“Taka synowa to skarb!”
Halina wygładziła delikatne ciasto kruche w formie do pieczenia. Jej syn Bartek z synową Kasią mieli przyjechać za kilka godzin. Ciszę przerwał ostry, natrętny dźwięk telefonu. Halina otarła dłonie o fartuch i odebrała.
— Halo?
— Dzień dobry — rozległ się w słuchawce obcy kobiecy głos. — Czy to Halina Stanisławowska?
— Tak, słucham — odpowiedziała Halina, instynktownie napinając się.
— Nazywam się Wanda Bronisławska. Byłam teściową Kasi. Waszej synowej.
Halina bez słowa przysunęła kuchenny stołek i usiadła. “Była teściowa?” Myśli pognały do Kasi, do jej skąpych, ale gorzkich wspomnień o poprzednim małżeństwie.
— Rozumiem — powiedziała Halina spokojnie, starając się zachować zimną krew. — W czym mogę pomóc, Wando Bronisławska?
Ton kobiety po drugiej stronie natychmiast zrzucił maskę uprzejmości. Stał się kolczasty, zgryźliwy, pełen złej ciekawości.
— No tak, pomyślałam, że się dowiem, jak tam nasza Kasia u was? Jak się zachowuje? Pewnie już macie dość! Albo jeszcze nie? Ale uwierzcie mi na słowo — pożałujecie! O, jak pożałujecie, że wzięliście tę leniwą do rodziny!
— Wando Bronisławska, nie rozumiem. Kasia jest wspaniałą dziewczyną. Dlaczego mielibyśmy żałować?
— Wspaniałą?! — pisnęła Wanda. — Przecież to leń! Ja podłogi myję codziennie, jak się należy! A ona? Raz na trzy dni — i to z musu! A firanki! Kiedy pani ostatnio prała firanki? Hę? U mnie — raz w miesiącu, święta rzecz!
A ona? Raz na rok, jeśli w ogóle! Kurz latami zbierała! A gotowanie… Karmiła mojego biednego syna jakąś trucizną! Zupa jak woda, kotlety gumowe, nie do zjedzenia! Dostał od tego nawet zapalenia żołądka!
— Wando Bronisławska, u nich w mieszkaniu zawsze jest czysto. Nienagannie. A Kasia gotuje wyśmienicie. Ja sama nauczyłam ją paru sekretów, a ona jest bardzo zdolną uczennicą. Nie mamy pretensji. A to zapalenie żołądka u pańskiego syna to pewnie od nadmiaru alkoholu!
— Ach, nie macie pretensji?! — wrzasnęła Wanda, nie słuchając. — A jak ona traktowała męża?! Mój syn wracał zmęczony… no, wypił sobie trochę dla relaksu, jak każdy prawdziwy facet! A ona? Zamiast nalać kieliszek, ułożyć go spać, okazać trochę opieki — wrzeszczała na niego! Robiła awantury! Prawdziwa jędza bez serca!
Halina zamknęła oczy. Wiedziała od Kasi, że jej “trochę pijany” były mąż potrafił wrócić nad ranem, rozwalić mieszkanie, drzeć się i obrażać. A Bartek? Odpowiedzialny, nie tkwiący w alkoholu. Nie lubił go. Za to przynosił żonie kwiaty bez okazji i dumny był z jej sukcesów w pracy.
— Mój syn, Bartek — powiedziała Halina dobitnie, akcentując każde słowo — nie wraca do domu pijany. Nigdy. Szanuje swoją żonę i swój dom. I Kasia nie ma powodu na niego krzyczeć. Są szczęśliwi.
W słuchawce zawisła ciężka cisza. Jakby Wanda zbierała siły na nową napaść. Kiedy znów mówiła, jej głos był już tylko złośliwy, syczący:
— Szczęśliwi? Cha! A w ogóle wie pani, że ona jest z domu dziecka? Myśmy ją przyjęli, chociaż wiem, co tam się wyprawia. Nie bez powodu jest bezpłodna! Pusty kwiat! Zobaczy pani, miną lata, a wnuków nie będzie! Wtedy zrozumiecie, co za śmiecia weszła wam do domu! Wtedy pożałujecie!
— Wando Bronisławska — powiedziała Halina tak głośno i wyraźnie, jakby stała przed tą kobietą twarzą w twarz — myli się pani. We wszystkim. U nas w rodzinie jest spokój, porządek i miłość. Kocham Kasię. Szanuje mnie i nazywa mamą. Oczywiście wiemy, że Kasia wychowała się w domu dziecka, i nie jest to jej wina. Wręcz przeciwnie – starałam się dać jej choć trochę ciepła i matczynej miłości.
To bardzo dobra, miła dziewczyna. A co do wnuków… Spóźniła się pani z “proroctwami”. Kasia i Bartek spodziewają się dziecka. Wkrótce. Więc pańskie obawy są nie na miejscu.
Cisza w słuchawce. Potem przerywany, chrapliwy wdech. I… nagle — łkanie. Złośliwy ton zamienił się w nieporadne, łkające szlochy.
— Wnuk? — zachrypiała Wanda, a w jej głosie było coś żałosnego, złamanego. — Naprawdę? A może nie od waszego syna, nie pomyślała pani? O Boże… A mój… mój syn…
Płacz się wzmógł.
— To przecież ruin! Pije, zmienia pracę jak rękawiczki… Nie ma grosza, żyje byle jak… A ja tak chciałam wnuka! Choć jednego!
Halina słuchała w milczeniu. Żal ścisnął jej serce. Nie do tej kobiety, ale do Kasi, która przetrwała lata w takim piekle.
— Wando Bronisławska… — zaczęła Halina, ale tamta przerwała, głos nagle stał się natarczywy, niemal błagalny:
— Słuchajcie… A nuż z tym waszym Bartkiem… im nie wyjdzie? Rozwiodą się? Hę? Tak bywa! Wtedy… dzwońcie do mnie! Koniecznie! Powiem synowi… może weźmie się w garść!
Przecież teraz, mówicie, taka porządna? Gotować umie, lubi porządek. Może wróci do nas? Tylko dajcie znać, jeśli co! Proszę! Przecież ona nie ma gdzie się podziać, a nas już zna…
Oto i wszystko. Nie żal. Nie świadomość winy. Tylko rozpacz kobiety, która zobaczyła, że to, co uważała za bezwartościowy grat, w innych rękach stało się diamentem. I dzika, egoistyczna nadzieja, by go odebrać — dla swojego nieudacznika syna. Wykorzystać Kasię znowu. Jak służącą. Jak inkubator do wymarzonych wnuków.
— Taka synowa jak Kasia, właśnie nam jest potrzebna. Nigdy więcej nie dzwońcie.
Nie czekała na odpowiedź. Rozłączyła się. Zablokowała numer. W gardle stała jej gorycz — od gniewu, od współczucia dla przeszłości Kasi, od obrzydzenia słyszanym pretensjom. Ale najmocniejsze było uczucie… bezpieczeństwa.
Bezpieczeństwa jej gniazda, Bartka i tej kruchej, ale silnej dziewczyny Kasi, którą przygarnęła jak córHalina spojrzała na drzwi, gdy rozległ się dźwięk dzwonka, i uśmiechnęła się, wiedząc, że teraz ich życie będzie już tylko lepsze.
