Dzisiaj wróciłem z pracy w wyjątkowo dobrym humorze. Nie zdjąłem nawet kurtki, jak to zwykle robię, tylko od progu zawołałem:
— Kochanie, jestem!
Ale cisza w odpowiedzi ostudziła mój zapał. Zajrzałem do kuchni i od razu poczułem niepokój. Jadwiga siedziała przy oknie, opierając broń na dłoniach. Jej twarz była pełna smutku, oczy zaczerwienione.
— Jaduś… Co się stało? — podszedłem i delikatnie usiadłem obok niej.
— Mama była… — powiedziała z goryczą. — Znowu wyrzuty, znowu o pieniądze. Mówi, że jestem nieporządna, że żyjemy „jak w piwnicy”… A ty czemu taki radosny?
Zawahałem się na chwilę, po czym się uśmiechnąłem:
— Bo mam dla ciebie niespodziankę! Musisz to zobaczyć sama. Poczekaj!
Wyszedłem i po chwili wróciłem z dużą sportową torbą.
— Co to?
— Otwórz. Zobacz sama.
Jadwiga niechętnie rozsunęła zamek błyskawiczny — i oniemiała. Torba była wypchana po brzegi gotówką.
— To… Skąd to się wzięło?!
— Dzisiaj przyjechał dziadek. Prosto do pracy. Powiedział, że chce nam dać start — wszystkie swoje oszczędności, żebyśmy mieli swój dom. Najpierw odmawiałem, ale nalegał. Stwierdził, że jestem jedynym wnukiem.
Jadwiga nagle wybuchnęła płaczem.
— Jestem taka zmęczona… A ty z tym… Dziękuję ci. Dziękuję dziadkowi.
Przytuliliśmy się. Wieczorem, leżąc na kanapie, rozmawialiśmy o tym, jakie mieszkanie wybrać, gdzie kupić meble i jak wszystko urządzić. Szczęście było na wyciągnięcie ręki.
Zamieszkaliśmy skromnie, ale z sercem. Przyszli bliscy, w tym mama Jadwigi. Była w swoim stylu: od progu oceniła remont, stwierdziła, że kuchnia „nie powala”, i od razu wręczyła „prezent” — ich stary garnitur meblowy.
— My wam meble damy. Jak nowe. Do sypialni i salonu — oznajmiła z dumą.
Jadwiga ledwo powstrzymała irytację:
— Mamo… Już zamówiliśmy nowe.
— No to mogliście choć uprzedzić! Gdzie my teraz włożymy nasze? Zawsze musisz wszystko zepsuć! A tak w ogóle, pamiętasz o płaszczu?
— Prezent już jest. Ale nie płaszcz.
Urażona, matka wyszła bez pożegnania.
Postanowiliśmy, że Nowy Rok spędzimy we dwoje. A właściwie w troje. Kilka dni przed świętami Jadwiga dowiedziała się, że jest w ciąży. Pierwsi podzieliliśmy się tą nowiną z dziadkiem.
Staruszek, gdy usłyszał, że wkrótce zostanie pradziadkiem, nagle się wzruszył:
— Już myślałem, że nie dożyję… Dziękuję wam, dzieci. To najlepszy prezent.
I w tej chwili, wśród zimowej ciszy, z zapachem świerku i mandarynek w powietrzu, z wilgotnymi oczami starego człowieka, z ciepłem i nadzieją w sercu, zrozumiałem — żadne cudze uwagi, odziedziczone szafy ani rodzicielskie moralizowanie nie mają znaczenia. Bo obok mnie jest moja rodzina. Mój dom. Moje szczęście.
