Nieznajomy twierdził, że jest moim narzeczonym po tym, jak straciłam pamięć ale reakcja mojego psa ujawniła prawdę
Po wypadku, który zmienił wszystko, obudziłam się bez pamięci i z obcym mężczyzną u boku, który przekonywał, że jest moim narzeczonym. Nie pamiętałam go, ale mu ufałam do momentu, gdy dziwne zachowanie mojego psa sprawiło, że zaczęłam wszystko kwestionować. Kim naprawdę był ten człowiek?
Nigdy nie myślisz, że coś złego może przytrafić się właśnie tobie. To był zwykły wieczór wracałam do domu po spotkaniu z przyjaciółką, śpiewając pod nosem do ulubionych piosenek. Aż nagle, w jednej chwili, wszystko się zmieniło. Samochód, który wyłonił się zza zakrętu, uderzył w moje auto. To był ostatni obraz, jaki zapamiętałam.
Obudziłam się w szpitalu. Lekarze powiedzieli mi, że byłam w śpiączce przez półtora tygodnia. Mówili, że to cud, iż wyszłam z tego bez trwałego uszczerbku na zdrowiu. Cud? Ja czułam się raczej jak w kiepskim odcinku telenoweli.
Miałam częściową amnezję. Pamiętałam rodzinę, najbliższych przyjaciół i swojego psa. Ale nie pamiętałam, gdzie pracowałam, ani dokładnego adresu domu choć jego wygląd jakoś utkwił mi w głowie.
Najważniejsze jednak: nie pamiętałam *jego*. Mężczyzny, który według lekarzy nie opuszczał mnie ani na chwilę przez cały czas śpiączki. Faceta, który powiedział, że jest moim narzeczonym. Bartosz tak się przedstawił. Patrzyłam na niego i widziałam tylko obcą twarz.
Dlaczego nie pamięta właśnie mnie? Pamięta rodzinę, przyjaciół, a mnie nie? pytał lekarza, udając zranionego.
Przy częściowej amnezji tak bywa. Pacjent traci wybrane fragmenty wspomnień tłumaczył lekarz.
Byliśmy razem prawie półtora roku. Zaręczyliśmy się, planowaliśmy ślub. I co teraz? Bartosz rozkładał ręce, jakby grał w melodramacie.
Może pan opowiadać o waszym związku, pokazywać zdjęcia Może to pomoże zasugerował lekarz.
A jeśli nie?
No cóż Zakochała się w panu raz, może zakocha się ponownie odparł lekarz, po czym wyszedł.
Od tej pory Bartosz nie pojawiał się z pustymi rękami. Przynosił zdjęcia, opowiadał o naszych randkach, o tym, jak się poznaliśmy, jak wprowadziliśmy się razem. Ale
Przepraszam, ale naprawdę nic z tego nie pamiętam mówiłam, czując narastający niepokój.
Wszystko w porządku, damy radę zapewniał, ściskając moją dłoń.
Moja mama nie dawała mi spokoju nawet w szpitalu.
Nie mogę uwierzyć, że nic mi nie powiedziałaś o Bartoszu! kręciła głową.
Mamo, naprawdę nic nie pamiętam. Co mam ci powiedzieć?
Bartosz twierdzi, że mieliście mi powiedzieć po oświadczynach, ale zdążył cię tylko spytać, zanim miałeś wypadek. Ale ty zawsze byłaś taka skryta
Tak mijały dni: opowieści Bartosza, narzekania mamy, aż w końcu lekarz pozwolił mi wrócić do domu.
Bartosz odebrał mnie ze szpitala i pojechaliśmy do naszego domu. Nie mogłam się doczekać, aż zobaczę Burka, mojego psa. Tęskniłam za tym małym wiercipiętą tak bardzo, że aż bolało.
Gdy tylko zajechaliśmy, już słyszałam jego radosne szczekanie. Ale kiedy Bartosz otworzył drzwi, Burek rzucił się na niego, warcząc i próbując ugryźć.
Burek to jamnik, mały psiak, który nigdy wcześniej nie zachowywał się tak agresywnie wobec kogoś, kogo zna.
Zabierz go ode mnie! Uspokój go! wrzeszczał Bartosz, odpychając psa.
Burek! Do mnie! krzyknęłam, ale pies nie reagował. DO MNIE! powtórzyłam stanowczo.
Burek przybiegł, merdając ogonem, ale wciąż warczał na Bartosza. Cicho, już złapałam go w ramiona. Na chwilę się uspokoił, ale gdy tylko podeszłam bliżej Bartosza, znowu zaczął szaleć.
Wypuść go na podwórko warknął Bartosz.
Dlaczego?
Bo próbuje mnie zjeść! odpowiedział, jakby to było oczywiste.
Nie rozumiem. Mówiłeś, że mieszkamy razem. Dlaczego on tak na ciebie reaguje?
Nie wiem, nigdy mnie nie lubił. Jak byłaś w szpitalu, twoja mama się nim zajmowała. Może o mnie zapomniał wyjaśnił.
Zmarszczyłam brwi. To nie miało sensu. Byłam w szpitalu, a Burek *mnie* nie zapomniał.
Poszłam z psem na podwórko i bawiłam się z nim prawie godzinę. Tęskniłam za nim, a on za mną to było jasne. Gdy wróciłam do domu, Burek znów zaczął wściekle szczekać.
To naprawdę dziwne powiedziałam.
Co? spytał Bartosz.
Zachowanie Burka. Nigdy tak się nie zachowywał.
To tylko pies. Trudno zgadnąć, o czym myśli odparł.
Gdzie mój telefon? nagle sobie uświadomiłam, że nawet o niego nie pytałam w szpitalu.
Zniszczył się w wypadku. Kupię ci nowy jutro odpowiedział.
Dobrze, bo chcę się spotkać z Kasią powiedziałam.
Hmm Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł zmarszczył brwi.
Dlaczego?
Lekarz mówił, że potrzebujesz odpoczynku.
Nic takiego nie mówił. Czyli nie mogę nawet zobaczyć się z przyjaciółką?
Lepiej poczekaj odparł.
Coraz bardziej mnie to wszystko niepokoiło. Nie pamiętałam Bartosza, Burek traktował go jak intruza, a teraz jeszcze miałam zakaz spotkań z przyjaciółmi.
Przenocuję w gościnnym pokoju. Z Burkiem, jeśli nie masz nic przeciwko powiedziałam nagle, czując, że nie chcę spać w jednym łóżku z tym człowiekiem.
Dlaczego nie może spać na dworze?
Bo to domowy pies. Nie mieszkamy w budzie odparłam zirytowana.
Zawsze zostawialiśmy go na zewnątrz stwierdził.
To był kolejny znak. *Nigdy* nie zostawiłabym Burka na dworze.
Bartosz kupił mi nowy telefon, ale zmienił numer nie mogłam dodzwonić się do Kasi. Nie pamiętałam też haseł do mediów społecznościowych. Czułam się jak w klatce, bo wychodziłam tylko z Bartoszem.
Przeglądałam nasze wspólne zdjęcia w
