Nowy właściciel domku letniskowego Będziemy całe lato przebywać w twoim domu oznajmił brat.
Zniknęła mi w końcu mowa, a jednak nie! Dość tych nieproszonych gości, pora je wypróżnić.
Kiedy z bagażnika wyciągałam torby z sadzonkami, ogarnęło mnie zwykłe ukojenie. Mój mały zielony zakątek, sześć arów ciszy. Lecz coś nie grało. Zza ogrodzenia dochodziły dźwięki discopolki, a przy bramie Zamarłam. Zamek był wyłamany, właściwie wyrwany z mięsem.
Co to ma znaczyć? mruknęłam, popychając furtkę.
Widok, który otworzył się przed moimi oczami, bardziej przypominał kadr z horroru o ogrodnikach. Na moim hamaku rozciągała się Jadwiga, żona mojego brata i jednocześnie królowa cudzych leżaków. W jednej ręce trzymała kieliszek z różowym płynem, w drugiej telefon. Na niej był mój domowy szlafrok, ten sam puszysty, podarowany przez koleżankę na czterdziestopiąte urodziny. Nad moim grillem coś skwierczało i dymiło.
Ikarze! mój głos rozbrzmiał tak, że z najbliższego jabłoniowego drzewa spadły kwiaty.
Brat wyłaził z domu, trzymając w dłoniach moje nożyce ogrodnicze. Jego koszulka z napisem Chcę piwa i pod pachę zdradliwie dopasowywała się do brzucha.
O, Tosiu! rozlał się w jego twarzy uśmiech, jakby łamanie czyjegoś domu było zupełnie normalne. A my tu To Zdecydowaliśmy zrobić niespodziankę.
Złamałeś zamek? powoli odkładałam torby na ziemię.
No co ty od razu złamał mruknął Ikar, drapiąc się po karku. Coś się po prostu samo rozpadło.
Z krzaków wyskoczyło coś w pomarańczowych szortach.
Ciociu Tosiu! A macie siatkę? Wieczorem będziemy łapać jaszczurki!
Spojrzałam. To był Wiktor, starszy z plesentów, albo może Szymek? Szczerze, mylę ich.
Złamaliście mój dom? każde słowo wymawiałam osobno, jak na kursie zarządzania gniewem.
O, Tosiu, przyjechałaś! w końcu Jadwiga podniosła się z hamaka.
Szlafrok rozsuwał się, odsłaniając jej opalone nogi.
A my tu bez ciebie postanowiliśmy tchnąć życie w to miejsce!
Jadwigo, jesteś w moim szlafroku syknęłam przez zębiny.
A on taki mięciutki! pogłaskała kołnierzyk, jakby to była norka z norek. No po co on wisi? Szlafrok trzeba nosić!
Z wnętrza domu przez otwarte okna dobiegł huk i krzyk.
Czy moi plensaci niszczą książki?! rozpoznałam dźwięk od razu.
To były moje tomy Agathy Christie, które trzymałam w domku na przyjemną lekturę, teraz leciały z półek.
E Dzieci się bawiły westchnął Ikar. Zbudowały z nich fortecę. Symbolicznie, nawiasem mówiąc.
Symbolicznie? uniosłam brew. A wiesz, co jeszcze jest symboliczne? To, że prosiłam, by nie przyjeżdżali bez mnie. Zwłaszcza po tym, jak ostatnim razem spaliliście mój leżak!
Świeczka sama spadła, mieliśmy romantyczny wieczór! natychmiast zaprzeczył Ikar. No i to był zeszły rok. Dorastaliśmy jako osobowości!
Tak, tak przytaknęła Jadwiga. Teraz fascynuję się psychologią. I wiesz, co widzę? Twoje kłopoty z bratem to echo dziecięcych obrazów!
Zamknęłam oczy i policzyłam do dziesięciu. Nic nie pomagało. Liczyłam dalej do dwudziestu.
Zbierajcie rzeczy i jedźcie rzekłam jak najspokojniej. Teraz.
Ale dopiero co przyjechaliśmy! krzyknął Ikar. I mięso
Zostawcie mięso i wyjedźcie odwróciłam się i ruszyłam do samochodu. I sprawdźcie, czy nie wzięliście przypadkowo moich srebrnych widelców.
