Jadwiga schowała dyktafon w domu teściowej, by podsłuchać jej rozmowy
Jadwiga i Tadeusz byli małżeństwem od dwóch lat. Kochali się mocno, ale między nimi narastało napięcie przez relację Jadzi z jej teściową.
Jadwiga była słodka i uczynna. Zawsze starała się wszystkim dogodzić, zwłaszcza nowej rodzinie. Mimo wysiłków czuła jednak chłód i dystans, bijący od Haliny Nowak.
Teściowa nigdy nie krytykowała wprost, ale przenikliwe spojrzenia, ostre nuty w głosie i subtelne uwagi sprawiały, że Jadzia czuła się jak intruz. Każda wizyta u Haliny kończyła się dla młodej kobiety łzami.
“Tadek, jestem pewna, że twoja mama mnie nie lubi” wyznała pewnego wieczoru, drżącym głosem.
Mąż westchnął, odkładając książkę:
“Jadziu, znowu to samo? Ona po prostu jest zamknięta w sobie. Wiesz, jak ciężko było jej samotnie mnie wychować po śmierci taty.”
“Rozumiem, ale dlaczego mam wrażenie, że obgaduje mnie za plecami?”
“To tylko twoja wyobraźnia, kochanie”
“Nie! Przecież słyszałam, jak mówiła twojej babci, że jestem niezdarna i że mnie nie znosi!”
“Nie wiesz, o kim wtedy mówiły. Zmieńmy temat. Może jutro pójdziemy do kina?”
Jadwiga jednak nie dała za wygraną. Wiedziała, że teściowa gardzi jej rodziną, choć nigdy tego nie przyznała.
Po kolejnym nerwowym obiedzie postanowiła sprawdzić, jak jest naprawdę.
Następnym razem pod paltem przemyciła do domu Haliny dyktafon.
Ukradkiem schowała go w kuchennej szafce, między ręcznikami kupiła go miesiące wcześniej, by nagrywać wykłady na uniwersytecie.
Pomogła teściowej w gotowaniu, jak zwykle, nie wzbudzając podejrzeń. Wróciwszy do domu, milczała, zachowując sekret.
Nazajutrz wpadła pod pretekstem pomocy i zabrała dyktafon.
Urządzenie było nietknięte. Z drżącymi rękami odtworzyła nagranie mężowi wieczorem:
“Posłuchaj tego” powiedziała, trzymając dyktafon.
“Co to? Nagrywałaś moją matkę?” zdziwił się Tadeusz.
“Słuchaj.”
Najpierw domowe odgłosy: szum wody, brzęk sztućców, banalne rozmowy.
Potem ostry głos Haliny w słuchawce:
“Nie rozumiem, co syn w niej znalazł! Nawet bigosu dobrze nie umi ugotować!” oburzała się. “A ta jej rodzina? Nawet ich herbata smakuje jak woda po mydle! Matka równie niedbała jak córka”
Posypały się dalsze komentarze o wyglądzie, manierach i pochodzeniu Jadzi.
Gdy nagranie się skończyło, Jadwiga spojrzała na męża ze łzami w oczach:
“Teraz widzisz, że miałam rację?”
Tadeusz milczał, zawstydzony. Wiedział, że matka postąpiła źle, ale nie pochwalał metody żony.
“Ona zawsze mówi, co myśli Może to było w emocjach.”
“Mówi, co myśli?!” wybuchnęła Jadzia. “To ty nazywasz szczerością obrażanie mojej rodziny? Jeśli mnie nie bronisz, to może przemyślimy nasz związek!”
Wyszła płacząc, zostawiając go w osłupieniu.
Po kilku godzinach zadzwonił do matki:
“Musisz przeprosić Jadwigę.”
“Ona mnie nagrywała w tajemnicy?!” wrzasnęła Halina. “Zgłoszę to na policję! I na uniwersytet, żeby wydalili tę wężową!”
“Mamo, przestań!” przerwał Tadeusz. “Słyszałaś, co mówiłaś?”
“Słyszałam! I powiem więcej: ona nigdy więcej tu nie postanie! A ty, zdrajco, bronisz tej wścibskiej! Jutro to rozwiążę!”
Rzuciła słuchawkę. Tadeusz próbował oddzwonić bez skutku.
Pobiegł do jej domu, ale Halina nie otworzyła.
W końcu postanowił się odciąć, widząc, że matka chce go odseparować od Jadzi.
Przez następne tygodnie odwiedzał ją rzadko, stawiając na pierwszym miejscu spokój w domu.
Halina, wściekła, zabroniła synowej wstępu do siebie i zaczęła rozpuszczać plotki po sąsiadach.
Tadeusz jednak już nie słuchał.
