Nie kochałem nigdy swojej żony i nie raz jej o tym mówiłem. To nie była jej wina – nasze życie było całkiem znośne.
Nazywam się Andrzej Wolski i mieszkam w Rzeszowie, gdzie Podkarpacie niesie w sobie ślady historii i szarość codzienności. Nigdy nie kochałem mojej żony, Zofii, i wielokrotnie rzucałem jej tę gorzką prawdę w twarz. Nie zasługiwała na to – nigdy nie robiła scen, nie czyniła wyrzutów, zawsze była delikatna, troskliwa, niemal święta. Ale moje serce pozostawało chłodne jak lód na Wiśle zimą. Miłości nie było – i to mnie dręczyło od środka.
Każdego ranka budziłem się z jedną myślą: odejść. Marzyłem o znalezieniu kobiety, która roznieci we mnie ogień, dla której będę mógł oddychać. Jednak los zadrwił ze mnie, wywracając wszystko do góry nogami tak, że do tej pory nie mogę dojść do siebie. Z Zofią było mi wygodnie jak w starym fotelu. Dbała o dom nienagannie, wyglądała tak, że przechodnie się za nią oglądali, a przyjaciele klepali mnie po plecach: „Gdzieś ty taką znalazł, szczęściarzu?” Sam nie rozumiałem, czym zasłużyłem na jej oddanie. Zwykły facet, niczym się nie wyróżniający, a ona kochała mnie, jakbym był całym jej światem. Jak to możliwe?
Jej miłość mnie dusiła. Jeszcze gorsza była myśl: jeśli odejdę, znajdzie ją ktoś inny. Ktoś bardziej udany, przystojniejszy, bogatszy – ktoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem sobie ją w ramionach obcego, mój umysł zalewała furia. Była moja – nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To uczucie własności było silniejsze niż ja sam, silniejsze niż zdrowy rozsądek. Ale czy można przeżyć życie z kimś, do kogo serce milczy? Myślałem, że mogę, ale się pomyliłem – we mnie dojrzewała burza, której nie mogłem powstrzymać.
„Jutro jej wszystko powiem,” postanowiłem, kładąc się spać. Rankiem przy śniadaniu zebrałem resztki odwagi. „Zofio, usiądź, musimy porozmawiać,” zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. „Oczywiście, kochanie, co się stało?” odpowiedziała z charakterystyczną łagodnością. „Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Odchodzę, żyjemy osobno…” Roześmiała się, jakbym żartował: „Co to za dziwne fantazje? To jakaś gra?” „Słuchaj dalej, mówię poważnie,” przerwałem jej. „Dobrze, wyobrażam sobie. I co dalej?” – zapytała, wciąż z uśmiechem. „Powiedz mi szczerze: znajdziesz sobie kogoś, jeśli odejdę?” Zamarła. „Andrzeju, co się z tobą dzieje? Dlaczego w ogóle o tym myślisz?” – w jej głosie pojawił się niepokój. „Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem,” wypaliłem, jak cios.
Zofia pobladła. „Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem.” „Chcę odejść, ale myśl, że będziesz z kimś, doprowadza mnie do szaleństwa,” mój głos drżał od napięcia. Przemilczała to, a potem spokojnie lecz smutno powiedziała: „Lepszego od ciebie nie znajdę, nie martw się. Odejdź, zostanę sama.” „Obiecujesz?” wyrwało się ze mnie. „Oczywiście,” kiwnęła głową, patrząc mi w oczy. „Poczekaj, ale gdzie mam iść?” – zmieszałem się. „Nie masz gdzie?” – zdziwiła się. „Nie, całe życie razem. Szkoda, że będę musiał zostać w pobliżu,” mruknąłem, czując, jak ziemia usuwa się spod nóg. „Nie przejmuj się – odpowiedziała Zofia. – Po rozwodzie zamienimy mieszkanie na dwa mniejsze.” „Naprawdę? Nie spodziewałem się, że tak mi pomożesz. Dlaczego?” zapytałem, oszołomiony. „Bo cię kocham. Kiedy się kogoś kocha, nie trzyma się go na siłę,” jej słowa zabrzmiały jak wyrok.
Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. A potem doszły do mnie plotki: Zofia skłamała. Znalazła kogoś innego – wysokiego, pewnego siebie, z życzliwym uśmiechem. Mieszkania, które dostała po babci, w ogóle nie zamierzała dzielić. Zostałem z niczym – bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Oszustwo wyszło na jaw, jak cios w plecy, i wciąż słyszę jej głos: „Zostanę sama.” Kłamstwo. Zimne, wyrachowane kłamstwo, a ja uwierzyłem jak idiota.
Jak teraz ufać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, lecz puste, a teraz nie ma nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrując się w ścianę, i odtwarzam tamtą rozmowę. Jej spokój, jej słowa – wszystko było maską. Przyjaciele mówią: „Sam jesteś sobie winien, Andrzeju, czego się spodziewałeś?” I mają rację. Nie kochałem jej, ale chciałem przy sobie trzymać jak rzecz. A ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja kara – za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół tnie mocniej niż jej odejście. Co myślicie o moim zachowaniu? Sam nie wiem, kto tu jest większym głupcem – ja czy ona.
