Nie zamierzam być służącą dla obcych ludzi, nawet jeśli noszą to samo nazwisko.
Wieczorem, po ciężkiej zmianie w aptece, ledwo wlokłam nogami po klatce schodowej, marząc tylko o gorącym prysznicu, miękkiej piżamie i keresie herbaty w ciszy. Ale zanim zdążyłam się przebrać, zadzwonił mój mąż. Podniosłam słuchawkę, a Stoff głos Artura, spokojny i bez cienia zażenowania, oznajmił:
— Przygotuj się, Ola, dziś mamy gości. Przyjechała do nas Iza — zostanie na jakiś czas!
W środku wszystko mi się urwało. To nawet nie prośba, nie dyskusja, tylko sucha informacja w stylu: „twoj czas już nie należy do ciebie”. Stałam w milczeniu, kompletnie zdezorientowana. Jaka Iza? Dlaczego nikt mi wcześniej nie powiedział? Ach tak — jego młodsza siostra, której nigdy w życiu nie widziałam i z którą nawet nie korespondowałam. Słyszałam tylko kilka historii — dziewczyna z podkarpackiej wsi, uczy się w liceum, podobno spokojna i zaradna, no bo na wsi od dziecka uczyli ją pracować. Ale jedno to słuchać o kimś, a drugie — gdy ta osoba wtargnie w twoje życie bez ostrzeżenia.
Artur, jak gdyby nigdy nic, gaworzył z nią w kuchni, gdy wróciłam do domu. Przy stole już pili herbatę, a Iza czuła się swobodnie, jakby nie była w gościach, tylko u siebie. Po kolacji z ciekawością zaczęła przeglądać mieszkanie — wchodziła do każdego pokoju jak do muzeum, aż w końcu zatrzymała się w naszej sypialni, która szczególnie jej się spodobała. Jeszcze tego samego wieczoru urządziła tam sesję zdjęciową, rozłożyła moje kosmetyki, a nawet przymierzyła kilka moich biżuterii. Zastygłam w bezruchu.
— Iza, wybacz, ale to moja prywatna przestrzeń. Weszłaś bez pytania i jeszcze grzebiesz w moich rzeczach. To dla mnie niekomfortowe — powiedziałam spokojnie, ale stanowczo.
Pochyliła głowę, zaczęła kwilić:
— Nie zliczałam, że tak zareagujesz… Chciałam tylko zobaczyć, jak żyjecie.
Milczałam i poszłam pod prysznic. Gdy już miałam się położyć, okazało się, że w domu nie ma ani jednej torebki herbaty — pewnie wypili z Arturem wszystko. Zostałam bez herbaty, bez spokojenia i — co najgorsze — bez zrozumienia. A przed snem mąż jeszcze dodał:
— Zastanów się, co zrobimy w weekend, żeby Iza się nie nudziła. Przecież bez towarzystwa będzie jej smutno!
Ledwo się powstrzymałam. Czemu mam zmieniać plany dla dziewczyny, którą widzę pierwszy raz w życiu? W sobotę miałam umówione spotkanie z przyjaciółką, której nie widziałam prawie rok. Planowałamy zakupy, obiad, spacer. I co teraz — wszystko odwołać dla przyjezdnej nastolatki, której nawet matka nie raczyła towarzyszyć?
Następnego dnia, gdy myślałam jeszcze o śniadaniu, Iza była już umalowana, w błyszczących dżinsach i stała przy drzwiach z telefonem w ręce.
— No to idziemy? Chciałabym do galerii handlowej, a potem może na obiad?
Spojrzałam na nią i spokojnie odpowiedziałam:
— Wiesz co, Iza, masz telefon z mapą. Masz tu gotową klucz — chodź, gdzie chcesz. Tylko proszę, nie zawracaj mi głowy.
— Co?! — otwarła uzdę z zaskoczenia. — Myślałam, że ty i bogu pomożecie mi. Nie mam pieniędzy — mama nie dała, liczyłam na was…
— Po mieście można spacerować i bez pieniędzy. A jeśli zgłodniejesz — lodówkę znasz, wracaj.
Zapadła cisza. Usiadła w kuchni, jakby cały świat ją skrzywdził. A ja zebrałam się i pojechałam do centrum handlowego. Po prostu nie chciałam dłużej czuć się w swoim domu.
Pod wieczór zjawiła się cała rodzina. Zaskoczyło mnie to, aż w końcu zaczęło się wspólne przesłuchanie: dlaczego skrzywdziłam biedną dziewczynkę, dlaczego nie dałam jej pieniędzy, dlaczego w ogóle jestem taka egoistyczna. Nikt nawet nie dał mi dojść do słowa. Wszyscy krzyczeli. Iza siedziała w drugim pokoju, grając ofiarę, którą rzekomo upokorzyłam.
Wysłuchałam ich wszystkich, po czym powiedziałam:
— Nie jestem służącą. Nikomu nic nie jestem winna. Iza jest dla mnie obcą osobą. Nie zapraszałam jej. Pieniądze, które zarabiam, ledwo mi starczają. Jeśli żal wam siostrzenicy — zbierzcie się całą rodziną i sfinansujcie jej wyjazd.
Artur milczał. Dopiero późnym wieczorem, gdy wszyscy już wyjechali, powiedział cicho:
— Masz rację… Po prostu nie chciałem kłócić się z rodziną.
Oto cała historia. Nie jestem egoistką. Jestem kobietą, która chce szacunku. A jeśli ktoś myśli, że „krewna” to automatyczna licencja na darmowe usługi, niech najpierw spojrzy w lustro i zapyta siebie, czy ma prawo wchodzić w czyjeś życie bez zaproszenia.
