Nie wpuścili córki do domu — Dlaczego jej nie wpuściliście? — odważyła się w końcu zapytać Weronika, dręczona tym pytaniem od dawna. — Przecież wcześniej zawsze mogła wejść… Matka uśmiechnęła się gorzko. — Bo się o ciebie boję, Nika. Myślisz, że nie widzimy, jak chowasz się po kątach, gdy twoja siostra wpada nocą do domu? Jak chowasz podręczniki, żeby ci ich nie zniszczyła? Ona patrzy na ciebie złością. Jest zła, bo jesteś… normalna. Czeka cię lepsze życie, a swoje już dawno utopiła w butelce… Weronika skulona siedziała nad otwartym zeszytem — z sąsiedniego pokoju znów dobiegały krzyki. Ojciec nawet nie zdjął kurtki. Stał pośrodku przedpokoju, ściskał komórkę w dłoni i wrzeszczał. — Nie wciskaj mi tych bajek! — ryczał do słuchawki. — Na co wszystko wydałaś? Dwa tygodnie po wypłacie minęły! DWA tygodnie, Larysa! Z kuchni wychyliła się Tatiana. Przez chwilę słuchała monologu męża, potem spytała: — Znowu? Walery tylko machnął ręką i włączył głośnik – i już rozległ się w słuchawce płacz. Starsza siostra Weroniki miała prawdziwy talent do wzbudzania litości — potrafiła zmiękczyć nawet kamień w sercu. Ale lata męczarni zahartowały rodziców. — Jak to „on cię wyrzucił”? — Walery w nerwach przechadzał się wąskim korytarzem. — I dobrze zrobił. Kto normalny zniósłby kolejne pijackie „odcięcia prądu”? Widzisz czasem siebie w lustrze? Masz trzydzieści lat, a twarz jak zbity kundel. Weronika ostrożnie uchyliła drzwi swojego pokoju o kilka centymetrów. — Tato, proszę… — płacz nagle ustał. — Facet moje rzeczy na klatkę wyniósł. Nie mam dokąd pójść. Na zewnątrz leje, zimno… Przyjadę do was, dobrze? Na dwa, trzy dni. Prześpię się i odpocznę. Matka ruszyła w jego stronę, chciała przechwycić telefon, ale Walery szybko się odwrócił. — Nie! — uciął. — Nie zobaczysz nawet progu tego domu. Ustaliliśmy ostatnio zasady? A po tym jak wyniosłaś telewizor do lombardu, kiedy byliśmy na działce, te drzwi są przed tobą zamknięte! — Mamo! Powiedz mu coś! — rozległo się krzykliwie z głośnika. Tatiana ukryła twarz w dłoniach. Ramiona jej zadrżały. — Larysa, jak mogłaś… — powiedziała matka, nie patrząc już na męża. — Byliśmy z tobą u lekarza. Obiecałaś… Miało wystarczyć na trzy lata. Nie dotrzymałaś nawet miesiąca! — Te wasze zabiegi to bzdura! — burknęła Larysa, nagle przechodząc w ton agresji. — Tylko kasę od was wyciągają! Jest mi źle, rozumiecie? Wszystko mnie pali, nie mogę oddychać! A wy o telewizorze… Żal go wam?! Kupię Wam nowy! — Za co kupisz? — ojciec zatrzymał się i wbił wzrok w ścianę. — Za co, skoro wszystko przepijasz?! Znów coś wyniosłaś? Albo pożyczyłaś od tamtego swojego… jak mu tam? — Nieważne! — wyrzuciła Larysa. — Tato, nie mam gdzie mieszkać! Chcecie, żebym spała pod mostem?! — Idź do noclegowni, gdziekolwiek, — głos ojca stał się lodowaty. — Do nas nie wrócisz. Zmienimy zamki, jeśli się tu pokażesz. Weronika siedziała na łóżku, obejmując kolana. Zazwyczaj, gdy starsza siostra doprowadzała rodziców do pasji, to złość kierowana była na nią. — No i co siedzisz, znów w tym telefonie? Cała w siostrę, na nic dobrego nie wyrośniesz! — te słowa słyszała przez ostatnie trzy lata. Dziś jednak nie zwracali na nią uwagi. Nikt się nie czepiał, nikt nie krzyczał. Ojciec odłożył telefon, rozebrał się, a rodzice przenieśli