Dzisiaj znów mnie to gnębi – muszę to z siebie wyrzucić. Anna Stanisławówna z Poznania nie potrafi zaakceptować, jak potoczyły się losy jej syna i byłej synowej. To, kim stała się Iza po rozwodzie, teściowa określa jednym słowem: “lekkoduch”.
— Syn zostawił Izę z dzieckiem, tak, nie usprawiedliwiam go. Choć serce matki, chcesz nie chcesz, zawsze będzie go bronić. Ożenił się szybko, ze swoją pierwszą miłością – z Kasią, z którą chodził jeszcze na studiach. Wtedy, gdy był w armii, wyszła za jego kolegę. A teraz się rozwiodła, syn natknął się na nią w markecie – i zaczęło się od nowa. Mają już wspólnego synka. U niego niby wszystko dobrze.
Izę poznał po wojsku. Pracowali razem. Szybko wzięli ślub, urodziła się Zosia. Na początku wydawało się, że to silna rodzina. Ale potem, jak widać, stare uczucie wzięło górę.
Rozwód przebiegł spokojnie, bez awantur. Syn wyprowadził się, zostawiając byłej żonie mieszkanie, meble, wszystko. Zabrał tylko swoje rzeczy. Iza zachowała się godnie, nie utrudniała kontaktów ani ojcu, ani babci z Zosią.
— Ale to, co wyprawia po rozwodzie – to już przekracza granice rozsądku – kręci głową Anna Stanisławówna.
Sąsiadki oczywiście od razu się zaciekawiły:
— Co, pije? Imprezuje? Facetów przyprowadza?
— Nie – marszczy czoło Anna Stanisławówna. — Nie pije, i nie z tych, co za mężczyznami latają. Ale zachowuje się, jakby w jej życiu wszystko było idealne. Zawsze uśmiechnięta, ciągle z kimś się spotyka – to na działkę, to na wycieczkę, to gości przyjmuje. Jakby to nie ona została z dzieckiem po rozwodzie, tylko on!
Iza zabiera Zosię wszędzie. Mówi, że świeże powietrze służy, że dziewczynka potrzebuje towarzystwa, że przyjaciółki też mają dzieci. A Annie Stanisławównej to nie pasuje:
— Kto wie, kto jeszcze bywa na tych piknikach? Faceci? Rozwódki? Alkohol? Papierosy? Dziecko to wszystko widzi, słyszy. Co to za wychowanie?
Kobieta jest pewna, że z wnuczką byłoby lepiej u niej:
— U mnie jadłaby domowy rosół i chodziła do teatru. A nie włóczyła się po znajomych.
Anna Stanisławówna próbowała wpłynąć na syna, żeby porozmawiał z byłą żoną:
— Powiedz jej, niech wprowadzi jakiś porządek w wychowaniu. Zosia to też twoja córka. Masz nową rodzinę – dobrze. Ale dziewczynka nie powinna dorastać w tym cyrku.
Syn tylko wzruszył ramionami:
— Mamo, nie mam prawa się wtrącać. To ja zrujnowałem rodzinę. Ona sama wie, jak żyć.
Płaci alimenty, widuje się z córką, gdy Iza sama przywozi ją do babci. Do ich domu była synowa już dawno nie wpuszcza Anny Stanisławówny:
— Zawsze jakieś sprawy, zawsze nie ma czasu. Jestem pewna, że po prostu boi się, że powiem jej wprost, co myślę. Może już znalazła nowego faceta? A co, jeśli krzywdzi Zosię?
Ostatnio Iza powiedziała wprost przez telefon:
— Jeśli będziecie dalej wtrącać się w moje życie, Zosia nie będzie do was przyjeżdżać. Będziecie się widywać raz w miesiącu w parku. I w ogóle, bądźcie wdzięczni, że nie utrudniam kontaktów. Inna na moim miejscu dawno by was odcięła, po tym jak wasz syn mnie zdradził i odszedł do innej. A ja dla dobra córki się powstrzymuję.
Anna Stanisławówna jest oburzona:
— Wyobraźcie sobie, jeszcze ma do mnie pretensje. Ja dla wnuczki daję z siebie wszystko, a ona mnie przedstawia jak wroga!
— Co mam teraz zrobić? – żali się koleżankom. — Nie wolno mi już nawet słowa powiedzieć, jeśli mi coś nie pasuje? Czy ja już nic nie znaczę? Może powinnam porozmawiać z jej matką? Byłą swachą? Niech przemówi córce do rozumu. Nie po to wychowywałam syna, żeby teraz patrzeć, jak moja wnuczka rośnie w tym całym rozgardiaszu.
Co wy na to, dziewczyny? Mam rację, że się martwię? Czy naprawdę powinnam się wycofać i nie mieszać? Ale jak mam spokojnie patrzeć, gdy moją Zosię wychowuje taka lekkomyślna kobieta?
