Piotr wrócił z pracy w wyjątkowo dobrym humorze. Nie zdjął nawet kurtki, jak zwykle, lecz od progu już zawołał:
— Córeczko, jestem!
Jednak cisza, która odpowiedziała na jego słowa, ostudziła jego entuzjazm. Zerknął do kuchni — i od razu zmarszczył brwi. Jadwiga siedziała przy oknie, podpierając broń dłońmi. Jej twarz była pełna niepokoju, a oczy zaczerwienione.
— Jadziu… Co się stało? — podszedł i delikatnie usiadł obok.
— Mama była… — powiedziała gorzko. — Znowu pretensje, znowu pieniądze. Mówi, że jestem nieporządna, że żyjemy „jak w piwnicy”… A ty czemu taki wesoły?
Piotr zawahał się na sekundę, po czym się uśmiechnął:
— Bo mam dla ciebie niespodziankę! Musisz to zobaczyć sama. Zaczekaj!
Wyszedł i wkrótce wrócił z dużą sportową torbą.
— Co to jest?
— Otwórz. Zobacz.
Jadwiga niechętnie rozsunęła zamek — i oniemiała. Torba była wypełniona po brzegi gotówką.
— To… Skąd to masz?!
— Dziś przyjechał dziadek. Od razu do pracy. Powiedział, że chce nam dać start — wszystkie swoje oszczędności, żebyśmy mieli własny dom. Najpierw odmawiałem, ale nalegał. Stwierdził, że jestem jedynym wnukiem.
Jadwiga nagle wybuchnęła płaczem.
— Jestem taka zmęczona… A tu ty z tym… Dziękuję ci. Dziękuję dziadkowi.
Przytulili się. Tego wieczoru, leżąc na kanapie, dyskutowali o tym, jakie mieszkanie wybrać, gdzie kupić meble i jak wszystko urządzić. Szczęście było tak blisko — tylko o krok dalej.
Przeprowadzkę świętowali skromnie, ale z sercem. Przybyli krewni, w tym matka Jadwigi. Była w swoim stylu: od progu oceniła remont, stwierdziła, że kuchnia „nie zachwyca”, i natychmiast wręczyła „prezent” — ich starą meblościankę.
— My wam meble podarujemy. Prawie jak nowe. Do sypialni i salonu — oznajmiła dumnie.
Jadwiga ledwo się powstrzymała:
— Mamo… Już zamówiliśmy nowe.
— No to mogliście chociaż uprzedzić! Co my teraz zrobimy z naszymi? Zawsze tak — tylko wszystko psujesz! A propos, pamiętasz o płaszczu?
— Prezent już gotowy. Ale nie płaszcz.
Urażona, matka wysłała bez pożegnania.
Nowy Rok postanowili spędzić we dwoje. Właściwie — w troje. Na kilka dni przed świętami Jadwiga dowiedziała się, że jest w ciąży. Pierwszą osobą, z którą podzielili się tą nowiną, był dziadek.
Starzec, usłyszawszy, że wkrótce zostanie pradziadkiem, nagle uronił łzę:
— Już myślałem, że nie doczekam… Dziękuję wam, dzieci. To najlepszy prezent.
I w tej chwili, wśród zimowej ciszy, z zapachem świerku i mandarynek w powietrzu, z wilgotnymi oczami starego człowieka, z ciepłem i nadzieją w piersi, Piotr zrozumiał — żadne cudze pretensje, żadne odziedziczone szafy czy rodzicielskie morały nie mają znaczenia. Bo obok niego jest jego rodzina. Jego dom. Jego szczęście.
