Dziedzictwo po byłym mężu albo niespodziewana łaska od teściowej.
We śnie Ela otrzymała dziwny dar od byłego męża, którego twarz raz była jej znajoma, to znów całkiem obca opiekę nad jego matką, Janiną. Byli rozwiedzeni od dawna, dziesięć lat minęło jak jeden niejasny dzień w kalendarzu. Powodem rozstania nie był tylko alkohol, który mąż pił jak ktoś zbierający deszczówki pod strzechą. Potrafił również uderzyć, a uderzenie to rozbrzmiewało jak dzwon, którego nikt nie chciał słyszeć.
W rzeczywistości nie było już między nimi rozmów, kontakt cicho wyparował. Ich syn, Michał, także uciekł od miasta wspomnień, mieszkał teraz gdzieś daleko, w Toruniu, gdzie niebo jest zawsze pełne pierników. Z ojcem nie rozmawiał wcale, jakby ten zapadł się pod ziemię. Bo kto marzy o ojcu pijaku? Ojciec też nigdy nie poklepał syna po ramieniu.
Którejś niedzieli, gdy w okno szeptały brzozy, zadzwonił telefon. Głos w słuchawce był rozmyty i zwiastował, że były mąż Eli zmarł tak po prostu, jakby zgaszona została lampa na korytarzu. Nikogo przy nim nie było. Ani przyjaciół, ani rodziny, tylko cicha pustka. Więc Ela i jej syn zabrali się do organizacji pogrzebu, wszystko jak należy jakby składali z papieru łódkę, która popłynąć miała w stronę zapomnienia.
Ale został jeszcze cień tej historii Janina, stara, schorowana teściowa, która mieszkała w dziwacznym domu na obrzeżach Otwocka. Dom był jak obco brzmiąca melodia trochę senny, trochę rozkołysany. Po pogrzebie Michał, syn Eli, wrócił do siebie, do nowej rodziny, zostawiając Elę samą przy drzwiach do chaotycznego świata Janiny.
Ela musiała więc żyć pół na jawie, pół we śnie, kilka razy w tygodniu odwiedzała dom przesycony zapachem ziół i starych papierosów. Przynosiła zakupy, które Janina zawsze komentowała: O, tylko tyle jabłek? I te ziemniaki zbyt twarde! Ale gdy Ela odwracała się na pięcie, babcia z apetytem opróżniała siatki. Czasem Ela rozbijała drewno na podwórzu, choć każdy ruch bolał jak zły sen, bo jakże zostawić starą kobietę samą, bez opieki? Niemożliwe, nawet w tym dziwnym, lunatycznym świecie.
Mijały trzy miesiące, czas płynął jak Wisła, cieknąc przez palce snu. Janina zgasła we śnie, cicho, bez pożegnania. A wtedy Ela, otwierając testament, przeczytała: dom i spora suma złotówek zapisane właśnie jej. Takie podziękowanie, które brzęczało jak monety wrzucane w pusty dzban.
I to wszystko wdzięczność, jaką pozostawia tylko cudza matka we śnie, w którym czas styka się z rzeczywistością niczym zmoknięta gałąź brzozy do szyby.
