Nigdy bym nie pomyślała, że osobą, która zrani mnie najmocniej, okaże się moja najlepsza przyjaciółka. Znałyśmy się ponad dziesięć lat. Spała u mnie nieraz, razem płakałyśmy, znała moje lęki, moje porażki, moje plany na przyszłość. Ufałam jej bezgranicznie.
Kiedy poznałam tego chłopaka, powiedziałam jej o wszystkim już pierwszego dnia. Na początku udawała, że się cieszy, ale w jej reakcjach było coś dziwnego. Zamiast powiedzieć cieszę się dla ciebie, słyszałam uważaj lepiej. Nie mówiła fajny facet, tylko nie daj się za bardzo wciągnąć. Każda jej uwaga była zapakowana w troskę, ale tak naprawdę to były ostrzeżenia.
Po paru tygodniach zaczęła mnie porównywać. Mówiła, że ten jest dokładnie taki jak wszyscy moi poprzedni, że zawsze wybieram ten sam typ. Jeśli pisał do mnie często według niej za często to był znak, że jest zbyt nachalny. Gdy czasem nie odzywał się przez parę godzin, zarzucała, że pewnie spotyka się z kimś innym. Nigdy nie było złotego środka.
Był jeden wieczór, który wszystko zmienił. Poszliśmy we trójkę na wino, ja na chwilę wyszłam do łazienki, a kiedy wróciłam, zobaczyłam ich rozmawiających ze sobą z dziwnie małej odległości. Nic oczywistego, ale coś w tym po prostu mi nie pasowało. Tego samego wieczoru napisała mi, że był dla niej zbyt miły i że wydaje jej się to podejrzane. Nie rozumiałam, ale zaczęłam czuć się nieswojo.
Od tego momentu było już tylko gorzej. Za każdym razem, gdy planowałam coś z nim, ona robiła mi wyrzuty. Narzekała, że nie mam już czasu na nią, że się zmieniłam. Powtarzała, że dziewczyny nie powinny tracić przyjaciółek dla faceta. A kiedy to ja proponowałam spotkanie, zawsze mówiła, że nie ma czasu.
Najgorszy moment nadszedł, gdy pokazała mi rzekome komentarze ludzi, którzy mieli twierdzić, że byli z nim wcześniej. Żadnych dowodów, żadnych konkretnych wiadomości tylko coś tam, wyciągnięte z kontekstu posty albo teksty zaczynające się od słyszałam, że. Zapytałam, dlaczego nigdy mi tego nie pokazała wcześniej. Odpowiedziała tylko, że nie chciała mnie ranić, ale już dłużej nie może tego ukrywać.
W tamtym tygodniu zaczęłam się z nim kłócić o rzeczy, które wcześniej nie miały znaczenia. Zaczęłam podejrzewać go o wszystko. Po raz pierwszy przeszukałam mu telefon. Ciągle domagałam się wyjaśnień, których nie potrafił mi dać. Wyczerpał się. Powiedział mi, że widzi, że mu nie ufam, i że nie wie, skąd się bierze cały ten brak zaufania. Wkrótce się rozstaliśmy wśród kłótni, które już nie miały sensu.
Ale najgorsze przyszło po wszystkim. Miesiąc później dowiedziałam się, że najlepsza przyjaciółka zaczęła z nim rozmawiać. Najpierw tłumaczyła, że tylko chciała wyjaśnić sytuację. Potem, że poszli tylko na kawę. A w końcu przyznała, że dość często się widują. Gdy postawiłam ją przed tym, nie przeprosiła, tylko powiedziała, że nic złego nie zrobiła i że sama jestem sobie winna.
On natomiast powiedział mi coś, co do dziś brzmi mi w głowie:
Zrobiłem tylko to, czego ty nie potrafiłaś utrzymać.
Wtedy do mnie dotarło wszystko. To nie była troska. To nie była obawa o mnie. To była rywalizacja. Nie mogła znieść, że jestem szczęśliwa, że mam coś, czego ona nie ma. Nie chciała zostać w tyle.
Dziś nie mam już ani chłopaka, ani tej przyjaciółki. Ale mam jasność. Straciłam dwie relacje, to prawda. Ale zyskałam coś ważniejszego pewność, że nie każdy, kto siedzi z tobą przy stole i cię słucha, naprawdę chce twojego szczęścia. Niektórzy tylko czekają na moment, by podciąć ci skrzydła.