na kuchnię. Weronika ostrożnie wyszła na korytarz. — Waldek, tak nie można — rozpaczała matka. — Ona przecież zginie. Całkiem zginie. Przecież wiesz, jaka jest, kiedy… w tym stanie. Ona nad sobą nie panuje. — A ja mam odpowiadać za nią? — ojciec z hukiem postawił czajnik. — Mam lat pięćdziesiąt pięć, Tania. Chcę po prostu wracać do domu i usiąść w fotelu. Nie chcę chować portfela pod poduszką. Nie chcę słuchać, że sąsiedzi znów widzieli ją z podejrzanymi typami na klatce! — Jest naszą córką, — cicho powiedziała matka. — Była córką do dwudziestki. Teraz wywleka z nas resztki życia. Ona jest uzależniona, Tania. Nic jej nie pomoże, jeśli sama nie chce… I ona nie chce. Podoba jej się ten styl życia. Otworzyć oczy, wyżłopać flaszkę, zapomnieć! Zadzwonił ponownie telefon. Rodzice na moment zamarli, po czym odezwał się ojciec. — Słucham. — Tato… — znów Larysa. — Siedzę na dworcu. Policja tu krąży, zabiorą mnie jak zostanę. Proszę… — Słuchaj uważnie, — przerwał jej ojciec. — Nie wrócisz do domu. Kropka. — Czyli mam się zabić? — Larysa rzuciła wyzwanie. — Chcecie, by zadzwonili do was z prosektorium?! Weronika zamarła. To zawsze był „as w rękawie” Larysy, kiedy kończyły się inne argumenty. Dawniej to działało: matka płakała, ojciec chwytał się za serce, dawali jej pieniądze, wpuszczali do domu, karmili i myli. Dzisiaj ojciec nie zareagował. — Nie strasz. Za bardzo siebie kochasz na takie gesty. Słuchaj. Zrobię tak. — Jak? — głos Larysy zadrgał nadzieją. — Znajdę ci pokój. Najtańszy, gdzieś na obrzeżach. Opłacę pierwszy miesiąc. Dam trochę na jedzenie. Reszta należy do ciebie. Zdobędziesz pracę, przestaniesz pić — będziesz żyć. Nie — za miesiąc trafisz na ulicę i będzie mi wszystko jedno. — Pokój?! Zwykły pokój, nie mieszkanie? Tato, nie dam rady sama… Tam mogą być jacyś dziwni sąsiedzi. Jak będę żyć bez niczego? Nawet pościeli nie mam, ten gnojek wszystko mi zabrał! — Pościel mama zapakuje do torby. Zostawimy u dozorczyni. Odbierzesz, ale do mieszkania nie wchodź, ostrzegam. — Jesteście potworami! — Larysa zaczęła krzyczeć. — Własną córkę na wysiedlenie! Do meliny! Sami siedzicie w trzypokojowym, a ja mam żyć jak szczur?! Matka nie wytrzymała, chwyciła telefon. — Larysa, zamknij się! — wrzasnęła tak, że Weronika się wzdrygnęła. — Ojciec ma rację! To twoja ostatnia szansa. Albo pokój, albo ulica. Decyduj teraz, bo jutro nawet pokoju nie będzie! W słuchawce zapadła cisza. — Dobrze, — burknęła Larysa — Podajcie adres. I przelejcie coś… Chcę jeść. — Pieniędzy nie będzie, — uciął Walery. — Kupię jedzenie i zostawię w torbie. Wiem dobrze, na co spożytkujesz gotówkę. Odłożył słuchawkę. Weronika uznała, że czas wejść. Ostrożnie zajrzała do kuchni, udając, że chce się napić. Czekała, aż spadnie na nią lawina pretensji. Ojciec spojrzy na jej rozciągnięty t-shirt i nazwie niechlują. Matka powie, że nic ją nie obchodzi — mają takie problemy, a ona się kręci po domu jakby nigdy nic. Tym razem nawet nie spojrzeli. — Weroniko, — cicho odezwała się mama. — Tak, mamo? — Na górnej półce szafy są stare prześcieradła i poszewki. Przynieś i włóż do tej niebieskiej torby z komórki. — Dobrze, mamo. Weronika poszła wykonać polecenie. Znalazła torbę, powytrząsała z niej jakieś graty. Nie mieściło jej się w głowie — jak Larysa