Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? – Starszy doktor z zawodowym uśmiechem spojrzał na młodą pacjentkę. – Jeszcze nie wybraliśmy imienia – wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle przy łóżku. – To poważna sprawa, Daria musi się dobrze zastanowić. – Ja nie chcę żadnego imienia. – Niespodziewanie dla wszystkich odezwała się młoda mama. – Nie zamierzam jej zabierać do domu. Złożę zrzeczenie. – Co ty wygadujesz?! – Kobieta zerwała się z miejsca i rzucając gniewne spojrzenie dziewczynie, odwróciła się do lekarza. – Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, że zabierzemy małą. – Wrócę później, odpoczywajcie. – Lekarz nie miał najmniejszej ochoty być świadkiem rodzinnej kłótni. Gdy tylko drzwi zamknęły się za mężczyzną, matka rzuciła się na córkę z wyrzutami. – Jak możesz mówić takie rzeczy? Co ludzie o nas pomyślą? I tak musieliśmy się przeprowadzić do tego miasta, by było cicho. To dziecko musi zostać z nami. – A kto jest winny? – Daria spojrzała na kobietę wyzywająco. – Gdybyś mnie wtedy posłuchała, nic by się nie wydarzyło. Spokojnie skończyłabym szkołę i poszła gdzieś dalej. Jeśli tobie to dziecko jest potrzebne, ty je sobie zabierz. Dziewczyna odwróciła się do ściany, dając znać, że rozmowa dobiegła końca. Natalia jeszcze chwilę próbowała przemówić córce do rozumu, ale wtedy zajrzała pielęgniarka i poprosiła, by zostawić pacjentkę w spokoju – potrzebuje ona odpoczynku. Daria została sama. Cicho płakała w poduszkę, błagając wszystkich świętych, by to wszystko się już skończyło. Nieśmiałe pukanie do drzwi sprawiło, że wytarła łzy. – Proszę – odpowiedziała głęboko wzdychając. Spodziewała się kogoś z personelu, albo najwyżej ojca. Tymczasem kobieta, która weszła do środka, była jej zupełnie nieznana. – Mogę w czymś pomóc? – Kto by pomyślał, jak trudno jej było zachować maskę spokoju! – Usłyszałam… Tak przez przypadek! Po prostu lekarze obok mojej sali rozmawiali… – Kobieta wyraźnie się wahała. – Tak, chcę się zrzec dziecka. To chciała pani wiedzieć? – Widziałam, jak twoja mama… – Ona nie jest moją mamą! – rzuciła nagle Daria, tracąc cały spokój. – Tylko macocha, wyobraża sobie Bóg wie co. Mama pracuje za granicą. – Przepraszam, nie chciałam cię urazić – kobieta drobiazgowo się speszyła. – Po prostu mam troje dzieci i nie rozumiem twojej decyzji. Poza tym całe dzieciństwo spędziłam w domu dziecka… boję się o twoją córeczkę. Ona nie jest niczemu winna! – Takie malutkie dzieci szybko znajdują rodziny, tak mi mówiono. – Daria wzruszyła ramionami. – Ja nie jestem w stanie nawet jej dotknąć, a co dopiero mówić o czymś więcej. Gdyby nie wtedy Natalia się wtrąciła, nie byłoby mnie tu. – Przecież jesteś już dorosła, sama mogłaś decydować. Masz przecież ponad piętnaście lat? – No i co, to taki wstyd! – powtórzyła tonem macochy Daria. – Jak ludziom w oczy spojrzymy?! – Nie rozumiem… – To opowiem – dziewczyna uśmiechnęła się krzywo. – Może wtedy przestanie mnie pani oceniać. ********************************************** Ostatni rok w szkole był dla Darii wyjątkowo pechowy. Po pierwsze, Pawła, jej ukochanego, zaciągnięto do wojska. Po drugie, do klasy trafił nowy chłopak z Warszawy – bananowiec, którego ojciec zesłał na prowincję w ramach kary za romanse, przez które psuł ojcu reputację. Makar obsypywał dziewczyny drogimi prezentami, zabierał do klubów, restauracji. Każda marzyła, by zostać jego wybranką. Najbardziej odporna okazała się Daria – kochała Pawła i nikogo poza nim nie chciała. W końcu zarzucił starania, a przynajmniej tak jej się wydawało… Jakże się myliła! Podczas urodzin przyjaciółki, na których była cała klasa, Makar również