Nie wiem nic, ale w rubryce ‘ojciec’ jesteś wskazany, weź bliźniaki!

— Nic nie wiem, w rubryce “ojciec” widnieje pan, więc proszę zabrać bliźnięta!
Minęły trzy lata od rozwodu, gdy niespodzianie zostałem ojcem nowonarodzonych chłopców. Sam sobie winien, należało sfinalizować rozwód! Okazało się jednak, że to błogosławieństwo…
Z Wiktorią byliśmy małżeństwem dziesięć lat. Mieliśmy dwie córki w zbliżonym wieku, Dorotę i Martę. Wszystko niby jak u ludzi: dzień – praca, wieczór – rodzina, ale nasza mama zaczęła się nagle spóźniać. To do koleżanki zajrzała, to kolejka w sklepie, to zaległości w pracy… W końcu życzliwi donieśli, że Wiktoria ma kochanka. Oczywiście, nie czekałem i postawiłem sprawę na ostrzu noża. Wiktoria od razu przeszła do obrony, a najlepszą formą obrony jest przecież atak. Że za mało uwagi jej poświęcam, że nie czuje się już kobietą, że codzienność pożera jej czas, a córki, córki podobno kochają tylko mnie… Wykrzyczała to wszystko i oznajmiła, że odchodzi do tamtego. I odeszła, naprawdę, zostawiając dziewczynki ze mną.
Dorota i Marta początkowo nie mogły pojąć, gdzie się mama podziała, ale z czasem przywykły. Akurat w pracy zaproponowano mi przenosiny do innego miasta, miałem objąć nowy oddział, więc przystałem na to. Szybko się spakowaliśmy z córkami, wyjazd nastąpił błyskawicznie, więc nie zdążyłem z Wiktorią sfinalizować formalności rozwodowych.
W nowym miejscu poznałem Agnieszkę. Była w moim wieku i też samotnie wychowywała dwie córki. Nie namyślając się długo, zamieszkaliśmy razem, tworząc jedną wielką rodzinę. Nasze dzieci były niemal rówieśniczkami, wieczorami w domu panował nieustanny gwar: dziewczyny raz wesoło się razem bawiły, innym razem kłóciły o coś – istny domowy żłobek, na Boga! Z Agnieszką cieszyliśmy się nimi, po cichu starając się o wspólnego syna. Niestety, bezskutecznie.
W chwili dziwnego telefonu, żyliśmy z Agnieszką dwa lata, już tracąc nadzieję na syna… Cóż, nie dane, będziemy chować córki. Ale wróćmy do telefonu.
Po numerze na komórce rozpoznałem rodzinną Warszawę:
— Krzysztof Markiewicz?
— Tak, słucham.
— Mam dla pana złe wieści… Pani małżonka, Wiktoria Marek, niestety nie odzyskała przytomności i dziś zmarła. Proszę przyjechać po dzieci, jutro zostaną wypisane. W sprawie pogrzebu pani Wiktorii wszystko wyjaśnimy jutro.
— To jakiś żart? Nie widziałem Wiktorii od trzech lat, a nasze dzieci są teraz przy mnie.
— Nic nie wiem, w dokumentach pan figuruje jako ojciec, więc proszę zabrać bliźnięta!
Po drugiej stronie słychać było rozłączenie. Zaskoczony, sprawdziłem numer w internecie: to był rzeczywiście stołeczny szpital położniczy.
Agnieszka patrzyła na mnie zdumiona, cała rozmowa odbyła się na głośniku. Szybko się spakowaliśmy, zostawiliśmy dziewczynki u dziadków i ruszyliśmy ustalić, co się stało z byłą żoną.
Pod szpitalem natknęliśmy się na koleżankę Wiktorii. To ona wyjawiła nam, że kochanek porzucił ją natychmiast, gdy tylko dowiedział się o ciąży. Ciąża przebiegała ciężko, bliźnięta to nie przelewki, pod koniec zaś wydarzyło się coś bardzo złego… Dzieci uratowano od razu, lecz matka zapadła w śpiączkę i po kilku dniach nie dało się jej pomóc. Noworodki trzeba było zarejestrować, a matka w tym stanie nie mogła podać aktualnych danych, więc wpisano je na podstawie informacji z USC, gdzie wciąż figurowałem jako jej mąż, stając się tym samym automatycznie ich ojcem.
Koleżanka Wiktorii, zapłakana, obiecała pomoc w razie potrzeby i odeszła. Agnieszka stała obok, mocno ściskając moją dłoń.
— Aga, co jest?
— Krysiu, ale przecież weźmiemy je do siebie, prawda?
Widać było, jak Agnieszka z całych sił powstrzymuje radość, ledwo ukrywając uśmiech.
— Kogo? Bliźniaki?
— Tak, tak… No błagam! A nagle nasze własne nigdy nam nie wyjdą, a tu dwa, gotowe…
— Aga, to nie żadne zabawki, żeby tak o nich… Sam nie wiem…
— Krysiu, naprawdę! A dziewczyny jak się ucieszą! Twoim to w ogóle są przyrodnimi braćmi… No, Krysiu…
Krótko mówiąc, nie oparłem się. Zabraliśmy bliźnięta, Wiktorię odprowadziliśmy na miejsce wiecznego spoczynku, jak należy.
Dziewczyny wrzaskiem radości powitały przywiezionych braciszków
Nie miałem już siły się sprzeciwiać, bo wśród radosnego wrzasku czterech córek i zachwytu Anastazji nad płaczącymi Piotrusiem i Pawłem, w tym całym gwarze domu zrozumiałem, że nasza rodzina, choć niespodziewanie powiększona, jest teraz naprawdę pełna i szczęśliwa.