Nocny ekspres Drzwi trolejbusu złożyły się jak harmonijka, a ciepło z wnętrza buchnęło parą w chłód nocy. Piątka rozbawionych imprezowiczów wpadła do środka, tłukąc brudnymi butami o wszystko, co napotkali po drodze: schodki, poręcze, a nawet nogi pasażerów. Żaden z obecnych samotnych podróżnych, których połączył jedyny nocny środek transportu, nie zwrócił uwagi rozbawionej promilami grupie młodzieńców, którzy z dzikim błyskiem w oczach prześcigali się w rubasznych żartach o własnych podbojach miłosnych. Każdy próbował przekrzyczeć drugiego, wzorując się na „kto? gdzie? i za co?”. Wszystko to podkreślał złośliwy śmiech i kolejne toasty. Młodzi urządzili sobie punkt biesiadny na końcu trolejbusu i głośno stukali butelkami przy każdym salwie śmiechu. Silnik zacharczał, drzwi syknęły, harmonijka się wyprostowała, a maszyna lekko zakołysała i ruszyła z miejskiego przystanku. W środku, poza nowo przybyłymi, było dziesięć osób, wliczając konduktorkę. Ta wstała z miejsca i z biletem w dłoni ruszyła w stronę rozbawionej gromady. – Panowie, proszę o opłacenie przejazdu – powiedziała zmęczona kobieta, której okulary były zdecydowanie starsze od któregokolwiek z chłopaków. – Mam miesięczny – odburknął jeden z nich. – Ja też! – I ja! Najmłodszy wyglądał, jakby nie miał nawet osiemnastu lat – meszek pod nosem, niepewne ruchy i rozbiegany wzrok. Ale w grupie czuł się pewnie i dla potwierdzenia swojej pozycji wrzeszczał najgłośniej. – Proszę okazać – odpowiedziała sucho konduktorka, zupełnie nie pod wrażeniem występu. – A niech pani najpierw pokaże swój! – zasyczał największy z nich, pryskając piwem. – Jestem konduktorką – spokojnie odparła kobieta. – A ja elektryk! To mam za prąd nie płacić? – odbił piwny, którego butelka już straciła denko, a zawartość zalewała mu kurtkę, rozsiewając kwaśny zapach po całym trolejbusie. – Albo płacicie, albo wysiadacie – powiedziała stanowczo kobieta. Jak na sygnał, pojazd się zatrzymał, a wszyscy pozostali pasażerowie wysiedli. – Mówię, mamy miesięczne! – z udawaną odwagą wykrzyknął najmłodszy. – Waldek, jedziemy na bazę! – rzuciła konduktorka do kierowcy. – Tak jest, Waldek, na bazę! – przedrzeźniali ją chłopacy, wycierając udawane łzy. Drzwi ponownie się zamknęły, trolejbus odjechał i zawrócił. Po dziesięciu sekundach śmiechu najtrzeźwiejszego zaczęło nurtować pytanie: – Jakim cudem trolejbus zawraca na środku drogi, skoro jeździ po przewodach? – zapytał naprawdę zaciekawiony. Reszta wzruszyła tylko ramionami i nie przywiązała do tego wagi. Trolejbus przyspieszał coraz bardziej, warczał i, co ciekawe, wyprzedzał samochody. Lampy przygasły, większość zgasła zupełnie. Teraz wnętrze oświetlały tylko miejskie latarnie i migające reklamy. Konduktorka siedziała nieruchomo i patrzyła przed siebie. Przystanki się skończyły. – Ej! Kierowco, gdzie nas wieziesz? – w końcu zawołał jeden z piątki śmiałków. Nie było odpowiedzi. – Słyszysz? Zatrzymaj się! Wysiadamy! – w głosach słychać było już nuty trzeźwości. Konduktorka pozostawała bez ruchu. Miasto się skończyło, pędzili teraz ciemną drogą. W trolejbusie nie paliło się już światło oprócz mrugających lampek w kabinie kierowcy. Chłopaki wyciągnęli telefony – bez zasięgu, prosiły o odświeżenie stron. Kiedy trolejbus skręcił w pole, jeden z żartownisiów podszedł do konduktorki z pogróżkami: – Wiesz, gdzie pracuję? Jeśli jutro nie pojawię się w biurze, zostaniesz bez emerytury! Po tym zgasły przednie reflektory. – Proszę, wypuść nas, muszę się przygotować do matury… – pisnął najmłodszy. Trolejbus pruł nocną ciszę. Chłopcy, już trzeźwi do cna, drżeli i próbowali przypomnieć sobie, jak zachować się przy porwaniu. Próbowali wybić szyby piwnymi butelkami, łamali paznokcie na drzwiach-harmonijkach, ale wszystko na nic. Wreszcie pojawiły się banknoty. – Proszę, reszty nie trzeba, błagam, tylko wróćmy do miasta! Konduktorka siedziała dalej bez ruchu. Rozpoczęły się błagania o litość, zew sumienia i łzy. Trolejbus jechał aż do wielkiego jeziora. – Gdzie my jesteśmy? – szeptali między sobą. – Utopią nas… – szlochał z meszkiem najmłodszy. – Bartek, umiesz prowadzić trolejbus? Może ich obalimy? – beznadziejnie pytał ktoś z grupy, a Bartek tylko kręcił głową. Wreszcie otworzyły się przednie drzwi, a konduktorka wyszła na zewnątrz. W blasku księżyca jej sylwetka mignęła w kabinie kierowcy, a w rękach miała długi przedmiot. – To już koniec… Najpierw zastrzelą, potem do jeziora… – pochlipywał elektryk, a chłopakom zabrakło słów, by się pocieszyć. W trolejbusie rozbłysło światło, konduktorka rytmicznie weszła do środka. W rękach miała mopa i wiadro. Odstawiła je przed przerażoną grupą, uśmiechnęła się: – Jak umyjecie ściany, dam wam szmatki do siedzeń i podłogi, a potem pojedziecie do domu. Są uwagi? Cała piątka pokiwała głowami. Noc była długa. Chłopcy się podzielili: dwóch biegało po wodę, jeden zmieniał szmaty, dwóch wynosiło brudną wodę do ogromnej beczki, która nagle się pojawiła i już była pełna. Chyba to nie pierwszy kurs tego trolejbusu w to miejsce. Skończyli, gdy wschodziło słońce. Trolejbus lśnił jak nowy, nawet szyby błyszczały. Chłopaki, całkiem wytrzeźwieni, pracowali sprawnie i w milczeniu. Gdy skończyli, konduktorka skasowała im bilety i trolejbus ruszył w stronę miasta. Nocnych rozrabiaków rozwieziono po przystankach, a pojazd wyjechał na trasę, by powitać nowy dzień i kolejnych pasażerów.