Mam już 62 lata, a niemal cztery dekady spędziłam jako nauczycielka literatury w liceum w Krakowie. Życie płynęło stałym rytmem: dyżury na korytarzu, Mickiewicz, nieco za letnia herbata i góra wypracowań na moim biurku.
Każdej zimy, w grudniu, zadaję moim uczniom projekt: Wywiad ze starszą osobą o najpiękniejszym świątecznym wspomnieniu. Co roku słyszę jęk zawodu to nie jest ich ulubione zadanie.
Zadanie raczej znienawidzone.
Jednak tej zimy cicha i wrażliwa Iga podeszła do mnie po dzwonku.
Pani Barbaro, czy mogę przeprowadzić wywiad właśnie z panią? zapytała, ściskając kartkę z pytaniami.
Zaśmiałam się: Oj, kochana, moje wspomnienia są raczej nudne! Zapytaj babcię albo sąsiadkę, kogoś, kto przeżył coś niezwykłego.
Ale ona się nie poddała i powtórzyła stanowczo: Chcę rozmawiać właśnie z panią. W jej oczach zobaczyłam upór.
W końcu się zgodziłam: Dobrze, jutro po lekcjach. Ale jeżeli zapytasz mnie o keks świąteczny, powiem całą prawdę! Uśmiechnęła się: Umowa stoi.
Nostalgia i wspomnienia
Następnego dnia siedziała przede mną w pustej klasie, z otwartym notesem, lekko bujając się na krześle.
Zadała proste pytanie: Jak wyglądały święta w pani dzieciństwie?
Opowiedziałam o nieudanym keksie, o tym, jak tata włączał kolędy na starym gramofonie, o roku, gdy choinka stała krzywo, znużona życiem tak samo jak my wszyscy.
Mogę zadać bardziej osobiste pytanie?
Gdy zapytała, czy w święta przeżywałam kiedyś romantyczne zauroczenie, poczułam, jak w środku coś się odzywa. Stara rana.
Z nim, nazywał się Janek. Byliśmy młodzi, głupiutcy, snuliśmy plany o przyszłości, której nie potrafiliśmy sobie jeszcze wyobrazić.
40 lat poszukiwań
Po kilku dniach Iga wróciła, niosąc telefon z otwartą stroną internetową. Pani Barbaro, chyba go znalazłam!
Spojrzałam na nią nie dowierzając: Kogo?
Pokazała mi ogłoszenie: Szukam Barbary z Krakowa, ukochanej sprzed czterdziestu lat. Serce zabiło mi mocniej.
Na fotografii byłam ja, siedemnastoletnia, w granatowym płaszczu i z szelmowskim uśmiechem.
Mam do niego napisać? zapytała, patrząc w moje oczy. Nie byłam w stanie wydobyć z siebie słowa.
Gdy Iga powiedziała, że jest gotowa nawiązać kontakt, serce moje zalała nadzieja. Zrozumiałam, że mnie nie zapomniał, szukał przez wszystkie te lata.
Wymieniliśmy kilka wiadomości. Umówiliśmy się na spotkanie w małej kawiarence przy Rynku. Starannie wybrałam sukienkę, która pasowała do mojej obecnej siebie.
Spotkanie, które wszystko zmieniło
Kiedy go zobaczyłam, był już innym człowiekiem, lecz oczy miał te same ciepłe, szczere. Barbaro powiedział cicho, i w tej chwili czas się zatrzymał. Pomiędzy tym, co dawne, a tym, co teraz, zrozumiałam: nie zatraciliśmy siebie.
Rozmowa natychmiast przeniosła nas w przeszłość, do chwil zapomnianych i wzruszeń. Opowiadaliśmy, jak potoczyło się życie, ale przecież nigdy o sobie nie zapomnieliśmy.
Przez wszystkie te lata byłaś dla mnie kimś wyjątkowym powiedział.
W tamtej chwili poczułam na nowo światło nadziei, przekonanie, że życie się jeszcze nie skończyło. Wówczas z Jankiem nie było nam dane, ale teraz mogliśmy napisać własną historię od nowa.
Podsumowanie
Choć los nie szczędził nam trudności, spotkanie z Jankiem pokazało mi, że nadzieja nigdy nie umiera. Czyż nie na tym polega życie na szansie na nowy początek? Teraz jestem gotowa i z radością patrzę na to, co przed nami.
