Nie złamałam się! Idealna żona
Mój ukochany zostawił mnie, gdy dowiedział się, że jestem w ciąży. Chyba nie zauważyłam, że nie kochał mnie tak mocno, jak mi się wydawało. Ani on, ani jego rodzice, ani jego siostra, moja bliska przyjaciółka, nie chcieli spojrzeć na swoją córkę-wnuczkę-siostrzenicę. Ale niczego od nich nie wymagałam. Każdy dokonał swojego wyboru: on znalazł nową dziewczynę, a ja urodziłam dziecko bez męża.
Moja mama kiedyś powiedziała: “Odejdź. Pozwolę ci wrócić, jeśli dokonasz aborcji”. Mama wychowywała mnie bez ojca i nie chciała podobnego losu dla swojej córki. Miała do tego prawo. Jednak ja nigdy nie powiem swojej córce czegoś podobnego.
Będziemy dla siebie wsparciem i opoką. W naszym domu nie będzie narzekania na brak pieniędzy i męskiej pomocy. Właśnie skończyłam studia i już pracowałam, ale udało się zamieszkać w akademiku i nawet dostać małe mieszkanie. Z pensji kupiłam trochę mebli i sprzętów domowych. Nie miałam nic. Jakieś tam soki-owoce dla ciężarnej!
Starczyło na chleb z mlekiem. Było wszystko: zmęczenie, łzy, potworne niewyspanie. Ale nie chciałam, żeby mnie żałowano. Uśmiechałam się. Do mnie przychodzili jego przyjaciele. Mówiłam o nim tylko dobrze, nie myślałam o urazach. Potrzebowałam siły dla dziecka, które nosiłam pod sercem. Pewnego dnia usłyszałam zdanie: nikt niczego ci nie jest winien. Gruboskórne, ale w istocie prawdziwe. Dlaczego ktoś miałby mnie ratować, skoro sama wzięłam odpowiedzialność za swoje życie i życie małego człowieka?
Córka urodziła się w grudniu. Nowy Rok przywitałyśmy razem. Moi nowi znajomi ze studiów spotykali się, grali na gitarze, pili herbatę, pomagali prać na zmianę pieluchy. Mała też pomagała, jak mogła: jadła i spała, a w przerwach wesoło gaworzyła. Wielu mówiło mi, że w naszym domu jest niezwykle radośnie i lekko. I pewnego dnia zauważyłam, że jeden ze studentów zaczął przychodzić częściej i zostawać dłużej.
Był dobry, zaradny i, przy okazji, przystojny. Olek był o 4 lata młodszy ode mnie. Zapięłam serce na zamek, zabroniłam sobie robić plany i cieszyłam się każdą chwilą razem. A potem zobaczyłam jego mamę. Poprosiła przez niego o pozwolenie na wizytę i… od pierwszego dnia nazywała mnie córką.
Teraz z mężem mieszkamy w innym akademiku. Wszystko w pokoju jest zrobione jego rękami. Mówi, że jestem idealną żoną. Z moją mamą się pogodziłam. Nie ma to jak wnuczka. W weekendy jeździmy do jego rodziców do sąsiedniego miasta. Tam Warka biegnie do swojej drugiej babci i dwa dni nie odłączają się od siebie.
Z przerażeniem myślę: gdybym na wszelkie sposoby zatrzymała przy sobie człowieka, który mnie nie kochał, czy miałabym teraz coś podobnego?! Tylko męża, który mnie ignoruje, teściową przekonaną, że zrujnowałam życie jej synowi, poczucie winy i łzy w poduszkę.
Bóg dał mi o wiele więcej, niż prosiłam.
