**Nieoczekiwane szczęście Raszida**
W tym miasteczku, które przytuliło się na skraju geografii jak ostatni pyłek na mapie, czas płynął nie po zegarku, a po porach roku. Zastygał w srogie zimy, odtajał z chlupotem w wiosenne roztopy, leniwie drzemał w upalne lato i smucił się jesiennymi, przejmującymi deszczami. W tym powolnym, gęstym nurcie tonęło życie Haliny, którą wszyscy nazywali po prostu Halą.
Hala miała trzydzieści lat i czuła, że jej życie ugrzęzło bezpowrotnie w bagnie własnego ciała. Ważyła sto dwadzieścia kilogramów, a to nie był zwykły ciężar to była twierdza zbudowana z mięsa, zmęczenia i cichej rozpaczy. Przeczuwała, że źródło problemu kryje się gdzieś w środku, jakaś usterka, choroba, zaburzenie metabolizmu, ale wyjazd do specjalistów wydawał się niemożliwy daleko, upokarzająco drogo i, jak się zdawało, bezcelowo.
Pracowała jako pomoc wychowawczyni w miejskim przedszkolu Stokrotka. Jej dni wypełniał zapach pudru dla dzieci, gotowanej kaszy i wiecznie mokrej podłogi. Jej duże, niezwykle dobre ręce umiały pocieszyć zapłakanego malucha, sprawnie zasłać dziesiątki łóżeczek i wytrzeć kałużę, nie budząc w dziecku poczucia winy. Dzieci ją uwielbiały, ciągnęły się do jej miękkiego spokoju i czułości. Ale cichy zachwyt w oczach trzylatków to słaba zapłata za samotność, która czekała na nią za bramą przedszkola.
Mieszkała w starym, ośmiorodzinnym baraku, pozostałości po jakichś lepszych czasach. Dom chwiał się na fundamencie, skrzypiał belkami w nocy i bał się silnego wiatru. Dwa lata temu odeszła jej matka cicha, zmęczona kobieta, która pogrzebała wszystkie marzenia w ścianach tej samej kostki. Ojca Hala nie pamiętała wcale wyparował z ich życia dawno temu, zostawiając po sobie tylko zakurzoną pustkę i stare zdjęcie.
Jej byt był surowy. Zimna woda, sącząca się rdzawo z kranu, wychodek na podwórku, który zimą zamieniał się w lodową jaskinię, i duszący upał w pokojach latem. Ale największym tyranem był piec. Zimą pożerał dwie pełne fury drewna, wysysając z jej skromnej pensji ostatnie grosze. Hala spędzała długie wieczory, wpatrując się w ogień za żeliwnymi drzwiczkami, i zdawało się, że piec pochłania nie tylko polana, ale też jej lata, siły, przyszłość, zamieniając wszystko w zimny popiół.
Aż pewnego wieczora, gdy szare zmierzchy zalały jej pokój ciężką melancholią, zdarzył się cud. Nie głośny, nie patetyczny, lecz cichy, wytarty jak kapcie sąsiadki Bronisławy, która nagle zapukała do jej drzwi.
Bronisława, woźna z miejscowego szpitala, kobieta o twarzy pooranej bruzdami trosk, trzymała w dłoniach dwie chrupkie banknoty.
Haluś, wybacz, na rany boskie. Masz. Dwa tysiące. Nie chciały mi się zalegać, przepraszam mamrotała, wpychając pieniądze w dłoń Hali.
Hala tylko zdumiona patrzyła na pieniądze, dług za który w myślach już odpisała jako stratę dwa lata temu.
No co ty, Bronka, nie trzeba było się fatygować…
Trzeba! przerwała gorąco sąsiadka. Teraz mnie stać! Słuchaj no…
I Bronisława, zniżając głos, jakby zdradzała tajemę stanu, zaczęła opowiadać nieprawdopodobną historię. O tym, jak do ich miasteczka zjechali Tadżycy. Jak jeden z nich, podszedłszy do niej, gdy zamiatała ulicę, zaoferował dziwny i przerażający zarobek piętnaście tysięcy złotych.
Obywatelstwo, uważasz, potrzebne im na cito. Jeżdżą po takich dziurach jak nasza, szukają panien na fikcyjny ślub. Wczoraj mnie ożenili. Nie wiem, jak się tam w urzędzie dogadali, pewnie łapówki dają, ale wszystko szybciutko. Mój, Raszed, siedzi u mnie teraz, dla bliskości, jak ściemnieje pójdzie. Moja Krysia, córka, też się zgodziła. Nową kurtkę sobie kupi, zima nadchodzi. A ty co? Patrz, jaka okazja. Pieniądze potrzebne? No właśnie. A kto cię normalnie weźmie?
Ostatnie zdanie nie padło ze złośliwości, ale z gorzką, codzienną szczerością. I Hala, poczuwszy, jak znany ból znów ukłuł ją pod sercem, pomyślała tylko sekundę. Sąsiadka miała rację. Prawdziwego małżeństwa nie było w jej przyszłości. Nie było kandydatów, nie ma i nie będzie. Jej świat ograniczał się do ścian przedszkola, sklepu i tego pokoju z żarłocznym piecem. A tu pieniądze. Całe piętnaście tysięcy. Można kupić drewno, w końcu pokleić nowe tapety, żeby choć trochę odpędzić smutek tych wyblakłych, podartych ścian.
No dobrze cicho powiedziała Hala. Zgadzam się.
Następnego dnia Bronisława przyprowadziła kandydata. Hala, otwierając drzwi, westchnęła i w panice cofnęła się w głąb przedpokoju, chcąc ukryć swoją masywną postać. Przed nią stał młodzieniec. Wysoki, szczupły, z twarzą jeszcze nietkniętą surowością życia, z wielkimi, bardzo ciemnymi i nieprawdopodobnie smutnymi oczami.
Boże, przecież to jeszcze chłopiec! wyrwało się Hali.
Młodzieniec wyprostował się.
Mam już dwadzieścia dwa lata powiedział wyraźnie, niemal bez akcentu, tylko z lekkim, cichym śpiewem w głosie.
No widzisz zareagowała Bronisława. Mój jest o piętnaście lat młodszy, a u was różnica tylko osiem lat. Mężczyzna w samym soku!
W urzędzie jednak nie chcieli od razu zawrzeć małżeństwa. Urzędniczka w sztywnym garniturze zmierzyła ich podejrzliwym spojrzeniem i oznajmiła, że prawo wymaga miesięcznego oczekiwania. Żeby się zastanowić dodała znacząco.
Tadżycy, których interesowało tylko formalne załatwienie sprawy, odjechali. Musieli pracować. Ale przed wyjazdem Raszid tak miał na imię młodzieniec poprosił Halę o numer telefonu.
Smutno samemu w obcym mieście wyjaśnił, a w jego oczach Hala zobaczyła znajome uczucie zagubienie.
Zaczął dzwonić. Każdego wieczoru. Najpierw rozmowy były krót
