Obietnica Denis spokojnie prowadził samochód trasą, obok siedział przyjaciel – Kirył. Wracali z delegacji z pobliskiego miasta, którą szef wysłał ich na dwa dni. – Kir, ale dobrze nam poszło, kontrakt podpisany na ogromną sumę, szef będzie zadowolony – śmiał się Denis. – Rzeczywiście, mieliśmy szczęście – potwierdził przyjaciel i kolega z biura. – Super wracać do domu, kiedy ktoś tam na ciebie czeka – mówił Denis. – Moja Arisia jest w ciąży, narzeka na poranne mdłości. Bardzo mi jej szkoda, ale bardzo chcieliśmy dziecka, więc mówi, że wszystko zniesie dla naszego maleństwa. – Dziecko, to coś pięknego. U nas z Marynką ciągle się nie udaje, nie może donosić ciąży. Teraz szykujemy się do drugiego in vitro, pierwsze się nie powiodło – podzielił się Kirył, który z Marynką był siedem lat po ślubie i marzyli o dziecku… Denis ożenił się późno, w wieku 32 lat. Miał kobiety wcześniej, ale żadna nie zawróciła mu mocno w głowie. A gdy spotkał Arinę, zakochał się na zabój – dla niego nie było już innych kobiet. Denis poznał przyjaciela ze swoją Ariną, później sam Kirył był świadkiem na ich ślubie. Trochę mu zazdrościł, bo Arina była piękna, delikatna – rozumiał przyjaciela, w taką można się zakochać od razu. Jesienny deszcz smagał szyby auta, od czasu do czasu włączały się wycieraczki, panowie rozmawiali wesoło. Zadzwonił telefon Denisa, odebrał: – Cześć Ariśka, jedziemy, będziemy za jakieś dwie godziny. Jak się czujesz? Wszystko po staremu? Nie podnoś ciężarów, gdy tylko przyjadę, wszystkim się zajmę. Całuję, do zobaczenia, kochanie. Kirył słuchał i wyobrażał sobie Arinę, jak czeka na przyjaciela, martwi się. Myślał: – Moja Marynka nie dzwoni, nigdy się o mnie nie martwi, uważa, że jestem do niej mocno przywiązany. Zupełnie inna niż Ariśka Denisa – wszystko u niej uporządkowane, praca, dom… Nagle Denis gwałtownie skręcił kierownicą – w ich stronę pędziła ciężarówka. Zderzenia nie dało się uniknąć, ale w ostatniej chwili wpadli w słup po stronie Denisa i wylądowali poza trasą. Kirył oprzytomniał – bolała go głowa, krew płynęła z ręki, drzwi z jego strony już były otwarte. Spojrzał na Denisa, ten się nie poruszał. Podbiegli ludzie, auta zatrzymywały się na poboczu. Kirył dochodził do siebie, leżał obok auta na mokrej trawie, czekali na karetkę. Denisa wyciągnięto i położono na noszach. Kirył pochylił się nad nim, a Denis wyszeptał cicho: – Pomóż Ariśce… Zabrano ich do szpitala; Kirył miał złamaną rękę i silne wstrząśnienie mózgu, był przytomny. Ciągle pytał lekarzy: – Co z Denem, co z moim przyjacielem? Później pielęgniarka poinformowała: – Denis nie żyje… Kirył był załamany. Na pogrzeb nie mógł przyjść. Marynka opowiadała, jak żona Denisa rozpaczliwie płakała, nie mogła uwierzyć, że męża już nie ma, ledwo stała przy trumnie. Po wyjściu ze szpitala Kirył pojechał z Marynką na cmentarz, stali długo nad grobem przyjaciela i obiecał mu w myślach: – Nie martw się, przyjacielu. Twojej żony nie zostawię, pomogę, jak prosiłeś… Dwa dni później pojechał do Ariny, zadzwonił do drzwi. Gdy go zobaczyła, rozpłakała się. – Jak mam żyć bez niego? Nie umiem się pogodzić, że Dena już nie ma… – Ariśka, obiecałem twojemu mężowi, że będę ci pomagać. Damy radę razem. Dzwoń, pisz, czego potrzebujesz, będę odwiedzał. Czas płynął. Arina trochę do siebie doszła, bała się, że przez stres poroni, lekarz też przestrzegał. Kirył odwiedzał ją dwa razy w tygodniu. Przywoził zakupy, kupował witaminy, podwoził do przychodni, gdzie trzeba. Arina nie nadużywała jego pomocy, prosiła tylko w wyjątkowych sytuacjach. – Kirył, przykro mi, że zajmujesz swój czas przez mnie. – Nie szkodzi, obiecałem Denowi… Kirył czuł wobec Ariny mieszane uczucia. Zawsze o takiej kobiecie marzył, ale okoliczności były zaskakujące. Gdy Arina znosiła złe samopoczucie, Kirył i Marynka znów chodzili po lekarzach, rozczarowania i rutyna walki z bezdzietnością bolały ich coraz bardziej. Marynka nie wiedziała, że mąż pomaga Arinie – nic jej nie mówił. W telefonie Arina figurowała jako „Charytatywność”, bo wiedział, że żona może sprawdzić, kto dzwoni. Po drugiej nieudanej próbie in vitro w ich związku zaczęło narastać napięcie. Marynka podejrzewała, że to wina Kiryła, a