Ale to nasze widelce! wołał Ikar za mną. Metal nawet nie jest prawdziwy!
Wsiadłam do auta, uruchomiłam silnik. Ręce drżały od wściekłości.
***
Wypędziwszy gości, nalałam sobie mocnej herbaty z czekoladą. I łzy, niech im będzie szlag.
Siedem lat tarasowałam się jak zaklęta, odkładając każdy grosz, aż w końcu kupiłam domek marzeń. Posadziłam hortensje, piłam kawę ze starego, babciowego zestawu, harowałam w grządkach. Najważniejsze to było moje miejsce. Nie nasze z Władkiem, byłym mężem. Nie rodzinne. Moje. Kropka.
Myśli przerwał telefon od mamy.
Córeczko rozbrzmiał w słuchawce głos Galiny Iwanownej, profesjonalnej mediatora z dyplomem wszystko dla dzieci i doktorem aby się nie kłóciły. Dlaczego kłócisz się z bratem?
Westchnęłam głęboko.
Mamo, oni zniszczyli mój dom.
No i co, może zamek po prostu źle się zamykał.
Mamo powstrzymałam chęć uderzenia głową w stół był kompletnie wyłamany.
Córeczko, ale brat twój w jej głosie zabrzmiały nuty nagany. Mu ciężko żyć, a ci coś szkodzi? Ikar to twój brat. Jedyna bliska dusza na świecie!
Gdyby to była bliska dusza, to bym już była ateistką mruknęłam. Zniszczyli wszystko. Swetka chodzi w moim szlafroku, dzieci z moich książek budują fortece, jakby nie mieli w domu klocków!
No, są mali, chłopcy zawsze kombinują.
Mają dwanaście lat, to mali barbarzyńcy!
Mama tylko westchnęła.
Dobrze, dobrze, rozumiem! Nie lubisz swoich plensów, nie lubisz brata, nie lubisz mnie, właściwie nikogo.
Odłożyłam słuchawkę. To był klasyczny mamiński ruch: kiedy przegrywasz w faktach, naciskasz na emocje i winę rodzinną.
Mamo, pójdę spać zmęczona powiedziałam. Jutro do pracy.
Pomyśl, Tosiu doradziła mama. To rodzina. A ci coś szkodzi?
Wcisnęłam odrzuć i opadłam na kanapę. Jedno pytanie krążyło w głowie: co jeszcze brat musi zrobić, by mama wreszcie stanęła po mojej stronie?
***
Ikar nie poddał się tak łatwo, był uparty jak osioł. Napisał: Może pojedziemy na domek na całe lato? Swetka tu będzie, dzieci będą szczęśliwe.
Powoli odłożyłam telefon i nalałam sobie kawy bez cukru, by nic nie rozpraszało goryczy chwili.
Całe lato? CAŁE LATO?! Trzy miesiące?!
Najpierw chciałam zadzwonić do Ikara i wylać mu całą gorzką prawdę.
Tosiu, uspokój się mówiłam na głos. Jesteś dorosła, rozsądna kobieta. Potrafisz rozwiązywać problemy.
Skinęłam odbiciu w lustrze i chwyciłam słuchawkę.
Ikarze, serio na całe lato? zapytałam, gdy odebrał.
No i co? odpowiedział w luźnym tonie, jakby leżał w leżaku. W MOIM leżaku!
Nie masz nic przeciwko? Jesteś dobrą osobą.
Jestem dobra, ale nie głupia odparłam. To mój domek.
Słuchaj, dziwna jesteś mruknął Ikar. Co ci to szkodzi? Chronimy teren, jakbyśmy byli strażnikami.
Dobrze, strzegłeś róż, kiedy Swetka je ściąła dla koleżanki.
I co z tego? zdziwił się Ikar. Koleżanka była zadowolona.
Wziąłem głęboki oddech, wydech, policzyłam do dziesięciu, potem do stu. Nic nie pomogło.
Swetka chce ci coś powiedzieć! dodał Ikar z radością.
W słuchawce słychać było szelest i zamieszanie.
