W cichym miasteczku Białystok, w przytulnym mieszkaniu na przedmieściach, rozgorzała burza rodzinna. Alicja, dwudziestopięcioletnia młoda matka, stała nad kołyską syna, czując, jak w środku gotuje się od żalu i zmęczenia. Jej opowieść to krzyk kobiety rozdartej między macierzyństwem, obowiązkami żony a presją rodziny.
— Pokłóciliśmy się z mężem — zaczyna Alicja, ocierając spuchnięte powieki. — Tak, nie jestem święta, ale odpowiadam za naszego syna! Mateuszek jest teraz strasznie marudny, pewnie ząbkuje. Cały dzień noszę go na rękach, nawet zupy nie zdążyłam ugotować.
Małe dzieci to próba, której nie każdy potrafi zrozumieć. Ale jej mąż, Krzysztof, zdaje się tego nie dostrzegać.
— Wrócił z pracy i zaczął wrzeszczeć, że jest głodny jak wilk! — głos Alicji drży od gniewu. — Wściekał się, że nie wybiegłam go witać w przedpokoju. A ja właśnie usypiałam Mateusza! Bałam się oddychać, żeby się nie obudził. Gdzie tam witać męża z uśmiechem?
Krzysztof nie pojmuje, co to znaczy być matką niemowlęcia. Alicja wzięła na siebie wszystko: dziecko, dom, gotowanie. A mąż? On „utrzymuje rodzinę” i żąda ciepłej kolacji, przytulności i idealnego porządku, jakby Alicja była czarodziejką, która może się rozdwoić.
Starała się być wzorową żoną, troskliwą matką i perfekcyjną gospodynią. Ale synek jest niespokojny, domaga się uwagi co chwilę, przez co nie zawsze zdąży nawet przetrzeć podłogę, a co dopiero przygotować trzy posiłki. Rodzice Alicji mieszkają daleko, pracują — nie ma od nich pomocy. A z teściową, Bożeną, relacje są napięte jak struna.
— Teściowa od początku była przeciwko naszemu ślubowi — wspomina Alicja z goryczą. — Twierdziła, że jesteśmy za młodzi, że nie jesteśmy gotowi. Ale tak naprawdę nie chciała puścić swojego Krzysia. Wróżyła, że rozpadniemy się po roku. A my wciąż jesteśmy razem. Choć… sama nie wiem, jak długo.
Po narodzinach Mateusza próbowała zbliżyć się do teściowej. Wydawało się, że lód pękł: Bożena uśmiechnęła się parę razy, a nawet podarowała wnukowi grzechotkę. Ale o ciepłych relacjach mogła tylko pomarzyć.
— A teraz Krzysio oznajmia, że mam obsesję na punkcie dziecka! — Alicja ledwo powstrzymuje łzy. — Mówi, że zajmuję się tylko Mateuszem, a dla niego nie mam czasu. Chce, żebyśmy w sobotę poszli do galerii, a syn został z jego matką.
Alicja nigdy nie zostawiała Mateusza z nikim obcym. Dziecko jest karmione piersią, przywiązane do niej jak cień. Teściowa widziała wnuka może trzy razy — jak sobie poradzi? Ale Krzysztof był nieugięty.
— Moja matka wychowała troje dzieci! — zawyrokował. — Wie, co robi. Ma więcej doświadczenia niż ty.
Kupił nawet laktator, żeby Alicja mogła zostawić mleko dla syna. Problem w tym, że Mateusz za nic nie chce pić z butelki. Płacze, odwraca główkę, jakby czuł, że to nie mama.
Krzysio postawił ultimatum: jeśli nie zgodzi się zostawić syna z babcią, zrobi awanturę. Bożena, nota bene, nie ma nic przeciwko opiece. Ale Alicja nie może pozbyć się lęku.
— Nie ufam jej — przyznaje cicho. — Nie dlatego, że jest zła. Po prostu… to moje dziecko. Mój Mateuszek. A jeśli będzie płakał? Jeśli nie zrozumie, czego potrzebuje?
Krzysztof nalega, że potrzebują czasu we dwoje.
— Nie jesteśmy tylko rodzicami, ale też mężem i żoną! — rzucił w gniewie. — Zapomniałaś już, co to znaczy być parą?
Te słowa zabolały jak nóż. Alicja kocha męża, ale jego pretensje wydają się niesprawiedliwe. Nie śpi po nocach, karmi, usypia, zmienia pieluchy — i wszystko sama, bez pomocy. A on żąda romansu, przytulności, jej uśmiechu, jakby była robotem, nie człowiekiem.
Teraz stoi przed wyborem: ulec mężowi, stłumić strach, czy postawić na swoim, ryzykując kolejną kłótnię? Jej serce pęka. Boi się o syna, ale i małżeństwo wisi na włosku.
— Nie wiem, co robić — szepcze, patrząc na śpiącego Mateusza. — Jeśli odmówię, Krzysio powie, że go nie doceniam. A jeśli się zgodzę… czy wybaczę sobie, gdy coś się stanie?
Co powinna zrobić? Przełknąć strach i zaufać teściowej? Czy walczyć o prawo do bycia z dzieckiem, nawet jeśli rozpęta to nową burzę? Może faktycznie przesadza? A może to głos instynktu, którego nie wolno zignorować?