on już sam nie miał siły myśleć. Marynka zauważyła, że mąż jest rozkojarzony, bywa drażliwy, wyjeżdża w jakieś dziwne sprawy. Ale możliwość zdrady wydawała się jej nieprawdopodobna – nie ochłodził do niej uczuć. Kirył wiedział, że w życiu prywatnym nie układa mu się najlepiej, ale za to w pracy wszystko szło świetnie. Wrócił do projektu, który zaczynali z Denisem, projekt zakończył sukcesem, kontrakt podpisał. Im dłużej trwała ciąża Ariny, tym bardziej stawała się bezsilna. Jej rodzice mieszkali daleko, na Syberii, w mieście nie miała nikogo bliskiego. Męczyły ją bóle głowy, nawet puchły jej nogi, lecz nie skarżyła się zbytnio Kiryłowi. Kiedyś przyjechał do niej z zakupami i zastał ją na drabinie – próbowała powiesić nowe zasłony. – Okno umyłam, – powiedziała z uśmiechem. – Teraz wieszam nowe zasłony. – Zejdź natychmiast! – surowo rozkazał Kirył, spoglądając na jej pokaźny brzuch. – A jakbyś spadła, co z dzieckiem? To nie żarty. Pomógł jej zejść z drabiny – stanęli blisko siebie i nawet poczuł dreszcze… – Dziękuję, Kir… – ale zaraz pobiegła do łazienki, bo znów dopadły ją mdłości. Kirył westchnął, otarł pot z czoła, myśląc: – Czy Denis widzi mnie stamtąd, gdzie teraz jest? Sam prosił o pomoc… Jak po raz kolejny Ariśka poprosiła go: – Kir, pomożesz przygotować pokój dziecięcy? Potem nie będzie czasu. Znalazłam śliczne tapety na spacerze… Kirył zajął się remontem w dziecięcym pokoju – nie mógł pozwolić, żeby ciężarna kobieta się przemęczała. Remont robili razem – Ariśka głównie podawała narzędzia i motywowała. Wszystko skończyli. Kirył miał w domu depresyjną żonę, która wciąż mówiła o bezpłodności, a z drugiej strony Ariśkę, której do porodu zostało niewiele. Marynka intuicyjnie czuła, że dla ratowania małżeństwa musi się czymś zająć. Pisała artykuły do gazet. Jedno z czasopism zaproponowało jej prowadzenie kolumny – z radością przyjęła ofertę, to ją odciągało od smutków. Za pracę dostała dobry honorarium. Do domu wróciła szczęśliwa, z torbą smakołyków i butelką wina. – No proszę, mamy święto? – zdziwił się Kirył, gdy wrócił z pracy. – Tak, przyszło wynagrodzenie, trzeba to uczcić. Czekałam na ten kontrakt! Podała na stolik przekąski, wino, a w tle ich ulubiony film. Nagle zadzwonił telefon Kiryła. Marynka, patrząc przez ramię, przeczytała „Charytatywność”. Mąż pospiesznie wyszedł do kuchni. – Co się stało? – spytał szeptem. – Kir, przepraszam, chyba zaczęłam rodzić… Wezwałam już karetkę. – Ale jeszcze za wcześnie. – Siedem miesięcy, zdarza się – mówiła, z trudem ukrywając ból. – Dobrze, pojadę do szpitala. Szybko się ubrał, żona patrzyła na niego z niepokojem. – Wyjeżdżasz? – Tak – wymyślał w biegu historię. – Zadzwonił szef, chce pogadać o charytatywności. Potem wszystko wyjaśnię. Zaufaj mi… Ale Marynka nie wierzyła. – Jaka charytatywność, jaki szef? Owijasz mnie w bawełnę, Kir… Kirył wybiegł, wsiadł do auta i ruszył do szpitala. Gdy dotarł, dowiedział się, że Ariśkę już przywieziono. Czekał dwie godziny, aż pielęgniarka poinformowała: urodził się syn. Odetchnął z ulgą i wrócił, wykończony, do domu. Pomyślał: – Całe szczęście, wszystko dobrze. Bardzo się bałem… Marynka nie spała, przenikliwie mu się przyglądała. – Twoja charytatywność cię wykończyła – powiedziała złośliwie. Kirył ciężko usiadł na kanapie bez zdejmowania kurtki. – Tak, Marynka. Ariśka urodziła synka. Obiecałem Denisowi jej pomagać. Jest zupełnie sama – powiedział szczerze. – Wszystko jasne… – odparła cicho. – Teraz kolejny etap, będziesz pomagał Ariśce z noworodkiem, zgadza się? – Tak – odpowiedział z przekonaniem. – No cóż… Znasz mnie – nie pozwolę, żebyś poświęcał swój czas na obce dziecko, zwłaszcza że my nie możemy mieć swojego. Teraz złożę pozew o rozwód, a ty rób, co chcesz. Może spotkam innego i zdążę sama urodzić… Kirył podniósł na nią zdziwione oczy – widział, że obwinia go o ich bezdzietność. – Twoje prawo, Marynko. Nie będę się tłumaczył. Muszę pomagać Arinie i jej dziecku. Minął czas. Marynka złożyła pozew o rozwód. Kirył zamieszkał z Ariną, pomagał jej z małym Danielem. Po pewnym czasie wzięli ślub. A dwa lata później urodziła się im córeczka. Dziękuję za przeczytanie, subskrypcję i wsparcie. Powodzenia w życiu!