Jadwiga, już jedzmy! Dość już leżenia! rozległ się nieco podenerwowany głos męża.
Głowa pulsowała, gardło bolało jak szarpnięte, nos zatkany! Gdy próbowała wstać, ciało zdawało się być jak gąbka. Nic dziwnego, że dopadła ją choroba.
Cały tydzień szalało upałowe słońce, a wczoraj, pod wieczór, zaczęło padać śniegiem i deszczem. Wiosna Taxi nie dało się zamówić w taką pogodę to przecież normalne. Musiała wrócić z pracy minibusem. Trzydzieści minut czekała na autobus, który okazał się pełny. Tylko ledwo wciśnęła się do środka, i to już było małe zwycięstwo. Potem jeszcze musiała przejść sporo drogi od przystanku.
Miała nadzieję, że mąż podwiezie ją po drodze.
Jadzia, ja i Bartek jedziemy do mamy. Będziemy późno powiedział Wiktor.
Jak zwykle…
W końcu Jadwiga dotarła do domu późno, cała przemoczona i zmarznięta. Spojrzała na zegar 8:00, sobota.
Wiktorze, przynieś termometr, proszę! poprosiła.
Co się stało? Chorujesz? zdziwił się Wiktor. A co z śniadaniem?
Zrobicie sami? zwróciła się do męża.
Co? Samodzielnie? nie zrozumiał mężczyzna. A Bartek?
Chłopak ma już 10 lat! A ty, dorosły facet, może zrobić jajecznicę? Niech ci syn pomoże, przecież go uczyłam gotować. już duży jest.
Ty uczyłaś go gotować? wykrzyknął Wiktor.
Tak. I co w tym złego? Cały dzień przy telefonie, nic nie chce robić. wzruszyła ramionami Jadwiga.
Jesteś zupełnie chora? On przecież mężczyzna! Mężczyzna nie musi gotować, ani się tego uczyć! To wasza, kobieca sprawa! rozszalał się Wiktor. No dobrze, jedziemy do rodziców, skoro nie chcesz się nami opiekować. Jutro wieczorem przyjedziemy.
Mężczyźni szybko spakowali się i pojechali do rodziców Wiktora. Jadwiga z trudem wstała, odnalazła termometr, włączyła czajnik i zaczęła rozmyślać
Dlaczego tak się stało? Kiedy przegapiła ten moment, kiedy mógł spokojnie przygotować nie tylko sobie, ale i mi jedzenie, kiedy w chorobie opiekowaliśmy się sobą? Kiedy wszystko się zmieniło? Czemu nagle wszystkie domowe obowiązki spadły na mnie?
Termometr pokazał 39,2°C.
Młoda kobieta wypiła lekarstwo i położyła się spać.
Trochę później obudził ją telefon. Dzwoniła mama:
Jadź, dlaczego nie odbierasz? Zwykle rano dzwonisz martwiła się Wiktoria Aleksandra.
Mamo, trochę się rozchorowałam. Wypiłam leki i znów zasnęłam ochrypło Jadwiga.
Aha, trochę! A gdzie jest Wiktor? Znowu u mamy z Bartkiem? narzekała matka.
Wyjechaliśmy z Bartkiem, żeby nie zarazić się. odpowiedziała ospale córka.
W to naprawdę wierzysz? Żeby się nie zaraziło Powiedz, żeby nie przeciążać się, bo wtedy sam muszę naczynia myć! wściekła się kobieta.
Mamo! chciała się bronić Jadwiga, ale nie dostała słowa. I sama wiedziała, co się dzieje.
Nie kombinuj! Mam prawo się gniewać. Dałam ci mąż, a nie niewolnicę! Zmierzyłaś temperaturę?
Tak. Rano była wysoka. Teraz trochę lżej, ale sił brak. narzekała córka.
Leż! Zaraz tata cię przyjedzie podnieść! Nie możesz sama leżeć. Czekaj. i Wiktoria Aleksandra zakończyła połączenie.
