Nie, postanowiliśmy, że lepiej nie przywożesz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie możemy dłużej znosić niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. A twoja żona potem będzie wszystkim opowiadać, że wyrzuciliśmy was z maluchem na ulicę.
Rano sąsiadka z piętra od razu zauważyła, że Jadwiga wróciła po rozmowie z mężem przygnębiona. Obie zostały matkami dopiero trzy dni temu i już miały wypisać się jutro. Radość bez powodu? Nie ma więc powodu do smutku.
Jadwiga, masz taką twarz, co się stało? zapytała sąsiadka.
Michał powiedział, że właścicielka mieszkania kazała nam wyprowadzić się natychmiast. Mówiła, że oddała lokum parze bez dzieci, a my chcemy przywieźć maleństwo. On będzie nocą płakał, sąsiedzi będą narzekać, a ona nie chce problemów. I co? Nie macie już gdzie pojechać?
U mojego teścia jest trzypokojowe mieszkanie, ale tam mieszka jego młodsza siostra. Moi rodzice mieszkają w wiosce, dwadzieścia kilometrów od miasta odpowiedziała Jadwiga.
No to zamieszkacie tydzieńdwa u rodziców, dopóki nie znajdziecie nowego lokum poradziła kobieta.
Michał już szuka, ale właściciele od razu odmawiają, gdy tylko usłyszą o małym dziecku. Tak, problem. Ale nie martw się, za dwa dni coś się wymyśli.
Michał jednak nic nie wymyślił. Dzwonił po kilka ogłoszeń, a po odrzuceniu po prostu przetransportował nasze rzeczy z wynajmowanego mieszkania do domu rodziców.
Rodzice i młodsza siostra nie byli zachwyceni, że w ich mieszkaniu zamieszka rodzina Michała z tak niespokojnym mieszkańcem.
Synu, pamiętasz, że przed ślubem ustaliliśmy, że nie będziesz mieszkał z żoną w naszym domu powiedziała matka. Masz prawo korzystać ze swojego pokoju, ale nie chcemy obcych ludzi w naszym lokum.
A twoja Jadwiga to obca. Dla ciebie to żona, a dla nas nieznajoma. Ty wybrałeś ją, my jej nie wybraliśmy.
Mamo, to tylko tymczasowe, dopóki nie znajdziemy czegoś stałego starał się tłumaczyć Michał.
Wiesz, że nie ma nic bardziej stałego niż tymczasowe. Najpierw przyjedziecie na tydzień, tydzień zamieni się w miesiąc, a miesiąc w nieskończoność.
Nie, oprócz tego oboje pracujemy, twoja siostra się uczy. Chcemy mieć spokój. Z małym dzieckiem w mieszkaniu nie da się: nie rozmawiaj głośno, nie oglądaj telewizji, a w nocy bądź gotowy na płacz niemowlaka.
Postaram się szybciej znaleźć mieszkanie obiecał syn.
Nie. Decyzja jest podjęta: nie przywożcie żony i dziecka do tego mieszkania. Nie wytrzymamy dalszych niedogodności i poprosimy was o wyprowadzkę.
A twoja żona potem powie wszystkim, że wyrzuciliśmy was z maluchem na ulicę. To nas zrujnuje, a ja nie chcę, żeby źle o nas mówiono. Nie próbuj więc przywozić Jadwigi i dziecka. Rozwiąż to inaczej.
Z taką wiadomością Michał poszedł do szpitala.
Posłuchaj, Jadwigo, może chwilowo zamieszkacie u twoich rodziców z dzieckiem? zapytał.
Czy twoja matka nie chciałaby zobaczyć wnuka? zdziwiła się Jadwiga.
Nie wiem, mama powiedziała, żebyśmy nie przyjeżdżali, odparł Michał.
To wspaniale! Inne kobiety z dziećmi przyjmują rodzina kwiaty, prezenty, radość. A my jak bezpańscy, nikt nas nie chce zobaczyć obraziła się Jadwiga.
Wieczorem zadzwoniła do rodziców i tego samego dnia, po wypisie z szpitala, przyjechał jej ojciec.
Pakuj się, córko, wnuku, jedziemy do domu. A ty, zwrócił się do Michała teść, przywieź wszystkie rzeczy Jadwigi i te, co kupiliśmy dla malucha.
Do wioski dotarli w trzydzieści minut. Wszystko już czekało na dziecko: w małej sypialni stało łóżeczko z pościelą w kształcie misiów i króliczków, obok komoda na ubranka i wygodne krzesełko do karmienia.
