Nie wychowuj z niego mazgaja! – Po co zapisałaś go do szkoły muzycznej? Ludmiła Pietrowna minęła synową, zdejmując w biegu rękawiczki. – Dzień dobry, pani Ludmiło. Proszę wejść, bardzo się cieszę, że pani przyszła. Sarkazm nie trafił do celu. Teściowa rzuciła rękawiczki na szafkę i odwróciła się do Marii. – Kostek mi opowiedział przez telefon. Cały promienieje, mówi: będę grał na pianinie! Co to w ogóle ma być? On jest dziewczynką czy co? Maria zamknęła drzwi wejściowe. Powoli. Delikatnie. Byle tylko się nie zerwać i nie wrzasnąć. – To znaczy, że pański wnuk będzie się uczył muzyki. Bardzo mu się podoba. – Podoba mu się! – Ludmiła Pietrowna prychnęła, jakby Maria powiedziała jakąś bzdurę. – Ma sześć lat, sam nie wie, co mu się podoba. Ty powinnaś go kierować. Chłopak, spadkobierca, mój wnuk – a ty z niego kogo wychowujesz? Teściowa weszła do kuchni, z wprawą włączyła czajnik. Maria ruszyła za nią, z zaciśniętymi zębami. – Wychowuję szczęśliwe dziecko. – Wychowujesz z niego mazgaja i mięczaka! – Ludmiła Pietrowna odwróciła się, założyła ręce na biodrach. – Trzeba go było zapisać na piłkę nożną! Na zapasy! Żeby był mężczyzną, a nie… nie jakimś pianistą! Maria oparła się o framugę drzwi. Policzyła do pięciu. Nie pomogło. – Kostek sam poprosił. Sam. Uwielbia muzykę. – Uwielbia! – teściowa machnęła ręką. – Serio, w jego wieku ganiał po podwórku z chłopcami, grał w hokeja! A wasz co? Będzie sobie grał gamy? Wstyd! Coś w Marii pękło. Odepchnęła się od framugi i podeszła do teściowej. – Skończyła pani? – Nie, nie skończyłam! Dawno chciałam ci powiedzieć… – A ja chciałam pani powiedzieć – Maria zniżyła ton do szeptu. – Kostek to mój syn. Mój. Sama decyduję o jego wychowaniu. I nie dam się pani wtrącać. Ludmiła Pietrowna pobladła. – Jak ty się do mnie odzywasz?! – Proszę wyjść. – Co?! Maria przeszła obok teściowej do przedpokoju, zdjęła z wieszaka jej płaszcz i wręczyła Ludmile Pietrownej. – Proszę opuścić mój dom. – Wyrzucasz mnie?! Mnie?! Maria otworzyła drzwi wejściowe. Wzięła teściową za łokieć i wyprowadziła ją na zewnątrz. Ludmiła Pietrowna stawiała opór, próbowała się wyrwać, ale Maria była zdecydowana. W końcu zdołała ją wypchnąć za próg. – Dopnę swego! – Ludmiła Pietrowna odwróciła się na klatce schodowej, jej twarz wykrzywiła złość. – Słyszysz mnie?! Nie pozwolę ci zrujnować mojego jedynego wnuka! – Do widzenia, pani Ludmiło. – Serio wszystkiego się dowie! Opowiem mu wszystko! Maria zatrzasnęła drzwi. Oparła się o nie i wypuściła powietrze. Długo, powoli, do ostatniej kropli. Jeszcze przez chwilę za drzwiami słychać było przytłumione krzyki, potem tupot schodów. Cisza zapadła po dwóch minutach. Teściowa wyczerpała ją całkowicie. Te ciągłe uwagi, rady, kazania – jak wychowywać, czym karmić, w co ubierać. A Serio, jej mąż, nie widział problemu. „Mama chce dobrze”, „Ona wie, co robi”, „Posłuchaj jej czasem”. Matka była dla niego świętością. Każde jej słowo – prawda objawiona. A Maria musiała znosić to codziennie, każdego dnia, z wizyty na wizytę. Ale nie dziś. Serio wrócił z pracy po 20. Maria usłyszała dźwięk zamka i już wiedziała – teściowa zdążyła zadzwonić do syna. Poznała po tym, jak mąż rzucił klucze na komodę. Po tym, jak ciężko wszedł do kuchni, nawet nie zaglądając do