Agata i Marcin szykowali się do ślubu. Ich wesele było w pełnym rozkwicie, gdy prowadzący oznajmił: nadszedł czas na prezenty. Najpierw młodą parę congratulowali rodzice panny młodej. Następnie podeszła do nich matka Marcina, Bogumiła Stanisławówna. W rękach trzymała duże pudełko przewiązane jaskrawoniebieską wstążką.
— Ojej! Ciekawe, co jest w środku? — szepnęła Agata do ucha Marcinowi, drżąc z ekscytacji.
— Nie mam pojęcia. Mama trzymała to w tajemnicy — odpowiedział zakłopotany pan młody.
Postanowili rozpakować prezenty dopiero następnego dnia, gdy weselny zgiełk ucichnie. Agata zaproponowała, by zacząć od pudełka od teściowej. Rozwiązali wstążkę, zdjęli pokrywę i zajrzeli do środka… oniemieli z zaskoczenia.
Agata od dawna zauważała u Marcina pewną dziwną cechę: nigdy nie brał niczego bez pozwolenia, nawet drobiazgu.
— Mogę zjeść ostatniego cukierka? — pytał nieśmiało, spoglądając na wazonik z samotnym karmelem.
— Oczywiście! — odpowiadała zdziwiona Agata. — Nie musiałeś nawet pytać.
— Przywykłem — uśmiechał się zawstydzony, szybko rozwijając papierek.
Dopiero po kilku miesiącach Agata zrozumiała, skąd wzięła się ta nieśmiałość u przyszłego męża.
Pewnego dnia Marcin zaproponował, by poznała jego rodziców — Bogumiłę Stanisławównę i Wojciecha Janowicza. Na początku teściowa wydawała się Agacie miłą kobietą. Jednak pierwsze wrażenie szybko się rozwiało, gdy Bogumiła Stanisławówna zaprosiła ich do stołu.
Przed gośćmi postawiono dwa talerze, na które gospodyni nałożyła po dwie łyżki ziemniaków i malutki kotlet. Marcin szybko opróżnił talerz i, zniżając głos, nieśmiało poprosił o dokładkę.
— Ile można jeść! Żresz za czterech! Ciebie nie wykarmić! — oburzyła się głośno Bogumiła Stanisławówna, wprawiając Agatę w osłupienie.
Gdy o dokładkę poprosił Wojciech Janowicz, teściowa z radością nałożyła mu pełny talerz. Agata z trudem dokończyła kolację, zszokowana jawną niechęcią teściowej do własnego syna.
Później, przy organizacji wesela, Bogumiła Stanisławówna pokazała swoje prawdziwe oblicze. Nie podobało jej się wszystko: pierścionki, restauracja, menu.
— Po co takie wydatki?! Można było znaleźć taniej! — mówiła z wyraźnym wyrzutem.
Pierwsza straciła cierpliwość Agata.
— Dajcie nam samym się tym zająć! — wybuchnęła. — To nasze pieniądze i nasza decyzja!
Urażona Bogumiła Stanisławówna przestała dzwonić i nawet zagroziła, że nie przyjdzie na wesele.
Na dwa dni przed uroczystością Wojciech Janowicz sam przyjechał do młodych.
— Synu, pomóż mi z prezentem — poprosił, prowadząc Marcina do samochodu.
Okazało się, że ojciec kupił im pralkę — by nie ulec kaprysom żony. Przyznał, że pokłócił się z nią: uznała nawet prezent dla własnego syna za zbyt drogi.
W dzień ślubu Bogumiła Stanisławówna jednak się pojawiła — w eleganckiej sukni, taksówką. Zachowywała się grzecznie, wręczyła duże niebieskie pudełko, po czym zniknęła w weselnej zabawie.
Następnego ranka Agata i Marcin niecierpliwie rozpakowali prezent. Oczekiwanie przerodziło się w rozczarowanie.
— Ręczniki? — wyjąkała niedowierzająco Agata, wyciągając pierwszy.
— I skarpetki — dodał ciężko wzdychając Marcin, podnosząc dwie pary frotte. — Ojciec miał rację… Mama dała pierwszą lepszą rzecz, jaka wpadła jej w ręce. Trudno uwierzyć, że stała się tak skąpa. Lepiej byłoby, gdyby w ogóle nic nie przyniosła.
Lecz to nie był koniec. Kilka dni później Bogumiła Stanisławówna zadzwoniła do syna, by… wypytać, kto i co im podarował.
— No opowiedz! Co dała ciocia? A wujek Zdzisław? A koleżanki Agaty? — dopytywała się.
Nie chcąc rozmawiać o cudzych prezentach, Marcin odparł krótko:
— Mamo, to nie twoja sprawa. My z Agatą jesteśmy zadowoleni.
Po czym po raz pierwszy w życiu odłożył słuchawkę bez grama wyrzutów sumienia.
Życie uczy nas jednego: dobroci nie mierzy się ceną podarunku. Lecz szacunek, jak i miłość, widać w szczegółach. A tych — niestety — Bogumile Stanisławównie zabrakło.
