Ona odeszła po dwudziestu latach małżeństwa… A potem chciała wrócić. Ale ja już nie byłam tą samą.
Ewa siedziała w kuchni z przyjaciółką, ledwo powstrzymując łzy. Ręce jej drżały, myśli plątały się w głowie, a głos raz po raz się załamywał.
— Czekaj… On po prostu spakował rzeczy i wyszedł? — zdziwiła się Kinga, jej dawna koleżanka.
— Tak — ochrypłym głosem odpowiedziała Ewa. — Po dwudziestu latach razem. Wziął torbę, rzucił: „Pokochałem inną” i trzasnął drzwiami.
— Może źle go zrozumiałaś? Może to tylko kryzys? — niepewnie zapytała Kinga.
— Kinga, słyszysz siebie?! Jakie nieporozumienia?! Odszedł. Bez łez, bez awantur, bez próby wyjaśnienia. Jakby tych dwudziestu lat w ogóle nie było.
Ewa zakryła twarz dłońmi. W oczach znów pojawiły się łzy. Nigdy jeszcze nie czuła się tak opuszczona i zdradzona.
— A dzieci wiedzą? — ostrożnie zapytała Kinga.
— Nie… Zosia i Tomek są na koloniach. Wsiadły do pociągu trzy dni temu. Wrócą za dwa tygodnie… I nawet nie wiem, jak im to powiem. Jak?!
— Może i lepiej, że teraz ich nie ma. Będziesz miała czas… choć trochę się pozbierać.
— Pozbierać? Po tym wszystkim? On był sensem mojego życia… — szepnęła Ewa, chwytając się za głowę. — Jak mogłam tego nie zauważyć? Jak?
Zapadła krótka cisza, którą przerwało niespodziewane pytanie przyjaciółki:
— A może się zemścimy? Po kobieremu.
— Co? — Ewa uniosła zdziwioną twarz. — Jak to sobie wyobrażasz?
— Bardzo prosto. Idziemy dziś na randkę. Z kimś obcym. Jesteś piękna, zadbana, mądra. Mieszkanie masz, pracę, dzieci wspaniałe. Jesteś jak wisienka na torcie. Pokażmy mu, że nie jesteś tylko byłą żoną, ale kobietą, o której się marzy.
— Nie wiem… Wciąż go kocham…
— A on ciebie? Też cię kocha, kiedy odchodzi do innej? — Kinga ścisnęła dłoń przyjaciółki. — Chodź. Nic nie tracisz. Tylko się rozerwiesz.
Ewa wahała się, ale w końcu skinęła głową. Po godzinie przeglądały w aplikacji kandydatów na „randkę w ciemno”. Wieczorem Kinga odprowadziła ją do restauracji i, mrugając, zostawiła samą.
Ewa, drżąc ze zdenerwowania, weszła do środka. Stolik numer 13. Już tam ktoś siedział.
— Przepraszam za spóźnienie, korki… Krzysztof?
— Ewa?! — mężczyzna gwałtownie wstał. — Nie może to być prawda! Co za zbieg okoliczności…
Okazał się jej dawnym współpracownikiem, z którym pracowali ramię w ramię przez pięć lat. Po jego odejściu stracili kontakt, ale zawsze czuła do niego coś więcej.
— To chyba przeznaczenie — uśmiechnęła się Ewa, siadając.
Rozmowa potoczyła się sama. Wspominali dawne czasy, znajomych, śmieszne sytuacje. Śmiech, lekkość, ciepło — wszystko wróciło, jakby tych lat rozłąki w ogóle nie było. A potem Krzysztof nagle zapytał:
— Słuchaj, a dlaczego w ogóle zdecydowałaś się na tę randkę?
Ewa zastygła. Najpierw chciała skłamać, ale coś w jego głosie sprawiło, że odpowiedziała szczerze.
— Mąż mnie zostawił. Wczoraj. Spakował się i wyszedł. Powiedział, że jest z kimś innym. Nie wiem… jak żyć dalej.
Krzysztof spuścił wzrok, po czym delikatnie wziął ją za rękę:
— Nie jesteś sama, Ewka. I, szczerze mówiąc, cieszę się, że to właśnie ciebie dziś tu spotkałem.
Ewa pierwszy raz od wczoraj poczuła, że ktoś ją widzi. Docenia.
Ale Krzysztof był powściągliwy:
— Nie psujmy tego wieczoru. Zamówię ci taksówkę. A w weekend… możemy się spotkać. Jak dobrzy znajomi.
Obudziła się w domu. Na fotelu spała Kinga.
— Całą noc tu siedziałaś? — zapytała Ewa, mrużąc oczy od słońca.
— Ano. I mogłabyś podziękować, tak nawiasem mówiąc — ziewnęła przyjaciółka. — No więc? Jak randka?
— Spotkałam Krzysztofa — szepnęła Ewa.
— Tego?! Co trzy lata temu o mało w tobie się nie zakochał?!
Ewa skinęła głową. Ale nie zdążyły dokończyć — ktoś zapukał do drzwi. Kinga poszła otworzyć, a Ewa, czując, że coś jest nie tak, pobiegła do łazienki.
— Ewka! Gość przyszedł — zawołała Kinga z ironią.
— Kto…?
W drzwiach stał… jej mąż.
— Ewuniu, wybacz… Głupi byłem, popełniłem błąd…
— Ty? Błąd? To kiedy pojechałeś z tą inną nad morze i wrzuciłeś zdjęcia na Instagram? Czy kiedy „nocowałeś u kolegi”?
— Nikogo nie kochałem, tylko ciebie… Dla dzieci…
— Nie wciągaj dzieci! — ostro przerwała Ewa. — Wiesz co? Wczoraj byłam na randce. Z Krzysztofem. Było świetnie. I nawet jeśli między nami nic nie było, to zrozumiałam jedno — już cię nie potrzebuję.
Mąż zaniemówił.
— Więc teraz jesteś z— Więc teraz jesteś z nim?!
— A ty z kim byłeś, kiedy mnie zdradzałeś? — odpowiedziała spokojnie Ewa, czując, jak ostatni ciężar spada z jej serca.
