– No, Rudy, idziemy już… – mruknął Walera, poprawiając prowizoryczną smycz ze starej linki. Zapiął kurtkę pod samą szyję i zadrżał. W tym roku luty był wyjątkowo wredny – śnieg z deszczem, wiatr przewiewał na wskroś. Rudy – kundel z wyblakłą rudawą sierścią i jednym ślepym okiem – pojawił się w jego życiu rok temu. Walera wracał z nocnej zmiany w fabryce i zobaczył go przy śmietnikach. Pies był pobity, głodny, a lewe oko miał zamglone. Głos przeszył nerwy. Walera rozpoznał mówiącego – Seba Suseł, lokalny „człowiek z zasadami”, jakieś dwadzieścia pięć lat. Obok niego stało trzech nastolatków – jego „ekipa”. – Spacerek? – rzucił krótko Walera, nie podnosząc wzroku. – Ty, wujek, płacisz podatki za wyprowadzanie tego szkaradztwa? – zaśmiał się jeden z dzieciaków. – Patrzcie, jakie straszydło – to oko okrągłe! Poleciał kamień. Trafił Rudego w bok. Pies zapiszczał, przywarł do nogi pana. – Odwalcie się, – powiedział cicho Walera, ale w głosie zabrzmiał stalowy ton. – Oho! Wujek Majster się odzywa! – Seba podszedł bliżej. – Nie zapomniałeś, że to mój rewir? Tutaj pieski chodzą za moim pozwoleniem. Walera się napiął. W wojsku nauczyli go rozwiązywać problemy szybko i stanowczo. Ale to było trzydzieści lat temu. Teraz był już zmęczonym emerytem, któremu nie zależało na kłopotach. – Chodź, Rudy, – odwrócił się w stronę domu. – No właśnie! – krzyknął za nim Seba. – Następnym razem twojego pokraka wykończę! Noc spędził Walera bez snu, wciąż odtwarzając tę scenę w pamięci. Następnego dnia padał mokry śnieg. Długo zwlekał z wyjściem, ale Rudy siedział przy drzwiach i patrzył tak wiernie, że nie sposób było odmówić. – No, dobra, tylko szybciutko. Omijali znane miejsca „zbiórek”. Seby nigdzie nie było widać – najwyraźniej kryli się przed pogodą. Walera już się rozluźnił, gdy Rudy nagle zatrzymał się przy ruinach starej kotłowni. Nastawił jedno ucho, wciągnął powietrze. – Co jest, staruszku? Pies zapiszczał i pociągnął w stronę ruin. Słychać było dziwne dźwięki – jakby płacz, jęki. – Hej! Kto tam? – zawołał Walera. Cisza. Tylko wiatr zawodził pomiędzy murami. Rudy nie odpuszczał, szarpał smycz. W jego jedynym oku czaił się niepokój. – Co tam masz? – Walera kucnął przy psie. I wtedy wyraźnie usłyszał dziecięcy głos: – Pomocy! Serce mu stanęło. Odczepił smycz i poszedł za Rudym. W zrujnowanym pomieszczeniu za stertą cegieł leżał chłopiec, jakieś dwanaście lat. Twarz podbita, warga rozcięta, ubrania podarte. – Jezu! – Walera przykucnął przy chłopaku. – Co się stało? – Wujku Walera? – chłopiec ledwo otworzył oczy. – To pan? Walera przyjrzał się uważniej. Poznał go – Andrzej Misza, syn sąsiadki z piątej klatki. Cichy, nieśmiały chłopak. – Andrzej! Co się wydarzyło? – Seba i jego banda, – zaszlochał chłopak. – Chcieli od mamy kasy. Powiedziałem, że powiem dzielnicowemu. Dorwali mnie… – Długo tu leżysz? – Od rana. Strasznie zimno. Walera zdjął kurtkę, przykrył Andrzeja. Rudy podszedł bliżej, położył się, grzejąc go swoim ciałem. – Możesz wstać? – Noga boli. Chyba złamana. Walera delikatnie obmacał nogę. Złamana. I nie wiadomo, co jeszcze w środku po takim traktowaniu. – Masz telefon? – Zabrali. Walera wyciągnął stary telefon i zadzwonił po pogotowie. Ekipa miała być za pół godziny. – Wytrzymaj, młody. Zaraz będą lekarze. – A jak Seba się dowie, że żyję? – spytał przerażonym głosem Andrzej. – Powiedział, że mnie dobiją. – Już cię nie skrzywdzi, – odparł stanowczo Walera. Chłopak patrzył na niego z niedowierzaniem: – Ale wczoraj sam pan przed nimi uciekł… – Wtedy chodziło tylko o mnie i Rudego. A teraz… Nie dokończył. Co miał powiedzieć? Że trzydzieści lat temu przysięgał chronić słabszych? Że w Afganistanie uczono go – prawdziwy mężczyzna nigdy nie zostawia dziecka w potrzebie? Karetka przyjechała szybciej niż zapowiadali. Andrzej trafił do szpitala. Walera stał przy ruinach z Rudym i rozmyślał. Wieczorem przyszła mama Andrzeja – pani Teresa. Kobieta płakała, dziękowała, obiecywała, że nigdy nie zapomni. – Panie Walery, lekarze mówili, że jeszcze godzinka na mrozie i… Uratował mu pan życie! – To nie ja, – Walera pogłaskał Rudego. – To on znalazł waszego syna. – I co teraz