Odebrała mi ojca – Mamo, wprowadziłam się! Wyobrażasz sobie, wreszcie! Oksana przyciskała telefon ramieniem do ucha, jednocześnie zmagając się z uporczywym zamkiem. Klucz obracał się opornie, jakby testował nową właścicielkę na wytrzymałość. – Córeczko, nareszcie! A mieszkanie? Wszystko w porządku? – głos mamy brzmiał zarówno radośnie, jak i zatroskanie. – Idealne! Jasne, przestronne. Balkon na wschód, tak jak chciałam. Tata tam jest? – Jestem, jestem! – zabrzmiał bas Wiktora. – Przełączyliście na głośnik. No co, pisklę wyfrunęło z gniazda? – Tato, mam dwadzieścia pięć lat, jakie pisklę? – Dla mnie zawsze pisklę. Sprawdziłaś zamki? Okna nie wieją? Kaloryfery… – Witek, daj dziecku się zadomowić! – wtrąciła mama. – Oksan, uważaj tam. Nowe osiedle – nigdy nie wiadomo, kto mieszka obok. Oksana zaśmiała się, w końcu pokonawszy zamek i wpychając drzwi. – Mamo, to nie komuna z lat siedemdziesiątych. Porządny blok, porządni ludzie. Będzie dobrze. Kolejne tygodnie zlały się w jeden niekończący się maraton między sklepami budowlanymi, salonami meblowymi i własnym mieszkaniem. Oksana zasypiała z katalogiem tapet na poduszce, a budziła się z myślą, jaki odcień fugi będzie pasował do płytek w łazience. W sobotę stała pośrodku pokoju, przeglądając próbki materiałów na zasłony, gdy jej telefon znów się odezwał. – Jak idą postępy? – zapytał tata. – Powoli, ale do przodu. Dziś wybieram zasłony. Zastanawiam się między „kością słoniową” a „pieczonym mlekiem”. Co sądzisz? – Myślę, że to ten sam kolor, tylko różnych producentów. – Tato, nie masz pojęcia o odcieniach! – Za to znam się na elektryce. Gniazdka dobrze rozmieszczone? Remont pożerał czas, pieniądze i nerwy, ale każdy szczegół zamieniał gołe ściany w prawdziwy dom. Oksana sama wybrała mleczno-beżowe tapety do sypialni, sama znalazła fachowca od paneli, sama wymyśliła układ mebli, by jej maleńka kuchnia wydawała się większa. Gdy ostatni robotnik wyniósł resztki gruzu, Oksana usiadła na błyszczącym, czystym parkiecie. Miękkie światło przesączało się przez nowe zasłony, pachniało świeżością i trochę farbą. Jej pierwszy prawdziwy dom… Poznanie sąsiadki nastąpiło trzy dni po przeprowadzce. Oksana majstrowała przy kluczu, gdy naprzeciwko usłyszała szczęk zamka. – O, nowa! – Kobieta po trzydziestce zajrzała zza drzwi. Krótka fryzura, wyrazista szminka, ciekawskie oczy. – Jestem Alina. Mieszkam naprzeciw, teraz będziemy sąsiadkami. – Oksana. Bardzo mi miło. – Jak będzie ci brakowało soli, cukru albo po prostu pogadać, wpadaj śmiało. Pierwsze tygodnie w nowym bloku bywają dziwne, pamiętam to doskonale. Alina okazała się sympatyczną rozmówczynią. Piły razem herbatę w kuchni Oksany, omawiając kaprysy administracji i specyfikę ich piętra. Alina chętnie dzieliła się informacjami: który internet najlepszy, który hydraulik naprawia tanio, gdzie są najświeższe warzywa. – Słuchaj, mam genialny przepis na szarlotkę! — Alina scrollowała coś w telefonie. – Za pół godziny gotowa, a smakuje jakbyś cały dzień piekła. – Super! Akurat jeszcze nie testowałam piekarnika. Dni zamieniały się w tygodnie, Oksana cieszyła się, że trafiła na tak otwartą osobę. Spotykały się na klatce schodowej, odwiedzały na kawę, wymieniały książki. W sobotę przyjechał Wiktor – pomóc z półką, której nie dało się przymocować. – Złe kołki wzięłaś – stwierdził tata, oglądając elementy. – Te są do gipsu, tutaj masz beton. Spokojnie, w aucie mam porządne. Godzinę później półka wisiała mocno i równo. Wiktor zebrał narzędzia, ocenił efekty i pokiwał głową z zadowoleniem. – To teraz przetrzyma dwadzieścia lat. – Tata, jesteś najlepszy! – Oksana objęła go. Schodzili razem, rozmawiając o drobiazgach. Tata wypytywał o pracę, Oksana narzekała na nowego szefa, który myli terminy i gubi dokumenty. Pod blokiem spotkali Alinę z siatkami z Lidla. – O, cześć! – Oksana pomachała. – Poznaj, to mój tata, Wiktor. Tato, to Alina, moja sąsiadka, o której ci mówiłam. – Miło poznać – Wiktor uśmiechnął się serdecznie. Alina na chwilę zastygła, spoglądając na twarz Wiktora, potem na Oksanę. Jej uśmiech stał się sztuczny, wręcz naciągany. – Wzajemnie – rzuciła oschle i szybko zniknęła w klatce. Po tym spotkaniu wszystko się zmieniło. Następnego dnia Alina przeszła obok Oksany na korytarzu i odpowiedziała chłodnym kiwnięciem głowy. Dwa dni później Oksana zaprosiła ją na herbatę – usłyszała wymówkę, nawet nie dociągnęła zaproszenia. A potem ruszyły skargi… Pierwszy raz dzielnicowy zapukał o dziewiątej wieczorem. – Podobno zakłóca pani ciszę nocną – starszy policjant wyglądał na zakłopotanego. – Głośna muzyka, hałas. – Jak muzyka? – Oksana była zdumiona. – Czytałam książkę! – No… sąsiedzi narzekają… Skargi posypały się jedna za drugą. Zarząd dostawał pisma o „nieznośnym tupaniu”, „ciągłym hałasowaniu” i „muzyce do późna w nocy”. Dzielnicowy pojawiał się coraz częściej, za każdym razem przepraszając i rozkładając ręce. Oksana wiedziała, skąd wieje wiatr. Ale nie wiedziała – dlaczego. Każdy poranek to była loteria – co dziś? Skorupki jaj na drzwiach? Fus z kawy wciśnięty w szczelinę pod futryną? Siatka z obierkami pod wycieraczką? Wstawała pół godziny wcześniej, żeby zdążyć posprzątać przed pracą. Ręce szczypały od detergentów, w gardle zaciskał się supeł. – Tak dalej być nie może – mruknęła pewnego wieczoru, przeglądając internetowe wizjery. Instalacja trwała 20 minut. Mała kamerka, schowana w zwykłym wizjerze, nagrywała wszystko, co działo się na korytarzu. Oksana połączyła ją z telefonem i czekała. Nie musiała długo. O trzeciej w nocy telefon zawibrował. Oksana patrzyła, niedowierzając, jak Alina – w szlafroku i kapciach – z zaangażowaniem rozmazuje coś ciemnego na jej drzwiach. Metodycznie, z wprawą, jakby od dawna to robiła. Kolejnej nocy nie spała. Siedziała w przedpokoju, nasłuchując każdy szmer. Tuż przed trzecią rozległ się szelest. Oksana gwałtownie otworzyła drzwi. Alina zamarła z siatką w ręku. W środku coś obrzydliwie chlupotało. – Co ja ci zrobiłam? – Oksana sama była zaskoczona, jak żałośnie brzmiał jej głos. – Dlaczego mnie tak traktujesz? Alina powoli opuściła siatkę. Jej twarz zesztywniała, piękne rysy zmieniły się w maskę dawno skrywanej wrogości. – Ty? Nic mi nie zrobiłaś. Ale twój tatusiek… – Co ma do tego mój tata? – To, że on jest też moim ojcem! – Alina niemal krzyczała, nie przejmując się sąsiadami. – Ale ciebie kochał, wychowywał, a mnie zostawił, gdy miałam trzy lata! Ani grosza, ani telefonu! Z matką ledwo przetrwałyśmy, kiedy on układał sobie życie z twoją mamą! Więc można powiedzieć, że zabrałaś mi ojca! Oksana cofnęła się, opierając o futrynę. – Kłamiesz… – Kłamię? Zapytaj go sama! Zapytaj, czy pamięta Marzenę Sokołowską i córkę Alinę, którą wyrzucił z życia jak śmiecia! Oksana zatrzasnęła drzwi i osunęła się pod nie na podłogę. W głowie dudniła jedna myśl: niemożliwe, niemożliwe, niemożliwe. Tata nie mógł. Nie mógł. Rano pojechała do rodziców. Całą drogę układała pytania, ale gdy zobaczyła tatę – spokojnego, z gazetą w rękach – zabrakło jej słów. – Oksanka! Ale niespodzianka! – Wiktor wstał. – Mama poszła do sklepu, zaraz wróci. – Tato, muszę zapytać… – Oksana usiadła na kanapie, ściskając pasek torebki. – Znasz kogoś o imieniu Marzena Sokołowska? Wiktor znieruchomiał. Gazeta wypadła mu z dłoni. – Skąd… – Jej córka to moja sąsiadka. Ta, którą ci przedstawiałam. Twierdzi, że jesteś jej ojcem. Cisza trwała wieczność. – Jedziemy do niej – powiedział nagle Wiktor. – Teraz. Muszę to wyjaśnić. Dojazd na osiedle zajął czterdzieści minut. Nie rozmawiali. Oksana patrzyła przez okno, próbując uporządkować wszystko w głowie. Alina otworzyła od razu, jakby czekała. Zmierzyła ich ciężkim spojrzeniem, ale pozwoliła wejść. – Przyszedłeś przepraszać? – rzuciła Wiktorowi. – Po trzydziestu latach? – Przyszedłem wyjaśnić. – Wiktor wyjął z kieszeni złożoną kartkę. – Przeczytaj. Alina wzięła dokument z nieufnością. W miarę czytania jej twarz zmieniała się – z gniewu w zdziwienie, ze zdziwienia w zakłopotanie. – To… co? – Wynik testu DNA – spokojnie odpowiedział Wiktor. – Zrobiłem go, gdy twoja matka chciała przez sąd alimenty. Wynik: nie jestem twoim ojcem. Marzena mnie zdradzała. Nie jestem twoim ojcem. Kartka wypadła Alinie z ręki… Oksana i tata opuścili mieszkanie sąsiadki. We własnym domu Oksana podeszła do ojca i mocno go przytuliła, wtulając twarz w szorstki materiał kurtki. – Przepraszam, tato. Przepraszam, że uwierzyłam. Wiktor pogłaskał ją po włosach – jak wtedy, gdy płakała po sprzeczce z koleżankami. – Nie masz za co, kochanie. To wina dorosłych. Stosunki z sąsiadką już nigdy się nie poprawiły. I Oksana nawet nie próbowała. Po tych wszystkich podłościach, szacunek do tej kobiety zniknął na zawsze.