pokoju, gdzie Kostek oglądał bajki. – Kostek, kochanie, posiedź tu – Maria przykucnęła przy synu, nałożyła mu słuchawki i włączyła ulubiony serial o robotach. – Porozmawiamy z tatą. Kostek kiwnął głową, zapatrzył się w ekran. Maria zamknęła drzwi do pokoju dziecięcego i poszła do kuchni. Serio stał przy oknie, z założonymi rękami. Nie odwrócił się, gdy Maria weszła. – Wyrzuciłaś moją matkę. Nie pytanie. Fakt. – Poprosiłam ją, żeby wyszła. – Wyrzuciłaś ją za drzwi! – Serio się odwrócił, szczęka mu drgała od napięcia. – Dwóch godzin płakała mi do telefonu! Dwóch godzin, Mariusz! Maria usiadła do stołu. Nogi bolały po całym dniu w pracy, a teraz jeszcze to. – A nie przeszkadza ci, że ona mnie obraziła? Serio zamilkł na chwilę. Potem machnął ręką. – Po prostu troszczy się o wnuka. Co w tym złego? – Nazwała mojego syna mazgajem i mięczakiem. Naszego syna, Serio. Sześciolatka. – Przesadziła, zdarza się. Ale w czymś mama ma rację, Mariusz. Chłopak potrzebuje sportu. Drużyny, charakteru… Maria spojrzała na męża. Długo patrzyła, aż spuścił wzrok. – Mnie w dzieciństwie zmusili do gimnastyki. Mama zdecydowała – będziesz gimnastyczką, i koniec. Pięć lat, Serio. Pięć lat płakałam przed każdymi zajęciami. Rozciągałam się przez ból, chudłam ze zmęczenia, błagałam, żeby mnie stamtąd zabrać. Serio milczał. – Do dziś nie mogę patrzeć na sale sportowe. Do dziś. I swojemu synowi tego nie zrobię. Chce grać w piłkę – proszę bardzo. Ale tylko, jeśli sam zechce. Na siłę – nigdy. – Mama chce dobrze… – To niech sobie urodzi jeszcze jednego syna i wychowuje, jak chce – Maria podniosła się od stołu. – Od wychowania Kostka niech się trzyma z daleka. I ty też, jeśli staniesz po jej stronie. Serio poruszył się, jakby chciał coś powiedzieć, ale Maria już wyszła z kuchni. Resztę wieczoru nie rozmawiali. Maria położyła Kostka, potem długo siedziała w ciemności, słuchając spokojnego oddechu syna. Następne dwa dni minęły w ciężkiej ciszy. Potem Serio jakoś zażartował przy kolacji, Maria się uśmiechnęła – lody zaczęły topnieć. Do piątku rozmawiali już normalnie, choć temat teściowej oboje pomijali. W sobotni poranek Maria obudziła się nagle. Chwilę patrzyła na zegar – ósma rano. Za wcześnie na wolny dzień. Serio spał obok, Kostek pewnie jeszcze też. Co ją obudziło? Wtedy usłyszała – cichy metaliczny dźwięk w przedpokoju. Obrót zamka. Maria zerwała się, serce łomotało jej w gardle. Złodzieje? W biały dzień? Chwyciła z szafki telefon i na palcach wyszła do korytarza. Drzwi wejściowe się otworzyły. Na progu stała Ludmiła Pietrowna. W ręce – pęk kluczy. Na twarzy – tryumfujący uśmiech. – Dzień dobry, synowo. Maria stała boso na zimnej podłodze, w rozciągniętej koszulce i piżamowych spodniach, a teściowa patrzyła na nią z góry, jakby miała pełne prawo włamać się do cudzego domu o ósmej rano w sobotę. – Skąd ma pani klucze? Ludmiła Pietrowna zamachała pękiem przed nosem Marii. – Serio mi dał. Przywiózł przedwczoraj. Powiedział – mamo, wybacz jej, ona nie chciała cię urazić. Tak się za ciebie pokutował. Maria mrugnęła. Raz. Drugi. Próbowała poukładać to w głowie. – Co pani tu robi? O tej porze? – Po wnuka przyszłam – teściowa już zdejmowała płaszcz. – Szykuj się, Kostek! Babcia cię zapisała na piłkę nożną, dziś pierwszy