W salonie czekał stół nakryty na uroczysty obiad. Nie było obcych osób, jedynie rodzice, babcia Jadwigi i Iga jej młodsza siostra.
Rodzina ze strony Michała przy obiedzie nie była wymieniona, ale gorąco dyskutowano, jak nazwać chłopca. Wybrano imię Kacper.
Michał po obiedzie pojechał do miasta, obiecując, że jutro przywiezie rzeczy Jadwigi. Kiedy wrócił, czekały dobre wieści.
Jadwigo, Michale powiedział ojciec, gdy cała rodzina zebrała się przy stole. Po rozmowie z matką postanowiliśmy sprzedać dom babci, a uzyskane pieniądze przeznaczyć dla was.
Zrobimy to jako prezent od naszej rodziny Jadwie. Jedna warunek: dom, w którym teraz mieszkamy, po testamencie trafi do Igi. Jadwigo, zgadzasz się?
Oczywiście, zgadzam się.
Jutro zamieszczam ogłoszenie o sprzedaży dodał ojciec.
Dom sprzedano po trzech miesiącach. W tym czasie Jadwiga z Kacprem mieszkała we wsi, a Michał w mieście w mieszkaniu rodziców, ale w weekendy przyjeżdżał do żony i synka.
Kolejne półtora miesiąca szukało się nowe mieszkanie, załatwiano kredyt i remont.
Wreszcie nadszedł dzień, kiedy Jadwiga, Michał i mały Kacper wprowadzili się do własnego lokum. Przez prawie miesiąc układano wszystko na swoje miejsce, a potem zorganizowano noworoczne przyjęcie.
Zaproszono rodziców Jadwigi, jej przyjaciółki i znajomych Michała. Rodziców Michała nie było dowiedzieli się dopiero przypadkiem, że syn kupił mieszkanie.
Gdy pakował swoje rzeczy, matka pomyślała, że po prostu przeprowadzają się do kolejnego wynajmu.
No i co, synu, zaprosiłeś wiejską rodzinę na nowy dom, a nam nie powiedziałeś, że masz własne mieszkanie? Mógłbyś i nas zaprosić!
W końcu nie widzieliśmy jeszcze wnuka. Nie zachowujecie się rodzinnie, synu skrytykowała go matka po telefonie.
A nie wpuścić do siebie mojej żony z nowonarodzonym dzieckiem to po rodzinie? zapytał.
Ja już ci wszystko wyjaśniłam jesteśmy starsi, potrzebujemy spokoju. Czy możemy przyjść w gości?
Po co?
Bo Kacper to nasz wnuk.
Mamo, naszemu synowi niedługo pół roku, a nagle chcesz go zobaczyć. Dziwne, prawda?
Nie ma w tym nic dziwnego. Kiedy był mały, nie było na co patrzeć wszystkie niemowlęta wyglądają tak samo odpowiedziała matka.
Myślę, że powód jest inny. Bałeś się, że przywiozę rodzinę do swojego mieszkania i bronisz ścian jak bastionu.
A kiedy Jadwiga mieszkała z Kacprem u rodziców, nie chcieliście poznać wnuka. Teraz, gdy mamy własne mieszkanie, możemy wpaść w odwiedziny. Przepraszam, ale nie jesteśmy jeszcze gotowi was przyjąć odpowiedział Michał.
Zraźliście się, co? zapytała matka. Ja chciałam zaprosić twoją żonę i dziecko na naszą działkę całe lato.
Skąd to wzięłaś? zdziwił się syn.
Dziecko potrzebuje świeżego powietrza. W mieście w maju już jest gorąco, a latem będzie jeszcze bardziej duszno i pyłowo.
Twoja żona mogłaby spędzić lato na działce, sama, nikt by nie przeszkadzał, a my przyjeżdżalibyśmy tylko w weekendy.
W tym roku mam urlop w październiku, a on w listopadzie. Nie weźmiemy od was pieniędzy, tylko poprosimy Jadwigę, żeby posadziła ogórki, żeby nie przerośnąły tak to rozmawialiśmy.
Rozumiem, mamo! Potrzebujecie pomoc w ogrodzie na lato. Nie, radźcie sobie sami. A jeśli chcemy wyciągnąć Kacpra na świeże powietrze, Jadwiga położy go do rodziców odpowiedział syn.
Po raz pierwszy matka i siostra Michała zobaczyły Kacpra, gdy miał już dwa i pół roku, przypadkowo spotykając Jadwigę w centrum handlowym. Spojrzeli z daleka, ale nie podeszli bliżej.
Takie to są babcie i mamy.