będzie? – pani Teresa lękliwie spojrzała na drzwi. – Seba tak łatwo nie odpuści. Dzielnicowy mówi, że dowodów brak, jedno zeznanie dziecka to za mało. – Wszystko będzie dobrze, – obiecał Walera, choć sam nie wiedział jak. Nie mógł zasnąć. Myślał: co robić dalej? Jak chronić chłopca? I nie tylko jego… Ile jeszcze dzieci znosi terror tej bandy w okolicy? Rano przyszło samo rozwiązanie. Walera założył swoją dawną wojskową paradną koszulę, z medalami. Spojrzał w lustro – żołnierz jak się patrzy. Choć już nie pierwszy młody. – Chodź, Rudy. Mamy sprawę do załatwienia. Ekipa Seby jak zwykle wałęsała się pod sklepem. Gdy zobaczyli Walerę, zachichotali. – Patrzcie, dziadek na defiladę się wybrał! – ryknął jeden z dzieciaków. – Jaki bohater! Seba podniósł się z ławki, uśmiechnął kpiąco: – Co tu chcesz, emerycie? Twoje czasy minęły. – Moje czasy właśnie się zaczynają, – powiedział spokojnie Walera. – Co ty tu bojowego kombina? – Służę Polsce. Chronię słabszych przed takimi jak ty. Seba parsknął śmiechem: – Ty to poważnie? Jaka tam Polska? Jakie słabeusze? – Andrzej Misza – kojarzysz? Uśmiech zniknął z twarzy Seby. – Co ja mam pamiętać jakichś lamusów? – Powinieneś. To ostatnie dziecko w okolicy, które ucierpiało przez was. – Grozisz mi, dziadek? – Uprzedzam. Seba podszedł. W ręku zamigotał nóż. – Zaraz ci pokażę, kto tu rządzi! Walera nie drgnął. Lata minęły, lecz wojskowe nawyki pozostały. – Tu rządzi prawo. – Jakie prawo? – wywijał nożem Seba. – Ty się za kogo masz? – Za własne sumienie. I wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Rudy, dotąd cicho siedzący, nagle się podniósł. Futro zjeżyło się na karku, z gardła wyrwał się groźny warkot. – Nawet twój kundel, – zaczął Seba, ale Walera mu przerwał: – Mój pies służył w Afganistanie, w saperach. Wywęszy każdego bandytę. To nie była prawda – Rudy to zwykły kundel. Ale Walera mówił tak przekonująco, że uwierzyli wszyscy. Nawet Rudy poczuł się ważny. – Dwudziestu zbirów znalazł. Wszyscy żywi oddani, – ciągnął Walera. – Jak myślisz, z jednym ćpunem sobie nie poradzi? Seba cofnął się. Chłopaki też zamarli. – Słuchaj uważnie, – Walera zrobił krok. – Od dziś ten rejon jest bezpieczny. Codziennie patroluję podwórka. A mój pies wyłapie każdego gówniarza. I wtedy… Nie dokończył, ale każdy zrozumiał. – Chcesz mnie przestraszyć? – Seba próbował być hardy. – Zadzwonię i… – Dzwoń, – Walera wzruszył ramionami. – Tylko pamiętaj, mam znajomych lepszych od twoich. Ilu znam za kratkami? Ilu mi wisi przysługę? To też nie była prawda, ale zabrzmiało jak złoto. Seba uwierzył. – Walera Afganiec mnie zwą, – rzucił Walera. – Zapamiętaj. I nie próbuj więcej dzieci ruszać. Odwrócił się i odszedł. Rudy kroczył dumnie obok. Za plecami zaległa cisza. Minęły trzy dni. Banda Seby prawie nie pokazywała się na osiedlu. A Walera rzeczywiście codziennie robił obchody podwórek. Rudy szedł zawsze z nim – dumny, czujny. Andrzej wyszedł ze szpitala po tygodniu. Noga wciąż bolała, ale chodzić już mógł. Od razu przyszedł do Walery. – Wujku Walera, – zagadnął – mogę chodzić z panem na obchody? – Możesz. Ale najpierw pogadaj z mamą. Pani Teresa nie miała nic przeciwko. Cieszyła się, że syn znalazł taki wzór do naśladowania. Codziennie wieczorem można było zobaczyć nietypową trójcę – starszego pana w wojskowej koszuli, chłopca i starego rudego psa. Rudy zdobywał serca wszystkich. Nawet mamy pozwalały głaskać go dzieciom, choć wiedziały, że to kundel. Było w nim coś wyjątkowego – jakby duma. Walera opowiadał dzieciom o wojsku, o prawdziwej przyjaźni. Słuchali go z zapartym tchem. Pewnego wieczoru, gdy wracali z „patrolu”, Andrzej zapytał: – Wujku Walera, bał się pan kiedyś? – Bałem, – przyznał Walera. – I nadal czasem się boję. – Czego? – Że nie zdążę. Że zabraknie sił. Andrzej pogłaskał psa: – Ja wyrosnę i będę panu pomagać. I też będę miał takiego psa. Tak samo mądrego. – Na pewno, – uśmiechnął się Walera. – Na pewno będziesz. Rudy tylko merdał ogonem. W okolicy znali go już wszyscy. Mówiono: „To pies Walery Afgańca. Rozpoznaje porządnych ludzi od drani.” I Rudy z dumą pełnił swoją służbę, wiedząc – już nie jest zwykłym kundlem. Jest obrońcą.