co mam myśleć? – pierwszy raz w głosie Mariny zabrzmiały jakieś emocje. – Że od pół roku chodzisz jak na szpilkach? Że znikasz wieczorami? Że patrzysz na mnie, jakbyś mnie nie widział?! Próbujesz do niej wrócić? Powiedz prosto. Wytrzymam. Kostek patrzył w swoje silne, zręczne dłonie – takie, które każdą maszynę by naprawiły, ale szczęścia złożyć nie potrafią. – Nie zamierzam do niej wracać – powiedział cicho. – To co? Znowu z nią sypiasz? – Nie! – w jego oczach było tyle szczerości i rozpaczy, że Marina przez moment zwątpiła w swoje podejrzenia. – Maryś, przysięgam, to nie to. – Więc co?! Co tam „naprawiasz”?! – niemal krzyknęła. – Spłacasz jej długi? Rozwiązujesz jej problemy? Żyjesz jej życiem zamiast moim? Kostek milczał. Słowa, które Marina trzymała w sobie tak długo, wreszcie wylały się potokiem. – Odejdź, Kostek. Idź do niej, skoro jej tak bardzo potrzebujesz. Albo do kogokolwiek. Naprawiaj co tam chcesz. Tylko zostaw mnie już w spokoju. Nie umiem już tak. I nie chcę. Chciała wyjść, ale Kostek zerwał się i zastawił jej drogę. – Nie mam gdzie iść! Nie mam żadnej Eli! Ani nowej, ani starej! Ja… sam nie wiem, co się ze mną dzieje! Po prostu… chcę wszystko naprawić! Odwrócił się, przełykając gulę w gardle. – Nie mów zagadkami – wykrztusiła Marina. – Pytasz, co tam naprawiam? – nie wytrzymał Kostek. – Siebie! Siebie próbuję naprawić. I mi nie wychodzi. Rozumiesz? Ty – nie ona. Ty jesteś cierpliwsza, lepsza, ufałaś mi, kiedy nawet ja sam sobie nie ufałem. Z tobą powinno się udać. Ja miałem się udać – nowy, lepszy. Ale nie wychodzi! Znowu wszystko psuję: zapominam o urodzinach, zasiedzę się w pracy, choć wiem, że czekasz. Milczę. Patrzę w twoje oczy i widzę, jak gaśnie w nich światło. Tak samo gasło kiedyś w jej oczach. Marina milczała. – Nie chcę szukać innej – cicho dodał Kostek – boję się, że znowu będzie to samo. Znowu coś przeoczę. Doprowadzę do łez, do rozpaczy albo nienawiści. Nie umiem… być mężem. Nie umiem żyć z kimś… dzień po dniu, bez dramatów, bez awantur. Wszystko wokół siebie niszczę. Dlatego i nie żyję, a chodzę jak po linie, ciągle bojąc się upadku. A ty… Też przy mnie jakbyś nie żyła… Kostek spojrzał na Marinę. Tym razem jego spojrzenie było zagubione, ale szczere: – Więc problem nie w tobie. I nie w Eli. Problem jest we mnie… Marina wysłuchała jego chaotycznego wywodu i zrozumiała jasno: Kostek nie zdradził jej z inną kobietą. Zdradził ją własnym strachem. Nie był łotrem, tylko zagubionym człowiekiem, który nie umie znaleźć drogi. – I co teraz, Kostek? – zapytała bez cienia pretensji. – To już wiesz. I co dalej? – Nie wiem – przyznał uczciwie. – To ogarnij siebie najpierw – wymknęło się Marinie. – Idź do psychologa, zagrzeb się w książkach, walnij głową w ścianę – rób cokolwiek. Tylko przestań kręcić się w kółko i szukać magicznego guzika, który naprawi stare błędy. Nie ma takiego guzika. Jest tylko praca. Nad sobą. Idź i ją wykonaj. Sam. Beze mnie. Wyszła z kuchni, minęła go w przedpokoju i założyła płaszcz. *** Drzwi się zamknęły. Kostek został sam w ciszy, którą przerywał tylko stukot deszczu. Podszedł do okna, zobaczył jak sylwetka Mariny znika w mokrej ciemności i nagle poczuł przeogromny ciężar. Ciężar, który został z nim. Jego upadek nie był już widmem. Był tutaj, w pustym mieszkaniu, w zimnej kolacji, w jego własnych rękach, które nie potrafiły nic utrzymać. I zamiast biec za Mariną, sięgnął po butelkę koniaku…