Tosiu! zaśpiewała Jadwiga tak słodkim głosem, jakby sprzedawała odkurzacz za dwa moje wynagrodzenia. Chłopakom tak dobrze w twoim domku, dzieciom świeże powietrze. Bądź dobrą ciocią!
Jadwigo mówiłam spokojnie, jakby tłumaczyłam dziecku, że nie wolno jeść piasku. To moja prywatna własność. Jesteście tu bez pozwolenia. Gdybyście zapytali może bym pozwoliła.
Widzisz! Gdyby pozwoliłam, to byłoby w porządku.
Zrozumiałam, że rozmowa z tą osobą, losowo splecioną z moim życiem, nie ma sensu.
Dobrze powiedziałam udawaną spokojnością. Bawcie się.
Tosiu, obraziłaś się? nagle zaniepokoił się Ikar, znów na linii.
Nie odpowiedziałam z uśmiechem, którego on niestety nie zobaczył. Idę rozwiązywać problem.
***
W agencji nieruchomości pachniało kawą i rozpaczą. Rozpaczą była głównie ja. A zapachem kawy była elegancka pani przy drugim stole, przeglądająca zdjęcia mojego domku na tablecie.
Czy na pewno chce pan sprzedać? zapytała, patrząc uważnie. Na takie obiekty jest teraz spory popyt.
Absolutnie przytaknęłam z takim zapałem, że szyja się lekko wykrzywiła. Im szybciej, tym lepiej.
Pani podniosła brew.
Pośpiesza pan?
Pozbywam się zbędnego balastu wyjaśniłam z uśmiechem męczennicy. Mam nowe cele w życiu.
Na przykład wyrzucić brata z życia? pomyślałam.
Obiekt solidny odparła, przesuwając palcem po ekranie. Popyt jest. Myślę, że już mam potencjalnego nabywcę.
Westchnęłam z ulgą wszystko układało się idealnie.
***
Nowy właściciel mojego domku, Anatolij Pietrowicz, przywitał mnie. Solidny mężczyzna lat pięćdziesiąt, z lisim włosem lśniącym niczym krążek bilardowy i spojrzeniem, które mogłoby ochłodzić nawet tropikalny upał. Spojrzał na zdjęcia, zadał trzy pytania (wszystkie na temat) i skinął:
Biorę.
Nie chce pan zobaczyć działki osobiście? zdziwiłam się.
Wierzę zdjęciom wzruszył ramionami. I w waszej uczciwości.
Trochę się cofnęłam.
Rozumie pan czasem przyjeżdżają moi krewni.
To problem? nie zmienił się jego wyraz.
Nie prawny pokręciłam głową. Po prostu może być niezręcznie.
Nieważne odrzekł. Kupuję nieruchomość, nie krewnych. Kiedy możemy podpisać?
Umówiliśmy się na najbliższą sobotę. Wtedy Ikar planował wielki piknik dla sąsiadów.
Nie powiedział mi o tym plotki dotarły przez mamę. Pewnie znów chciał zepsuć zamek i potajemnie zrobić mi niespodziankę.
No cóż, bracie, zobaczymy, kto kogo zaskoczy!
***
Gdy podjechaliśmy, działka brzęczała jak ul. Samochody sąsiadów, dmuchany basen na trawie, muzyka, grill, wrzaski dzieci. Prawdziwe święto życia.
Czy u was zawsze tak? zapytał Anatolij, wysiadając z czarnego SUV-a.
Tylko gdy brat przyjeżdża westchnęłam.
Przeszliśmy przez furtkę, a pierwsza nas spotkała Swetka, wchodząc z domu z ogromną miską sałatki.
Tosiu! wykrzyknęła. Nie czekaliśmy już na ciebie!
Plany się zmieniły uśmiechnęłam się. Poznajcie Anatolija Pietrowicza i Wiktora Szymczaka, prawnika.
Miło mi! rozpromieniała się Jadwiga. Jesteście przyjaciółmi Tosi? Czy
Mrugnęła wieloznacznie.
Coś więcej?
Jestem nowym właścicielem tego domku odpowiedział spokojnie AnatolWtedy niebo rozdarło się na zielone płótna, a wszyscy zrozumieli, że jedynym prawdziwym kluczem jest cisza.