Jadwiga wstała cicho, umyła twarz, spakowała potrzebne rzeczy, laptopa i już szykowała się na spotkanie z ojcem.
Ojej! zamarł tata, gdy zobaczył córkę.
Co się stało, tato? przestraszyła się młoda kobieta.
A! To ty! spokojnie wziął od niej torbę. Myślałem, że już umarłem. Błękitny!
Tato! Czemu tak straszysz? uśmiechnęła się córka. Jedziemy?
Jedziemy. Trzymaj się mnie, bo wiatr cię rozwieje! mężczyzna pomógł jej wsiąść do auta. Wyglądasz jakbyś przeszła przez burzę. Nie, córko, matka ma prawo, jakby cię oddała do niewoli. Przepraszam, ale tak to wygląda!
Nie chciała już dyskutować. Była zmęczona.
W domu rodziców było ciepło, smacznie i przytulnie. Wiktoria Aleksandra wzięła się za opiekę nad córką, i już wieczorem Jadwiga poczuła się trochę lepiej.
Znowu zadzwoniła do Wiktora, by dać znać, że nie będzie w domu, ale usłyszała leniwe:
Co chcesz powiedzieć? Nie przyniosę ci leków. Z piwem już wypiłem z tatą. Co? Sobota! Oglądamy mecz. O, mama chciała z tobą porozmawiać. Wiktor przekazał słuchawkę matce.
Jadź! Jesteś kobietą! Nie możesz po prostu leniuchować i zostawiać mężczyzn głodnych! Co ważne w rodzinie? Żeby mężczyźni byli najedzeni, w cieple i nie przeszkadzali! A ty? Chorujesz Wypij tabletkę i koniec! złośliwie pouczała ją Ksenia Anatolijewna.
Mijająca obok matka usłyszała to i odebrała telefon:
Droga moja! Mąż? Słaby? Czy chory? Czy ma być w cieple, najedzony i nic nie robi? oburzyła się Wiktoria Aleksandra.
Dlaczego słaby? Rodzinny! Wszyscy faceci tacy są. teściowa nie spodziewała się takiej odpowiedzi. Wiktorze, co robisz?
Co? co za wpadka! Dziecko podnoszę. Prawdziwy mężczyzna nie potrafi się o żonę zatroszczyć! Nie może nawet leków kupić wypił piwa To wszystko! teściowa nie lubiła Wiktora, ale i tak bała się jego gniewu.
Co za bzdury. Chłopcy wyjechali, żeby nie męczyć Jadwigi. parsknęła Ksenia. Znalazła się Ciocia! Leki, opieka! Zdrowa dziewczyna, po prostu leniwa. Zapomniała o swoich mężczyznach! A oni przecież rodzina! Nic nie szkodzi, zajmę się moimi chłopcami! A twoja córka kukułka!
Wiktoria patrzyła milcząco na wyciszony telefon.
Córko, to naprawdę potrzebne? Jesteś jeszcze młoda! To już przesada. matka była wściekła po uszy.
Wtedy nadeszła wiadomość od męża:
Jadzia, przelej trochę kasy? Nie starczy mi do wypłaty. Wydaliśmy wszystko na Bartek. Musiałem sam opłacić mu rzeczy i zakupy!
A wszystko za mieszkanie i jedzenie płaciłam ja cały miesiąc. W porządku? zszokowana była Jadwiga.
Oczywiście. Mieszkanie twoje! Przelej już, idę do sklepu! natarczywie pisał Wiktor.
Nie mam pieniędzy. Wydałam je na leki. skłamała.
Co? Twoja choroba nas kosztuje! Zapytaj rodziców. nagle pojawiła się propozycja.
Zaproś swoją mamę. zdziwiła się Jadwiga.
Aha! Nie zrozumie, gdzie wydałem wypłatę. odpowiedział Wiktor.
Ja też nie rozumiem. odparła.