się zjawił. Cel jego wizyty był jednak inny niż uczczenie jubilatki. W środku imprezy Darii zadzwonił telefon. Wyszła na korytarz, aby odebrać. Gdy wróciła, przy jej miejscu siedział Makar. Na początku zignorowała to, później poczuła się źle… Rano Daria z trudem otworzyła oczy. Obok niej leżał Makar z zadowoloną miną. – Widzisz, a tak się wzbraniałaś – powiedział, jakby nic się nie stało. – To na pocieszenie. A Pawka to frajer. Darianie powrót do domu zajął wieczność. Było jej słabo, ludzie patrzyli z pogardą. Kluczy nie wyciągała – zadzwoniła. Wiedziała, że macocha jest w domu. – Gdzie się włóczyłaś?! – wściekła się Natalia. – Nie wróciłaś na noc, nie odbierasz. A w jakim stanie?! Ojciec jakby cię taką zobaczył… – Dzwoń po lekarza i policję – przerwała Daria. – Chcę złożyć zawiadomienie. Niech go wsadzą. Natalia zmroziła się, połączyła fakty. – Kto? – Makar, kto inny… Ledwie mówię. Dzwoń, albo zrobię to sama. – Poczekaj. – Natalia zaczęła kalkulować. – I tak go wybronią. Zrobimy inaczej. Pogadam z jego ojcem, niech zapłaci odszkodowanie. – Zwariowałaś!? Jaka rekompensata? Sama idę na policję! – Nigdzie nie pójdziesz! – szarpnęła Darinę i zaprowadziła do pokoju. – Sama zostaniesz winna, ludzie będą cię palcami wytykać. Ja wszystko załatwię. Daria nie miała telefonu – zgubiła albo zostawiła u koleżanki. Wyjść nie mogła – drzwi zamknięte. Głowa wirowała, łóżko kusiło snem… Parę dni później pojechała do babci, mieszkającej 100 kilometrów dalej. Nie chciała jej martwić, udawała więc, że wszystko w porządku. Po miesiącu dowiedziała się najgorszego – tamta noc miała konsekwencje. Będzie miała dziecko. Natalia skakała z radości – to dziecko zapewni im dostatnie życie! Dziadek zapłaci, ważne, by wytrwać do piątego miesiąca. Nikogo jednak nie obchodziło, czego chce Daria. Gdy tylko wspomniała o aborcji, Natalia zrobiła awanturę i pilnowała jej na każdym kroku. Dziadek nie był zachwycony, ale pieniądze dał. I obiecał dalszą „opiekę”. ************************************************ – Teraz pani rozumie? Przez to dziecko tyle przeszłam. Paweł mnie zostawił, nie uwierzył. Przyjaciele się odwrócili. Musiałam się przeprowadzić, nie skończyłam nawet szkoły! – Wybacz, oceniłam cię, nic nie wiedząc – kobiecie było bardzo nieswojo. – Ale córeczka naprawdę nie jest winna. – Daria, musimy poważnie porozmawiać! – Do sali weszła Natalia, ciągnąc za sobą męża. – Proszę opuścić salę, to rodzinne sprawy! Kobieta rzuciła współczujące spojrzenie dziewczynie i wyszła, zamykając drzwi. – Nie zniszczysz mojego idealnego planu. Jeśli zostawisz dziecko w szpitalu, nie masz po co wracać do domu. Gdzie pójdziesz? Babcia nie żyje, mieszkanie przeszło na twojego wuja. Będziesz żebrać? – Nie. Ona pojedzie ze mną. – W drzwiach stanęła elegancka kobieta. Darii oczy rozbłysły. – Mamo! Przyjechałaś! – Oczywiście! Nie mogłam cię zostawić w biedzie. – Albina mocno przytuliła córkę. – Gdybyś tylko wcześniej mi powiedziała, już dawno byś była ze mną. Myślałam, że tu lepiej skończysz szkołę. – Myślałam, że mnie nie potrzebujesz – szepnęła Daria. Tak naprawdę, była jeszcze dzieckiem. – Ktoś tu twierdził, że nie chcesz ze mną kontaktu. Prezenty wracały nieotwarte, nie mogłam się dodzwonić… Myślałam, że nie możesz mi wybaczyć. Ale nic, pojedziemy, o wszystkim zapomnisz… ******************************************************** Daria wyjechała. Dziecko zabrała Natalia, licząc na wygodne życie. Ale… gdy wpływowy dziadek się o tym dowiedział, przyjechał i zabrał wnuczkę do siebie. Makar musiał uznać ojcostwo, mimo protestów. Daria jest szczęśliwa. Jest z najważniejszą osobą, która nigdy nie zdradzi i zawsze pomoże…

