„Nie szanujesz mnie! Nie przyjechałaś mnie powinszować przez jakiegoś psa!” – obraża się teściowa.
Moja teściowa, Halina Januszewska, już od tygodnia nie może się uspokoić. Czuje się głęboko urażona, bo nie pojawiłam się na jej urodzinach. Ma gdzieś to, że mój pies, mój wierny przyjaciel, umierał w tym dniu. Oczekiwała, że rzucę wszystko, nałożę sztuczny uśmiech i pobiegnę ją świętować, zapominając o własnym cierpieniu. Ale nie byłam w stanie. Moje serce pękało z bólu, a jej słowa były ostatnią kroplą, która przelała czarę mojej cierpliwości.
Z mężem, Krzysztofem, mieszkamy osobno, w małym miasteczku pod Kielcami. Z Haliną Januszewską kontaktuję się rzadko i, szczerze mówiąc, to ratuje nasze małżeństwo. To kobieta, która wtrąca się we wszystko, uważa się za nieomylną i jest przekonana, że powinnam wiecznie dziękować losowi za takiego „idealnego” męża. Krzysztof to wspaniały człowiek, kocham go. Jest samodzielny, podejmuje decyzje bez oglądania się na matkę, a to ją wkurza. Kiedy zrozumiała, że nie może rządzić synem, zaczęła zachowywać się tak, jakby nasz związek trwał tylko dzięki jej łasce. Każde jej słowo jest przesiąknięte butą, a ja mam tego dość.
Jej urodziny to osobny koszmar. Halina Januszewska robi z nich wielkie show, gdzie wszyscy muszą tańczyć, jak im zagra. Zbiera tłumy krewnych, zasiada na honorowym miejscu, zbiera życzenia i rozkoszuje się uwagą. To jeszcze pół biedy, ale przygotowania zaczynają się na tygodnie przed. Ciągnie Krzysztofa po targach i sklepach, szuka w internecie „oryginalnych” przepisów, a ja mam być jej pomocnicą: robić zakupy, kroić sałatki, dekorować stół. W samo święto muszę stawić się od rana, sprzątać jej mieszkanie, gotować, nakrywać, a potem zabawiać gości i ich obsługiwać. Wszystko pod ciągłym docinkiem: źle pokroiłam, nie tak ułożyłam. Nic dziwnego, że nienawidzę tych uroczystości.
Ostatnie dwa lata udawało mi się unikać gotowania. Krzysztof ma młodszego brata, którego żona jest zawodową kucharką. Od ich ślubu kuchenne obowiązki przeszły na nią, ale i tak musiałam być na miejscu i usługiwać. Tym razem nie pojechałam wcale. Mój pies, Azor, ciężko zachorował. Weterynarz zdiagnozował u niego nowotwór i nie było nadziei na poprawę. W przeddzień urodzin teściowej jego stan się pogorszył. Nie spałam całą noc, siedziałam przy nim, głaskałam, próbowałam nakarmić. Serce mi się krajało. Wzięliśmy Azora ze schroniska jako szczeniaka, był częścią naszej rodziny. A teraz odchodził, a ja nie mogłam mu pomóc. Ten ból był nie do zniesienia.
Każdy, kto stracił zwierzaka, zrozumie, co czułam. Świat się zawalił, nic nie miało sensu. Krzysztof też przeżywał, ale nie aż tak. Zdecydowaliśmy, że pojedzie sam złożyć życzenia. Zadzwoniłam do Haliny Januszewskiej, przeprosiłam, wytłumaczyłam sytuację i pogratulowałam przez telefon. Zostałam w domu z Azorem do końca. Odszedł, gdy Krzysztof był u matki. Trzymałam go za łapę, płakałam, nie mogąc uwierzyć, że mój przyjaciel odszedł na zawsze. Gdy mąż wrócił, powiedziałam mu. Przytulił mnie, ale widziałam, że nie do końca pojmuje moją rozpacz.
Następnego ranka zadzwoniła teściowa. Spodziewałam się pytania, jak się czuję, choćby słowa współczucia. Zamiast tego zaatakowała: „Czekałam, że zadzwonisz i przeprosisz! Nie było cię na moich urodzinach, ignorujesz mnie! Jak to rozumieć?” Ledwo powstrzymując łzy, przypomniałam: „Przecież wie pani, Azor chorował, odszedł”. Ale jej odpowiedź dobNie mogłam uwierzyć, że nawet teraz potrafiła myśleć tylko o sobie.