trening! Złość zalała ją natychmiast. Gorąca, dławiąca, oszałamiająca. Maria rzuciła się do sypialni. Serio leżał odwrócony do ściany. Udawał, że śpi – Maria widziała spięte ramiona pod kołdrą. – Wstawaj! – Mariusz, porozmawiamy później… Maria zrzuciła z niego kołdrę, złapała go za rękę i wyciągnęła do salonu. Serio potykał się, próbował się wyrwać, ale Maria nie puszczała. Ludmiła Pietrowna już siedziała na kanapie. Przerzucała jakiś magazyn z kawowego stolika. – Dałeś jej klucze – Maria zatrzymała się na środku pokoju, wciąż trzymając męża. – Do mojego mieszkania. Serio milczał. Kręcił się niespokojnie. – To moje mieszkanie, Serio. Moje. Kupiłam je przed ślubem. Za swoje pieniądze. Jak mogłeś dać swojej mamie klucze do mojego domu? – Ależ się czepiasz! – Ludmiła Pietrowna rzuciła czasopismem. – Moje, nie moje… Tylko o sobie myślisz! A Serio myślał o synu, dlatego dał klucze. Żebym mogła normalnie widywać wnuka, skoro mnie nie wpuszczasz do środka. – Niech się pani zamknie! Ludmiła Pietrowna zaniemówiła z oburzenia, ale Maria patrzyła tylko na męża. – Kostek nie pójdzie na żadną piłkę nożną. Dopóki sam nie zechce. – Nie ty o tym decydujesz! – teściowa zerwała się z kanapy. – Jesteś nikim! Przejściową osobą w życiu mojego syna! Myślisz, że jesteś jedyna? Myślisz, że nie do zastąpienia? Serio cię znosi tylko dla dziecka! Cisza. Maria powoli spojrzała na męża. Stał ze spuścił głową. Milczał. – Serio? Nic. Ani słowa w jej obronie. Ani jednego. – Dobrze – Maria przytaknęła. Chłód i spokój ogarnęło ją nagle, lodowate i jasne. – Przejściowa osoba. I to się kończy właśnie teraz. Zabierajcie sobie syna, pani Ludmiło. Już mi nie mąż. – Nie odważysz się! – Ludmiła Pietrowna zbielała. – Nie masz prawa sama go zostawić! – Serio – Maria mówiła cicho, patrząc mężowi w oczy. – Masz pół godziny. Spakuj się i wyjdź. Albo wyrzucę cię w piżamie – wszystko mi jedno. – Mariusz, poczekaj, porozmawiajmy… – Już rozmawialiśmy. Odwróciła się do teściowej i krzywo się uśmiechnęła. – Klucze może pani zostawić. Dziś wymienię zamki. …Rozwód trwał cztery miesiące. Serio próbował wrócić, dzwonił, pisał, przyjeżdżał z kwiatami. Ludmiła Pietrowna straszyła sądem, opieką, jakimiś znajomościami. Maria wynajęła dobrego adwokata i przestała odbierać telefony. Dwa lata minęły jak z bicza strzelił… …Sala koncertowa szkoły muzycznej huczała od głosów. Maria siedziała w trzecim rzędzie, ściskała w dłoniach program. „Kostek Woronow, 8 lat. Beethoven, Oda do radości”. Kostek wyszedł na scenę – poważny, skoncentrowany, w białej koszuli i czarnych spodniach. Usiadł przy fortepianie, położył dłonie na klawiszach. Pierwsze dźwięki wypełniły salę, Maria przestała oddychać. Jej chłopiec grał Beethovena. Jej ośmioletni syn, który sam chciał do szkoły muzycznej, sam ćwiczył godzinami na instrumencie, sam wybrał ten utwór na koncert. Kiedy wybrzmiał ostatni akord, sala eksplodowała brawami. Kostek wstał, ukłonił się, odnalazł wzrokiem mamę na widowni i uśmiechnął się – szeroko, szczęśliwie. Maria biła brawo razem ze wszystkimi, a łzy płynęły jej po policzkach. Wszystko zrobiła dobrze. Postawiła syna ponad wszystko – ponad cudze zdanie, ponad małżeństwo, ponad własny strach przed samotnością. Tak właśnie powinna postępować matka…