Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami powiedzieli obcy ludzie stojący w progu.
Mamo, czy mogę jutro nie iść do szkoły? Znowu boli mnie głowa! Staś stał w drzwiach kuchni, trzymając się futryny.
Weronika odwróciła się od kuchenki, gdzie mieszała zupę. Syn rzeczywiście wyglądał blado, pod oczami miał cienie.
Znowu? Stasiu, to już trzeci raz w tym tygodniu. Może pójdziemy do lekarza?
Nie trzeba lekarza. Po prostu jestem zmęczony. Mogę zostać w domu?
Zobaczymy rano. Idź teraz odrabiać lekcje.
Już je zrobiłem.
Wszystkie? Nawet matematykę?
Nawet matematykę.
Weronika podeszła do syna, przyłożyła dłoń do jego czoła. Temperatura wydawała się normalna. Ale chłopiec ostatnio był jakby apatyczny, zamyślony. Wcześniej nie mógł się na miejscu usiedzieć, a teraz godzinami przesiadywał w swoim pokoju, wpatrując się w okno.
Stasiu, wszystko w porządku w szkole? Nikt cię nie gnębi?
Wszystko w porządku, mamo. Po prostu boli mnie głowa.
Chłopiec poszedł do swojego pokoju. Weronika wróciła do gotowania, ale niepokój nie ustępował. Osiem lat wychowujesz dziecko, wydaje ci się, że znasz je na wylot, a nagle okazuje się, że coś się dzieje, ale nie wiesz co.
Wieczorem przyjechał mąż, Marcin. Zmęczony po pracy, ale widząc zatroskaną twarz żony, od razu się zaniepokoił.
Co się stało?
Staś znowu narzeka na ból głowy. Trzeci raz w tym tygodniu.
No to trzeba iść do lekarza.
Mówię mu, ale nie chce. Może faktycznie jest przemęczony? Koniec semestru, klasówki.
Marcin poszedł do syna. Weronika słyszała, jak rozmawiają przyciszonymi głosami. Po chwili wrócił i usiadł przy stole.
Mówi, że wszystko w porządku. Ale zgodził się jutro pójść do lekarza.
To dobrze. Rano zarejestruję wizytę.
Przy kolacji Staś prawie nic nie zjadł. Pokręcił widelcem w ziemniakach, wypił herbatę i poprosił, by mógł iść spać. Weronika i Marcin wymienili spojrzenia.
Może zakochał się? zasugerował Marcin. W tym wieku to się zdarza.
Za wcześnie mu na miłość. Osiem lat ma.
No trudno. Dzieci teraz szybko dorastają.
Weronika sprzątnęła ze stołu, umyła naczynia. W głowie wirowały różne myśli. Może naprawdę coś się wydarzyło w szkole? A może zachorował na coś poważnego?
W nocy kilkakrotnie zaglądała do pokoju syna. Staś spał niespokojnie, wiercił się, coś mamrotał przez sen. Weronika poprawiła kołdrę, pogłaskała go po głowie. Chłopiec otworzył oczy.
Mamo?
Śpij, kochanie. Wszystko w porządku.
Mamo, ty mnie kochasz?
Oczywiście, kocham. Najbardziej na świecie.
A jeśli jeśli ja nie jestem twój?
Weronika zastygła.
Co za głupoty, Stasiu? Oczywiście, że jesteś mój. Śpij już.
Chłopiec zamknął oczy, odwrócił się do ściany. Weronika wyszła z pokoju, ale sen nie przychodził. Skąd u ośmioletniego dziecka takie myśli?
Rano Staś sam wstał, bez przypominania. Zjadł śniadanie, spakował tornister.
Mamo, idę do szkoły. Głowa już nie boli.
Na pewno? Może jednak do lekarza?
Nie trzeba. Jestem zdrowy.
I wybiegł, nie dając Weronice dojść do siebie. Spojrzała przez okno syn szedł szybkim krokiem, jakby gdzieś się spieszył.
Dzień minął na zwykłych obowiązkach. Praca, zakupy, gotowanie. Ale niepokój nie mijał. Kilkakrotnie miała ochotę zadzwonić do wychowawczyni, spytać, co z Staśiem, ale się powstrzymała. Nie chciała wyjść na panikarę.
O trzeciej po południu zadzwonili do drzwi. Weronika otworzyła. W progu stali mężczyzna i kobieta. Nieznajomi. Mężczyzna miał około czterdziestki, wysoki, ciemnowłosy. Kobieta trochę młodsza, miła z wyglądu, ale o napiętej twarzy.
Dzień dobry powiedział mężczyzna. Pani Weronika Nowak?
Tak, to ja. A państwo kim są?
Nazywam się Tomasz Kowalski. To moja żona, Agnieszka. Musimy z panią porozmawiać.
O czym?
Mężczyzna wymienił spojrzenie z żoną. Kobieta skinęła głową, jakby dodając mu otuchy.
O pani synu. O Stanisławie.
Weronika się spięła.
Co ze Staśiem? Coś się stało w szkole?
Nie, w szkole wszystko w porządku. Możemy wejść? To dłuższa rozmowa.
Nie znam państwa. O czym mamy rozmawiać?
Kobieta postąpiła krok do przodu. W oczach miała łzy.
Proszę. To bardzo ważne. Chodzi o Musicie nam oddać dziecko. My jesteśmy jego prawdziwymi rodzicami.
Weronika cofnęła się. W uszach zaszumiało.
Co? Jakie bzdury! Staś jest moim synem!
Proszę posłuchać mężczyzna wyjął z teczki jakieś dokumenty. Mamy dowody. Osiem lat temu w szpitalu doszło do pomyłki. Dzieci zostały podmienione.
Wynoście się! Natychmiast! Albo wezwę policję!
Weroniko, proszę, wysłuchaj nas kobieta łkała. My też wychowywaliśmy dziecko osiem lat. Kochaliśmy je. A potem okazało się
Co się okazało?
Nasz syn to znaczy chłopiec, którego wychowywaliśmy zachorował. Potrzebna była transfuzja krwi. Wtedy wyszło, że grupa krwi się nie zgadza. Ani z moją, ani z męża. Zrobiliśmy test DNA.
Weronika trzymała się futryny. Nogi miała jak z waty.
I co?
Nie jest naszym biologicznym synem. Zaczęliśmy szukać, dociekać. Zwróciliśmy się do szpitala. Sprawdzili dokumentację. Tamtej nocy, gdy rodziłam, urodziło się tylko dwóch chłopców. Nasz i pani.
To jakaś pomyłka. Zamieszanie.
Zrobiliśmy test DNA z chłopcem, którego wychowywaliśmy. Potem potem wzięliśmy próbkę DNA pani syna.
Jak wzięliście? Kiedy?
Mężczyzna spuścił wzrok.
Przepraszamy. Przez
