Od ośmiu lat jestem gospodynią domową. Nie dlatego, że o tym marzyłam, ale tak się po prostu ułożyło. Mam dwójkę dzieci, męża, który pracuje cały dzień, i dom, który nieustannie się brudzi. Codziennie budzę się o 5:30 rano. Zanim ktokolwiek otworzy oczy, ja już przygotowuję śniadanie.
O siódmej umyłam naczynia, zamieciłam salon, pościeliłam łóżka i w połowie zrobiłam obiad. Kiedy mąż wychodzi do pracy, rzuca: Spokojnie, zostań w domu. Jakby zostanie w domu oznaczało odpoczynek. Zaraz po zamknięciu za nim drzwi zaczynam mój drugi pracowity dzień: pranie, mycie podłóg, sprzątanie łazienki, zbieranie zabawek, zakupy, odbieranie dzieci ze szkoły.
Gdy dzieci wracają do domu, nie ma chwili wytchnienia. Pomagam w lekcjach, szykuję podwieczorek, kłótnie, krzyki, znów brudne ubrania. Mąż wraca zmęczony, siada i patrzy w telefon. Jak poproszę go o pomoc, mówi: Cały dzień pracuję. Kiedyś odpowiedziałam: Ja też. Był zły, twierdził, że przesadzam i nie wiem, czym jest prawdziwe zmęczenie.
Pewnego dnia powiedziałam, że chciałabym wrócić do pracy. Chcę mieć własne pieniądze, wychodzić z domu, czuć się potrzebna poza sprzątaniem. Odparł: A kto zajmie się dziećmi?, Po co w ogóle się z tobą ożeniłem?, To czysty egoizm. Teściowa też się wtrąciła, twierdząc, że dobra żona siedzi w domu.
Coraz częściej czuję się niewidzialna. Nikt nie pyta, jak się czuję. Nikt nie dziękuje. Jeśli obiad jest za słony narzekają. Gdy dom jest zabałaganiony moja wina. Gorsze oceny dzieci też ja jestem winna. Wszystko spada na mnie.
Był dzień, kiedy wybuchłam. Myłam naczynia o dziesiątej wieczorem, z bolącymi plecami, a usłyszałam jak mąż mówi przez telefon: Moja żona nie pracuje, siedzi w domu. Upuściłam talerz do zlewu i po prostu się tam rozpłakałam.
Teraz jestem zmęczona. Zmęczona pracą bez pensji, bez określonych godzin, bez docenienia. Zmęczona poczuciem, że moje życie jest zamknięte między czterema ścianami. Zmęczona byciem tylko gospodynią domową.
Już nie wiem, co robić. Czy wytrzymać, czy walczyć, czy szukać pracy, nawet jeśli rozbije to mój związek.
Czy według was gospodyni domowa naprawdę jest uprzywilejowana, czy to ciężar, którego nikt nie widzi?