Niechciane dziecko

Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy doktor z życzliwym uśmiechem spojrzał na młodą pacjentkę.

Jeszcze nie wybraliśmy imienia do rozmowy wtrąciła się Wioletta, siedząca na krześle przy łóżku. To ważna sprawa, Weronika musi dobrze się nad tym zastanowić.

Wcale nie chcę. Niespodziewanie dla wszystkich odezwała się sama młoda mama. Ja w ogóle nie zamierzam jej zabierać. Złożę zrzeczenie się praw do dziecka.

Co ty wygadujesz? Kobieta zerwała się z miejsca, rzucając ostre spojrzenie na dziewczynę, po czym zwróciła się do lekarza: Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, że weźmiemy dziecko do domu.

Wrócę później, odpoczywajcie lekarz nie zamierzał słuchać rodzinnych kłótni.

Gdy tylko drzwi się zamknęły, matka zaczęła obsypywać dziewczynę wyrzutami.

Jak możesz mówić takie rzeczy? Co sobie ludzie o nas pomyślą? I tak już musiałyśmy przenieść się do Lublina, żeby utrzymać wszystko w tajemnicy. To dziecko musi zostać w naszej rodzinie.

A kto jest temu winien? Weronika spojrzała kobiecie prosto w oczy. Gdybyś kiedyś mnie posłuchała, nic by się nie wydarzyło. Skończyłabym szkołę i może dostała się na studia. Więc jeśli ci tak zależy na tym dziecku, sama się nim zajmij.

Dziewczyna odwróciła się do ściany, jasno dając do zrozumienia, że nie chce już rozmawiać. Wioletta jeszcze przez chwilę próbowała przemówić córce do rozsądku, ale pielęgniarka zaglądnęła do sali i poprosiła o spokój. Pacjentka potrzebowała odpoczynku.

Weronika została sama. Cicho szlochała w poduszkę, modląc się w duszy, by to wszystko jak najszybciej się skończyło.

Cichy stukot do drzwi sprawił, że otarła łzy, westchnęła głęboko i powiedziała:

Proszę wejść.

Spodziewała się zobaczyć pielęgniarkę lub, co najwyżej, ojca. Kobieta, która weszła, była jej jednak zupełnie obca.

W czym mogę pani pomóc? nikt nie wiedział, jak trudno było Weronice zachować spokój.

Przepraszam, usłyszałam przez przypadek Lekarze rozmawiali o tym tutaj, na korytarzu. Kobieta wyraźnie się wahała, nie chcąc być nachalna.

Tak, to prawda. Chcę zrzec się praw do dziecka. Chyba to panią interesowało?

