No problem! Here’s the culturally adapted version of your story in Polish, with all the necessary changes to fit Polish culture:
—
Oczywiście, wszystko pamiętał doskonale.
– Nie pamiętam, bo to się nigdy nie zdarzyło! powiedział poważnie Rudzki, patrząc na nią szczerymi, starczymi oczami.
Rozmowa jakoś nagle ucichła, i każdy poszedł w swoją stronę.
Po co kłamał? myślała Grażyna. Przecież po oczach widać, że kłamie!
– Chcesz, żebym był twoim Kaem? zaproponował jedenastoletni Piotrek Rudzki swojej ulubionej koleżance z klasy, Grażynie Sokalskiej.
– Jakim jeszcze Kaem? zdziwiła się dziewczynka.
– No jak to? Nie czytałaś bajki? Tam jeszcze Królowa Śniegu go zaczarowała! A Gerda go ratuje!
– Gerda go ratuje, nie Grażyna! powiedziała Sokalska z pogardą. Taki znawca Andersena!
– Ale co za różnica? Grażyna, Gerda? machnął ręką Rudzki, nie przejmujący się szczegółami. Pytam: chcesz, żebym był twoim Kaem?
Dziewczyna nie chciała: Piotrek był odstającymi uszami, chuderlawy i wyraźnie niższy od niej. Chociaż takiego ratować byłoby łatwiej.
A ona postawna, o pół głowy wyższa: jak by to wyglądało, gdyby po takim ratunku musieli chodzić razem? Wstyd!
Nie ma mowy! Do tego jej serce było już zajęte przez dwójarza Michała Pudłę.
A właśnie, stał niedaleko i słuchał tej wymiany zdań z zainteresowaniem.
I Grażyna, poprawiając kokardę, powiedziała głośno Michał przecież słyszał:
– Taki z ciebie Kaj! Nawet na renifera byś się nie nadawał! Więc, Kaj, idź sobie i nie jęcz!
Michał parsknął śmiechem, a Piotrek przestraszony spojrzał w jego stronę i uciekł. A następnego dnia, przy wszystkich, nazwał Sokalską Grażyną-mieszaniną: Ja się mszczę, a moja zemsta jest straszna!
No i czego się, Sokalska, spodziewała? Nie każdy mężczyzna spokojnie zniesie odrzucenie! A on został odtrącony
Chuderlawy Piotrek miał za to inteligencję, która z nawiązką rekompensowała brak siły fizycznej.
Tylko że wczoraj, dostawszy niespodziewany cios od ukochanej, nie zdążył zareagować każdy by się w takiej sytuacji zawahał.
I wtedy nie tylko Pudła, ale cała klasa wybuchnęła śmiechem przezwisko się spodobało! Bo było zabawne! Choć wtedy słowa zajebiste jeszcze nie było w słowniku.
Oczywiście, gdy dziewczynka poskarżyła się w domu na obraźliwe przezwisko, została pocieszona i wsparta.
Ale pewnego dnia tata pomagał jej z algebrą córka zupełnie nie chwytała podstaw! I wtedy zirytowany mężczyzna powiedział z irytacją:
– A jednak twój Piotrek miał rację w twojej głowie to sama mieszanina!
I dodał:
– Pozdrów go ode mnie!
Piotrek był winny i temu: do tej pory tatuś nigdy sobie na coś takiego nie pozwalał
Do studniówki emocje już opadły wszystko złe zostało zapomniane i zostało w dzieciństwie: i zakochanie, i niechęć, i urazy kto by się tym przejmował!
Nawet zatańczyli razem kilka razy Piotrek do tego czasu wyrósł Grażynę i zmienił się w wysportowanego, umięśnionego chłopaka: chodził na treningi.
Michał po ósmej klasie wylądował w zawodówce wtedy z tym było surowo. A kochać na odległość też było ciężko. Więc, wybacz, Michał
Po szkole drogi kolegów się rozeszły: Grażyna poszła do pedagogicznego, Piotrek, jak każdy zdolny uczeń, poszedł na Politechnikę.
Czasem się spotykali mieszkali niedaleko i wymieniali kilka słów.
Potem życie ich porozrzucało: oboje założyli rodziny i się przeprowadzili. Dlatego spotkania na podwórku stały się rzadsze tylko gdy odwiedzali rodziców.
Czasem widywali się na zjazdach absolwentów. Ale szybko stało się jasne, że lepiej tam nie chodzić, żeby się nie denerwować.
Z biegiem lat chłopcy zamienili się w łysiejących panów z piwnymi brzuchami, dziewczynki w korpulentne panie z ambicjami. I Sokalska nie była wyjątkiem.
Nigdy szczupła, z wiekiem stała się jeszcze bardziej monumentalna jak przysadzista chłopka z obrazów Chełmońskiego. Brakowało tylko wiadra mleka i krowy w tle.
Sokalska nie była wyjątkiem, ale Rudzki był: wyglądał, jakby się zakonserwował i pozostał tak samo szczupły, jak w dniu matury.
W wieku czterdziestu pięciu lat Grażyna Bolesławowa była już wicedyrektorką szkoły. Piotr Rudzki pracował jako inżynier typowe życie w PRL-u.
A potem nadeszły dzikie lata dziewięćdziesiąte. Dla Grażyny-mieszaniny zbiegło się to ze ślubem córki: Zosia przyprowadziła do domu narzeczonego bez konia będziemy mieli dziecko!
Nie dość, że wszędzie działy się dziwne rzeczy to jeszcze zaczęły się one dziać w ich rodzinie.
Zakład, w którym pracował jako spawacz przyszły zięć, dostając dobre pieniądze i dodatki od państwa, został przerobiony na magazyn i wynajęty.
I zaczęły się tam jakieś szkolenia rozwoju osobistego okazało się, że bez nich człowiek sam nie potrafi się rozwijać.
A poza zakładem nie było co spawać. W ogóle okazało się, że ten zawód nikomu już nie jest potrzebny!
Tak, wczoraj był potrzebny, a dziś nie! Więc idź sprzedawać kurtki i dżinsy na bazarze one są potrzebne! Najpierw się przeszkolą, powiedzą ci, jak to robić.
Jurek odmówił ja jestem spawaczem szóstej klasy, co ja mam wspólnego z kurtkami?
Zosia, w ciąży, siedziała w domu teraz robili to razem.
Grażyna z mężem, też inżynierem, wiercili się jak ryby w sieci: ona zaczęła wozić kurtki z Grecji żegnaj, pedagogiko! Bo wiedza mnoży smutek!
Mąż zatrudnił się jako kurier stanowisko inżyniera też przestało być szanowane jak dawniej: kapitalizm, cholera No to macie, czego chcieliście.
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych zaczęło się powoli normować. A tu nagle defałt!
Do tego czasu sprytnej Grażynie z mężem udało się odłożyć trochę dolarów. I w ten sierpniowy dzień, o którym długo będą mówić z drżeniem, stały się kwotą wystarczającą na kupno nie kawalerki, a dwupokojowego mieszkania!
Wczoraj kładli się
