Nie szukałam żadnej pierwszej miłości mam już 62 lata!… Ale kiedy jedna z moich uczennic przeprowadzała ze mną wywiad, nagle odkryłam, że ON szukał mnie przez 40 lat Ale to jeszcze nic gdy grzebałam głębiej, wyszło na jaw jego prawdziwe życie, które zamurowało mnie
Mam 62 lata i od prawie czterdziestu lat uczę w liceum polskiego. Wszystko płynie swoim trybem: dyżury na korytarzu, Sienkiewicz, herbata co ledwie ciepła, a wypracowań tyle, że można by nimi zbudować nową bibliotekę.
Co roku w grudniu daję uczniom projekt: Wywiad ze starszą osobą o najbarwniejszym świątecznym wspomnieniu. Generalnie słychać tylko pomruki niezadowolenia.
Zadanie z kategorii rzuć mnie, proszę, przez okno.
Ale w tym roku cicha Weronika podeszła do mnie po lekcji.
Pani Małgorzato, mogę zrobić wywiad z panią? spytała, trzymając w ręku kartkę z zadaniem.
Parsknęłam śmiechem: Moja droga, moje wspomnienia są nudniejsze niż poniedziałkowy rosół. Lepsza byłaby babcia, sąsiadka albo ktoś, kogo kiedyś naprawdę poniosło.
Weronika nie odpuszczała. Chcę wywiadu z panią. Jej oczy mówiły: nie odejdę bez swojego.
Ostatecznie zgodziłam się: Dobrze, jutro po lekcjach. Ale jeśli zapytasz mnie o keks, to ci powiem wszystko, co o nim sądzę. Uśmiechnęła się: Umowa stoi.
Nostalgia i herbatka
Następnego dnia siedziała przede mną w pustej klasie, notatnik otwarty, a ona bujała się na krześle, jakby to miało przyspieszyć wspomnienia.
Jak wyglądały pani święta w dzieciństwie? zapytała.
Opowiedziałam o tragicznym keksie, jak tata puszczał Skaldów na pół osiedla i o roku, kiedy choinka przekrzywiła się jakby już była po świętach.
Czy mogę coś bardziej osobistego? zapytała nieśmiało.
Zapytała, czy zdarzyło mi się kiedyś zakochać w święta. Coś we mnie się ukłuło.
Tak Był taki chłopak. Nazywał się Dawid. Młodzi, głupi, wielkie plany o przyszłości, której nawet nie umieliśmy sobie wyobrazić.
40 lat poszukiwań
Kilka dni później Weronika przyleciała do mnie z telefonem i miną mentorki FBI.
Proszę pani! Ja go chyba znalazłam!
Spojrzałam z powątpiewaniem: Kogo znalazłaś?
Nie potrafiła ukryć ekscytacji, stukając w ekran: Szukam dziewczyny, którą kochałem 40 lat temu. Moje serce zrobiło salto.
Na zdjęciu byłam ja siedemnastoletnia, w niebieskim płaszczu i z niezapomnianą szparą między zębami.
Chce pani, żebym mu odpisała? zapytała Weronika, patrząc mi prosto w oczy. Zaniemówiłam.
Kiedy powiedziała, że może nas skontaktować, poczułam jak coś cichutko we mnie rośnie. Dawid nie zapomniał przez tyle lat szukał właśnie mnie.
W końcu wymieniliśmy kilka wiadomości i umówiliśmy się w kawiarni na Nowym Świecie. Wybrałam strój, w którym czułam się sobą nawet jeśli świat posunął mi metrykę o 40 lat.
Spotkanie jak z filmu
Kiedy zobaczyłam Dawida cóż, czas nie oszczędza nikogo, ale oczy miał dokładnie te same ciepłe, znajome.
Małgorzato powiedział, a w tym krótkim słowie nagle spotkały się przeszłość i teraźniejszość. Przez chwilę nie czułam upływu czasu.
Rozmawialiśmy, śmiejąc się z dawnych wpadek, dzieliliśmy losem, przerwy na życie i bardzo polskie narzekania. Każde z nas poszło swoją drogą. Ale przez wszystkie te lata pozostaliśmy kimś wyjątkowym dla siebie nawzajem.
Przez te lata byłeś dla mnie kimś ważnym powiedziałam w końcu, nawet nie próbując trzymać emocji na wodzy.
Wtedy naprawdę zrozumiałam, że wciąż mam szansę na nowe rozdziały. Dawid i ja nie mieliśmy okazji wtedy, ale dziś kto wie?
Podsumowując
Choć obydwoje dostaliśmy od życia porządnego kopa (albo i kilka), to spotkanie z Dawidem nauczyło mnie czegoś kluczowego: nadzieja nie znika, póki jeszcze człowiek umie się śmiać z własnych keksów. A może o to właśnie chodzi? Żeby zaryzykować jeszcze raz, choćby na ławie w polskiej kawiarni i z drożdżówką za osiem złotych. Teraz jeszcze bardziej niż kiedyś ciekawi mnie, co przyniesie jutro.