Widziałam jak twoja mama…

Nie jest moją mamą! przerwała ostro Weronika, zrzucając maskę spokoju. To tylko macocha, która myśli o sobie za dużo. Moja prawdziwa mama pracuje za granicą.

Przepraszam, nie chciałam cię urazić kobieta była mocno zakłopotana. Sama wychowywałam się w domu dziecka, mam troje swoich pociech. Nie potrafię zrozumieć twojej decyzji. Boję się tylko o twoją córeczkę. Przecież ona niczemu nie zawiniła.

Takie maluszki szybko zostają adoptowane, tak mi powiedziano Weronika wzruszyła ramionami. Ja nawet nie potrafię wziąć jej na ręce, nie mówiąc już o przywiązaniu. Gdyby Wioletta wtedy się nie wtrąciła, nigdy by mnie tu nie było.

Jesteś już dorosła, mogłaś sama decydować. Masz przecież więcej niż piętnaście lat, prawda?

Wstyd na całą rodzinę! Weronika zadrwiła, powtarzając słowa macochy. Jak się teraz ludziom w oczy spojrzymy!

Nie rozumiem…

To może opowiem, jak było dziewczyna krzywo się uśmiechnęła. Może wtedy przestanie pani mnie osądzać.

**********************************************

Ostatni rok w liceum okazał się dla Weroniki pechowy. Najpierw Krzysiek, jej chłopak, został powołany do wojska, a w klasie pojawił się nowy uczeń. Syn bogatego warszawskiego przedsiębiorcy, zesłany przez ojca w karę do Chełma, od razu zaczął podrywać wszystkie dziewczyny. Nie interesowała go żadna relacja, chodziło tylko o kolejne podboje. Swoim zachowaniem psuł ojcu opinię, dlatego został odesłany na prowincję.

Patryk dawał dziewczynom drogie prezenty, zapraszał do klubów i restauracji. Większość ulegała jego urokowi, każda marzyła, że zostanie wybranką księcia.

Najbardziej opierała się Weronika. Była zakochana i nie potrzebowała nikogo oprócz Krzyśka. W końcu wydawało się, że Patryk zrozumiał, że nie ma u niej szans, i zajął się innymi. Przynajmniej tak myślała Weronika.

Jakże bardzo się myliła!

Pod koniec grudnia jedna z jej koleżanek obchodziła urodziny. Spotkała się cała klasa, pojawił się i Patryk. Przyszedł jednak nie po to, by świętować z jubilatką.

W środku imprezy Weronice zadzwonił telefon. Wyszła na korytarz odebrać, a gdy wróciła, obok jej miejsca usiadł Patryk. Najpierw nie zwróciła na niego uwagi, ale wkrótce źle się poczuła…

Rano z trudem otworzyła oczy. Patryk leżał obok, z zadowoleniem na twarzy.

A widzisz, a taka byłaś niedostępna powiedział tak, jakby nic się nie stało. To dla ciebie w ramach rekompensaty. Powiem szczerze, nie spodziewałem się, że twój Krzysiek to taki frajer.

Weronika ledwo dowlokła się do domu. Ledwo stała na nogach. Przechodnie patrzyli na nią z pogardą.

Nie szukała nawet kluczy, po prostu zadzwoniła do drzwi. Dobrze wiedziała, że Wioletta będzie w domu.

Gdzie się szlajałaś? rozgniewała się kobieta, gdy tylko ją zobaczyła. Całą noc cię nie było, nie odbierałaś telefonu! I jeszcze w takim stanie! Jakby ojciec cię taką zobaczył…

Zadzwoń po lekarza i policję przerwała jej dziewczyna. Chcę złożyć zawiadomienie. Niech go wsadzą.

Wioletta zesztywniała. Połączając to, jak wyglądała Weronika, z jej słowami, szybko pojęła, o co chodzi.

Kto?

Patryk, a kto? Weronika ledwo mówiła. Nikt inny nie miałby tyle bezczelności. Dzwoń, albo zadzwonię sama.

