**Nigdy nie kochałem mojej żony i zawsze jej mówiłem: To nie jej wina żyliśmy całkiem dobrze**
Nigdy nie kochałem mojej żony i wielokrotnie jej to powtarzałem. Nie była winna żyliśmy w miarę spokojnie.
Nazywam się Marek Nowak, mieszkam w Płocku, gdzie wspomnienia trudnych czasów wciąż tkwią w naszych sercach. Nigdy nie kochałem mojej żony, Weroniki, i mówiłem jej to z gorzką szczerością, która mnie przytłaczała. Nie zasłużyła na to nie robiła scen, nie wyrzucała mi nic, zawsze była czuła, troskliwa, niemal święta. A jednak moje serce pozostawało zimne jak lód na Wiśle w styczniu. Nie było w nim miłości, a ta pustka niszczyła mnie od środka.
Co rano budziłem się z tą samą myślą: odejść. Marzyłem o kobiecie, która rozpaliłaby we mnie ogień, odebrała oddech. Ale los zagrał ze mną okrutny żart i wszystko wywrócił do góry nogami, zostawiając mnie zagubionego. Weronika była wygodna jak stary fotel. Dbała o dom perfekcyjnie, miała urodę, o której szeptali znajomi: Gdzie ją znalazłeś, szczęściarzu? Sam nie wiedziałem, na co zasłużyłem. Zwykły facet, bez niczego wyjątkowego, a ona kochała mnie tak, jakbym był całym jej światem. Jak to możliwe?
Jej miłość mnie dusiła. Gorsza była myśl, że jeśli odejdę, znajdzie innego. Kogoś bardziej wpływowego, przystojniejszego, bogatszego kogoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem ją sobie w ramionach obcego, ogarniała mnie ślepa wściekłość. Była moja nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To poczucie własności było silniejsze ode mnie, silniejsze niż rozsądek. Ale czy można przeżyć całe życie u boku kogoś, kto nie porusza serca? Myślałem, że tak, ale się myliłem wewnątrz rosła burza, której nie umiałem powstrzymać.
Powiem jej wszystko jutro zdecydowałem, kładąc się spać. Rano, przy śniadaniu, zebrałem resztki odwagi. Weronika, usiądź, musimy porozmawiać zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. Oczywiście, kochanie, o co chodzi? odpowiedziała z czułością. Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Ja wyprowadzam się, żyjemy osobno Roześmiała się, jakbym opowiadał żart: Co za dziwne myśli! To jakaś gra? Słuchaj, mówię poważnie przerwałem. No dobrze, wyobraziłam sobie. I co dalej? spytała, wciąż uśmiechnięta. Powiedz szczerze: czy znajdziesz kogoś, jeśli odejdę? Zamarła. Marek, co się z tobą dzieje? Po co o tym myślisz? w jej głosie pojawił się niepokój. Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem wypaliłem jak cios.
Weronika zbladła. Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem. Chcę odejść, ale myśl, że zobaczę cię z kimś innym, odbiera mi rozum powiedziałem, głos mi drżał. Milczała, aż wreszcie odpowiedziała z smutną mądrością: Nie znajdę nikogo lepszego od ciebie, nie martw się. Idź, zostanę sama. Obiecujesz? wyrwało mi się niechcący. Oczywiście skinęła, patrząc na mnie. Zaraz, ale dokąd pójdę? zawahałem się. Nie masz gdzie mieszkać? zdziwiła się. Nie, zawsze byliśmy razem. Chyba zostanę w okolicy mruknąłem, czując, jak ziemia ucieka spod nóg. Nie martw się odparła. Po rozwodzie zamienimy nasze mieszkanie na dwa mniejsze. Naprawdę? Nie spodziewałem się takiej pomocy. Dlaczego? spytałem oszołomiony. Bo cię kocham. Gdy się kocha, nie trzyma siłą jej słowa zabrzmiały jak wyrok.
Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. Potem doszły do mnie plotki: Weronika skłamała. Znalazła innego wysokiego, pewnego siebie, o ciepłym uśmiechu. Mieszkanie po babci nawet nie pomyślała podzielić. Zostałem z niczym bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Zdrada wyszła na jaw jak cios nożem w plecy, a ja wciąż słyszę jej głos: Zostanę sama. Kłamała. Zimna, wyrachowana, a ja dałem się nabrać jak głupiec.
Jak teraz ufać kobietom? Nie wiem. Nasze wspólne życie było wygodne, ale puste, a teraz nie mam nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrując się w ścianę, odtwarzając tamtą rozmowę. Jej spokój, jej słowa to wszystko była tylko maska. Znajomi mówią: Sam jesteś sobie winien, Marek, czego się spodziewałeś? I mają rację. Nie kochałem jej, ale chciałem ją przykuć do siebie jak przedmiot. A ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja pokuta za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół boli bardziej niż jej odejście. Co myślą o moim czynie? Sam nie wiem, kto jest większym głupcem ona czy ja.
