— Mamo, tylko nie mów, że zapomniałaś! — wrzasnęła Kinga, wpada do przedpokoju i zrzuca z ramion drogą torebkę. — No mamo! Przecież cię uprzedzałam miesiąc temu!
Halina Kowalska powoli odwróciła się od lustra, gdzie poprawiała siwe włosy. Dłonie miała lekko drżące, ale wzrok spokojny.
— O czym ty, Kinguś? — cicho zapytała.
— Jak to o czym?! — Kinga cisnęła torebką na kanapę. — O urodzinach Kacpra! Jutro ma piętnaście lat! A ty znów bujasz w obłokach?
— Ależ pamiętam… — Halina usiadła w fotelu, składając ręce na kolanach. — Tylko myślałam, że może nie trzeba aż takiego hucznego…
— Nie trzeba?! — Kinga zastygła w środku pokoju, wpatrując się w matkę. — To mój syn! Twój wnuk! Piętnaście lat! A ty mówisz — nie trzeba?!
Halina westchnęła. Wiedziała, co teraz nastąpi. Zawsze tak było, gdy Kinga przyjeżdżała z wnukiem na weekend. Córka od zawsze była impulsywna, wymagająca. A teraz, po rozwodzie, stała się jeszcze gorsza.
— Kinga, uspokój się. Wszystko pamiętam. I prezent kupiłam, i tort zamówiłam w cukierni — powiedziała zmęczonym głosem. — Tylko myślę, że może on nie chce wielkiego świętowania? Stał się taki cichy…
— Cichy? — prychnęła Kinga. — On jest nastolatkiem! Wszyscy nastolatkowie są cisi przy dorosłych. Ale to nie znaczy, że nie trzeba świętować. Wręcz przeciwnie — trzeba pokazać, że go kochamy!
Z korytarza dobiegł skrzyp podłogi. Pojawił się Kacper — wysoki, chudy, z niesfornymi ciemnymi włosami i poważnymi oczami, które odziedziczył po ojcu.
— Cześć, babciu — mruknął i spojrzał na matkę. — O co znowu krzyczycie?
— Nie krzyczymy, tylko omawiamy twoje przyjęcie — Kinga od razu przeszła na słodki ton. — Jutro twoje urodziny, słoneczko! Babcia zamówiła tort, a ja przywiozłam prezenty…
— Nie trzeba mi niczego — burknął Kacper, siadając na brzegu kanapy. — Obędę się.
— Jak to obędziesz się?! — oburzyła się Kinga. — Piętnaście lat! To ważna rocznica!
Kacper wzruszył ramionami i wbił wzrok w telefon. Halina spojrzała na wnuka z niepokojem. Coś było nie tak. Od kilku miesięcy przyjeżdżał coraz bardziej zamknięty w sobie, ledwie rozmawiał, a z matką wymieniał tylko pojedyncze słowa.
— Kacperku, a co byś chciał w prezencie? — zapytała łagodnie.
— Nic — odparł, nie podnosząc wzroku.
— Jak to nic? — Kinga usiadła obok syna. — Może nowy telefon? Albo nowy komputer?
— Mamo, daj spokój — warknął Kacper i wstał. — Idę do siebie.
— Gdzie do siebie? — Kinga zerwała się. — Dopiero co przyjechaliśmy! Lepiej zaplanujmy, kogo zaprosić…
— Nikogo nie trzeba zapraszać! — Kacper odwrócił się gwałtownie. — Jasne? Nikogo! Chcę być sam!
— Ale dlaczego? — zaskoczona zapytała Kinga. — Wcześniej lubiłeś przyjęcia…
— Wcześniej… — Kacper skrzywił się. — Wcześniej wiele rzeczy było inaczej. A teraz nie trzeba udawać, że te wasze urodziny nas wszystkich tak cieszą.
Wyszedł, głośno zatrzaskując drzwi. Kinga została na środku pokoju z szeroko otwartymi ustami.
— Co się z nim dzieje? — zwróciła się do matki. — Przecież zawsze był taki radosny!
Halina ciężko westchnęła. Widziała, jak zmienia się wnuk. Jak cierpi po rozwodzie rodziców, jak miota się między matką a ojcem, jak męczy się ich wzajemnymi pretensjami.
— Kinga, usiądź — poprosiła. — Porozmawiamy.
— O czym? — Kinga nerwowo chodziła po pokoju. — Wszystko jasne! Marek go nastawia przeciwko mnie! Wiem, jak on to robi!
— To nie w Marku rzecz — ostrożnie powiedziała Halina. — Kacper jest po prostu zmęczony. Waszymi kłótniami, ciągłymi przeprowadzkami…
— Jakimi kłótniami? — oburzyła się Kinga. — Nie kłócimy się! Rozwiedliśmy się cywilizowanie!
— Cywilizowanie? — Halina pokręciła głową. — Kinga, słyszę, jak rozmawiasz przez telefon z ojcem chłopca. Jak się oskarżacie, jak dzielicie czas z dzieckiem…
— Walczę o swojego syna! — wybuchnęła Kinga. — To moje dziecko!
— I jego też. I chłopak to doskonale rozumie. Rozdziera się między wami — Halina podeszła do córki. — Kinga, kochanie, może pomyśl o nim, a nie o sobie?
— Ja tylko o nim myślę! — Kinga odsunęła się. — Dlatego właśnie chcę mu zrobić przyjęcie! Żeby wiedział, że jest kochany!
— A może lepiej pokazać mu, że może mieć spokój? Że w domu jest cisza i harmonia?
Kinga prychnęła i podeszła do okna. Za szybą mżył deszcz, a podwórko wyglądało na szare i smutne.
— Jesteś przeciwko mnie, tak? — cicho zapytała. — Jak wszyscy inni.
— Nie jestem przeciwko tobie, córeczko. Jestem za Kacprem. I za tobą też. Tylko widzisz, czasem to, co nam się wydaje słuszne, wcale nie jest tym, czego on potrzebuje.
— Co masz na myśli?
Halina wróciła do fotela. Długo milczała, ważąc słowa.
— Wiesz, kiedy byłaś mała, też myślałam, że wiem, co dla ciebie najlepsze. Kazałam ci grać na pianinie, choć wolałaś rysować. Zabierałam na balet, choć chciałaś iść na judo. Wydawało mi się, że robię dobrze, że przygotowuję cię do życia.
— I co? — Kinga zaniemówiła.
— A to, że wyrosłaś i robiłaś wszystko na przekór. Na złość mnie, na złość sobie czasem. Bo ja cię nie słuchałam. Nie pytałam, czego chcesz.
— Co to ma do rzeczy? — Kinga spojrzała na matkę. — Mówimy o Kacprze!
— Właśnie o nim mówimy. On nie chce przyjęcia. Wyraźnie to powiedział. A ty go nie słuchasz.
— On jest dzieckiem! Dzieci nie zawsze wiedzą, co dla nich najlepsze!
— A dorośli wiedzą? — Halina uśmiechnęła się smutno. — Kinga, mam już siedemdziesiąt dwa lata. I wiem, że najczęściej dzieci doskonale wiedzą, czego potrzebują. Tylko my nie chcemy tego usłyszeć.
Kinga podeszła do fotela matKinga przytuliła syna mocno, jakby chciała zatrzymać ten moment na zawsze, a Kacper, choć początkowo sztywny, w końcu zrelaksował się w jej ramionach, wiedząc, że może nadejdzie czas, gdy ich rodzina znów znajdzie spokój, nawet jeśli w nowej formie.