Zaczekaj z tym Wioletta zaczęła kalkulować. I tak go wybronią. Zrobimy to inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem, niech zapłaci odszkodowanie.

Zwariowałaś? Weronika nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. Jakie odszkodowanie? Sama pójdę na policję!

Nigdzie nie pójdziesz! Kobieta chwyciła ją mocno za rękę i zaprowadziła do swojego pokoju. Dziewczyna nie miała siły protestować. I tak oskarżą ciebie, na cały Chełm będzie wstyd. Zrobię wszystko po swojemu.

Weronice zginął telefon, zgubiła go lub zostawiła u koleżanki. Nie mogła też wyjść Wioletta zamknęła drzwi na klucz. Głowa kręciła się coraz bardziej, łóżko kusiło…

Kilka dni później pojechała do babci, która mieszkała ponad sto kilometrów od Chełma i była już bardzo schorowana. Nie chciała martwić babci, więc udawała, że nic się nie stało.

Po miesiącu dowiedziała się najgorszego tamta noc przyniosła konsekwencje. Była w ciąży.

Wioletta była wniebowzięta. Uznała, że dzięki temu dziecku zapewni sobie bezpieczną przyszłość. Dziadek dziewczynki obiecał porządne alimenty w złotówkach i miał dalej płacić za milczenie.

Tego, czego chciała Weronika, nikt nie pytał. Gdy tylko wspomniała o usunięciu ciąży, Wioletta wszczęła awanturę i zaczęła pilnować dziewczyny dzień i noc.

Dziadek nie był zadowolony, ale wypłacił pieniądze i obiecał regularne wsparcie.

************************************************

Teraz pani rozumie? Przez to dziecko straciłam wszystko. Krzysiek mnie zostawił, nie uwierzył ani słowa. Przyjaciółki się odwróciły, musiałyśmy przeprowadzić się do Lublina. Nie skończyłam liceum!

Przepraszam, nie powinnam cię oceniać, nie znając prawdy kobieta była zakłopotana. Ale przecież córeczka nic nie zawiniła.

Weroniko, musimy porozmawiać! do sali weszła stanowczym krokiem Wioletta, ciągnąc za sobą męża. Prosimy, by obcy opuścili salę, to sprawa rodzinna!

Kobieta spojrzała ze współczuciem i wyszła, cicho zamykając drzwi.

Nie zrujnujesz mojego planu. Jeśli zostawisz dziecko w szpitalu, nie wracaj do domu! I gdzie pójdziesz? Ukochana babcia nie żyje, jej mieszkanie poszło do twojego wujka. Będziesz żebrać?

Nie, pojedzie ze mną do sali weszła elegancka kobieta. Weronice zaświeciły się oczy.

Mamo! Przyjechałaś!

Oczywiście, że tak. Nie mogłam zostawić cię w potrzebie Joanna mocno przytuliła córkę. Gdybyś powiedziała mi wcześniej, już dawno byłabyś ze mną. Myślałam, że tu łatwiej skończysz szkołę.

Myślałam, że już mnie nie chcesz Weronika rozkleiła się jak dziecko.

Ktoś powtarzał mi, że nie chcesz ze mną rozmawiać. Prezenty wracały nierozpakowane, nie mogłam się do ciebie dodzwonić. Uznałam, że nie potrafisz mi wybaczyć. Ale dobrze powiedziała ciepło Joanna, wycierając łzy Weroniki zaczniemy nowe życie, wszystko zapomnisz…

********************************************************

Weronika wyjechała z Joanną. Dziecko zabrała Wioletta, licząc na dostatnią przyszłość. Ale… Gdy wpływowy dziadek dowiedział się o tym, przyjechał i zabrał wnuczkę do siebie. Patryk, choć się bronił, musiał uznać ojcostwo.

Weronika wreszcie odetchnęła. Jest przy niej jej mama, najbliższy człowiek ktoś, kto nigdy nie zdradzi ani nie porzuci…