sobie poradzi? Nie potrafi nawet ugotować makaronu. A jej nałóg… Weronika wiedziała, że siostra nie wytrzyma nawet dwóch dni bez „flaszki”. Weronika wróciła do pokoju rodziców, wspięła się na stołek i zaczęła zdejmować pościel. — Nie zapomnij o ręcznikach! — zawołał z kuchni ojciec. — Już spakowane, — odparła Weronika. Widziała, jak ojciec przechodzi do korytarza, zakłada buty i wychodzi, nie mówiąc już ani słowa. Pewnie pojechał szukać „meliny”. Weronika weszła do kuchni. Mama siedziała jak wcześniej. — Mamo, dać ci tabletkę? — cicho zapytała, podchodząc bliżej. Mama podniosła na nią wzrok. — Wiesz, Nika… — zaczęła dziwnym, bezbarwnym głosem. — Kiedy była mała, myślałam: wyrośnie, będzie mi pomocą. Będziemy rozmawiać o wszystkim. A dziś myślę… byleby nie zapomniała adresu tego pokoju. Byleby dojechała… — Da radę, — Weronika przysiadła na brzegu krzesła. — Zawsze sobie radzi. — Tym razem nie da, — pokręciła głową mama. — Ma inne oczy. Puste. Jakby w środku już nic nie było. Sama skorupa, którą trzeba karmić tą trucizną. Widziałam, jak się jej boisz… Weronika zamilkła. Myślała, że rodzice nie zauważają jej strachu, zbyt zajęci ratowaniem „straconej” Larysy. — Myślałam, że już wam na mnie nie zależy, — wyszeptała. Matka sięgnęła ręką, pogłaskała ją po włosach. — Zależy nam. Tylko sił już brakło. Wiesz, jak w samolocie? Najpierw zakładasz maseczkę sobie, potem dziecku. My przez dziesięć lat próbowaliśmy zakładać ją Larysie. Dziesięć lat, Nika! I terapiami, i do babek ciągaliśmy, i do najdroższych klinik oddawaliśmy. A w efekcie… sami ledwo oddychamy. Zadzwonił dzwonek do drzwi. Weronika się skuliła. — To ona? — spytała przestraszona. — Nie, tata ma klucze. To pewnie zakupy — tata zamawiał. Weronika poszła otworzyć. Kurier podał dwa ciężkie pakunki. Zaniosła je do kuchni i rozpakowała. Kasza, konserwy, olej, herbata, cukier. Nic zbywającego. — I tak tego nie zje, — mruknęła, odkładając paczkę kaszy. — Ona lubi tylko gotowe żarcie. — Jak będzie chciała żyć, to ugotuje, — powiedziała matka z ułamkiem dawnej stanowczości. — Koniec rozpieszczania. Zarozpieszczaliśmy ją na śmierć. Po godzinie wrócił ojciec. Wyglądał, jakby cały dzień przerzucał węgiel. — Znalazłem, — rzucił krótko. — Klucze mam. Właścicielka — surowa babka, była nauczycielka. Postawiła warunek: przy pierwszym zapachu alkoholu czy hałasie — wylatuje bez słowa. Powiedziałem wprost: „może ją pani wywalić od razu”. — Waldek… — westchnęła mama. — Co „Waldek”? Dość udawania. Niech wie. Wziął torbę z pościelą, chwycił zakupy i ruszył do wyjścia. — Zostawię to wszystko dozorczyni. Zadzwonię jej, powiem gdzie odebrać. Weronika, zamknij drzwi na wszystkie zamki. I nie odbieraj, jak będzie dzwonić domowy telefon. Ojciec wyszedł, matka zamknęła się w kuchni i rozpłakała. Weronice ścisnęło się serce. Jak tak można? Sama nie żyje, tylko wegetuje od kieliszka do kieliszka, rodzicom też nie daje żyć… *** Rodzice mieli nadzieję, że to koniec — ale tydzień później zadzwoniła właścicielka. Larysa została wyrzucona z policją. Przyprowadziła do siebie trzech facetów i szalała całą noc. Znów rodzice nie mieli serca „porzucić córki” — Larysę zabrali do zamkniętego ośrodka. Placówka strzeżona, obiecują odwyk w rok. Kto wie, może tym razem stanie się cud?..