Jestem dorosłym mężczyzną. Mam własne potrzeby i wydatki. Nie muszę się przed tobą ani przed mamą tłumaczyć! Jestem w sklepie. Prześlij, dawaj! wściekle.
Nie prześlę! krótko.
Po odczytaniu odpowiedzi, w której była nazwana chciwą, niewdzięczną, złą matką i żoną, Jadwiga w końcu odpowiedziała matce:
Nie, mamo, nie potrzebuję już nic.
Cały wieczór i noc mąż z teściową rzucali do niej gniewne wiadomości. Mąż się wściekał, teściowa edukowała. Kobieta po prostu wyciszyła dźwięk.
Następnego niedzielnego poranka, kiedy rodzina jeść śniadanie, mąż zadzwonił:
Jadź, zostajemy jeszcze u mamy z Bartkiem. Ona nas kocha i dba, w odróżnieniu od ciebie! Powiedziała, że nie wiadomo, jaką będzie matką. Ignorowałem to. Ty nie jesteś matką! Kukułka! zakończył rozmowę.
No i super! Co powiesz? przyjrzał się jej Igor Siergiejewicz.
Widzę tylko rozwód! Nie chcę. Jadwiga patrzyła przygnębiona na puszysty omlet z koperkiem. Zdecydowała się już.
Jak to trudne!
Wspaniale! Mamo, wyjeżdżam. Będę później. Do obiadu nie zdążę krzyknął ojciec, wychodząc z mieszkania.
Jadzia, weź leki, wycisz telefon i idź spać. Musisz odpocząć. łagodnie patrzyła matka.
I Jadwiga tak zrobiła. Dziś niedziela. Jutro do pracy. Można jeszcze zdrzemnąć się trochę.
Obudziła się w południe. Właśnie przyjechał ojciec.
Proszę. To twoje. Możesz wyrzucić resztę! podał nowy zestaw kluczy.
Co? nie mogła nadążyć Jadwiga.
Zmieniłem zamki w twoim mieszkaniu, zebrane rzeczy Wiktora i Bartek spakowałem i oddałem teściowej, co zobaczyła, potem im zwróciła. wyjaśniał ojciec. Możesz u nas zostać? Dobra? I nie podchodź do telefonu. Będzie bezpieczniej.
W kuchni zadowolona matka krzątała się. Długo marzyli z ojcem o tym, ale nie wtrącali się córka miała sama przyjść do wniosku.
Jadwiga złożyła pozew o rozwód.
Usłyszała mnóstwo krytyki: idiota, zniszczyła rodzinę, kukułka, matka, nic nie warta, niewdzięczna i to dopiero najłagodniejsze określenia.
Mimo to była szczęśliwa po raz pierwszy od dawna! Rozwód przeszedł szybko. Nie mieli wspólnych dzieci ani majątku.
Rok po ślubie Wiktor uznał, że taniej będzie zabrać syna do siebie niż płacić alimenty. Była na to otwarta jego była żona. On po prostu nie zapytał Jadwigi o radę, nie uprzedził jej. Nie obchodziło go, że Jadwiga i Bartek nie dogadali się, a chłopak tylko psuł jej życie. Wiktor zapomniał, że dzieciak potrzebuje ubrań i opieki, że mieszkanie, gdzie przyprowadził syna, to Jadwigi mieszkanie. Zapomniał o żonie, a co? Wygodniej On przecież mężczyzna! Ojciec!
A Jadwiga Co z nią? Niewdzięczna! To wszystko!
Jednak sąd postawił sprawę na swoim miejscu! Sąd, który zorganizował Wiktor, zapomniał o wszystkim!
Wiktor z synem mieszka u mamy, która kontroluje ich wydatki i uczy domowych obowiązków. Trzech facetów to nie to samo co jeden! Ciężko.
A Jadwiga jest szczęśliwa! Kupiła sobie samochód, żeby nie chorować w deszczową pogodę. Co ma robić w wieku 27 lat po trudnym rozwodzie?
Odpowiedź: kochać siebie!
autor: Grażyna Nowak.
