Nie wskrzeszaj przeszłości
Często rozmyśla Leokadia o swoim życiu, odkąd przekroczyła magiczną granicę pięćdziesiątki. Nie może powiedzieć, że jest szczęśliwa w małżeństwie, a wszystkiemu winien jest mąż, Józef. Wydawać by się mogło, młodzi poznali się z prawdziwej miłości, oboje za sobą przepadali. I kiedyś, nie wiadomo kiedy, coś się w nim zmieniło przegapiła ten moment jak we śnie, gdzie czas się plącze.
Mieszkali na wsi pod Sieradzem, w domu teściowej Marii. Leokadia starała się, by w domu panowała zgoda, szanowała Marię, a ona odwzajemniała to ciepłem, jakby była córką. Mama Leokadii mieszkała w sąsiedniej wiosce z młodszym synem, często chorowała.
Mario, jak ci się żyje z tą twoją synową, Leokadią? podpytywały z ciekawości sąsiadki przy studni, w sklepiku, czy na drodze, jakby każda była żurawiem z innego świata.
A z Leokadią to nie mogę powiedzieć złego słowa wyjaśniała teściowa jest szanująca, dom ogarnia, gospodarka kwitnie, zawsze mi pomaga.
No żeśmy się uśmiały! Takie cuda, żeby teściowa chwaliła synową? Nie wierzymy! śmiały się wiejskie baby.
A róbcie, co chcecie rzucała Maria, odchodząc znad studni, ciągle w ruchu jak w marzeniu.
Leokadia urodziła córeczkę Jagodę, wszyscy się cieszyli.
Leoś, ta Jagódka to cała ja doszukiwała się Maria swoich rysów w wnuczce, a synowa tylko się śmiała i myślała, że dla niej córka jest po prostu jej własna.
Jagódka skończyła trzy latka, Leokadia urodziła synka. Znów dom pełen gwaru i troski. Józef pracował, Leokadia z dziećmi w domu, Maria nieść pomoc umiała lepiej niż każdy doktor. Żyli, jak wszyscy, może lepiej, spokojnie, cicho, mąż nie pił, jak inni chłopi we wsi. Często kobiety szukały mężów pod remizą tam kółko dyskusyjne na trzeźwo, kończące się awanturami. Część wracała do domu w przekleństwach, ciągnąc mężczyzn jak worki ziemniaków.
Kiedy Leokadia była w ciąży z trzecim dzieckiem, dowiedziała się, że Józef ją zdradza. A na wsi nic się nie ukryje, prędko rozeszło się słowo o Józefie i wdowie Halinie. Sąsiadka Klementyna nie wytrzymała, przyszła z nowiną.
Leoś, nosisz pod sercem trzecie dziecko Józka, a on… powiedziała brutalnie włóczy się za innymi babami.
Klementyno, serio? Przecież nic nie zauważyłam zdziwiła się żona, jakby wszystko działo się za zasłoną snu.
Jasne, nie masz kiedy się rozglądać dwójka dzieci, trzecie w drodze, dom, teściowa, gospodarstwo. On hulanki, wszyscy we wsi wiedzą, a Halina nawet się nie kryje.
Leokadia zmartwiła się. Maria wiedziała, ale milczała, bała się, by nie skrzywdzić synowej, zbyt słaba była na walkę ze złym losem. Nieraz beształa Józka, a on szybko ją uspokajał.
Mamo, czy przez dziurkę od klucza patrzyłaś? Babskie ploty, mamo.
Pewnego razu Klementyna przybiegła podekscytowana, jak wiatr:
Leoś, twój Józek właśnie wszedł do Haliny! Widziałam na własne oczy, idąc z rynku! Chcesz zostać sama z trójką dzieci bez męża? Idź, wyciągnij ją za kudły! Jesteś w ciąży, Józek ręki nie podniesie, niech się boi trajkotała.
Leokadia wiedziała, że do bójki jej daleko. Halina była zwinna, krzykliwa, mąż utopił się pijany w Warcie, wiecznymi kłótniami się zahartowała. Jednak sen każe czynić rzeczy irracjonalne. Wyszła, popatrzeć Józkowi w oczy, wyciągnąć prawdę, choć wiedziała, że nie przyzna się, wszystko zwali na babskie gadanie.
Maria, idę, muszę sprawę rozwiązać powiedziała teściowej, ta ją odwodziła.
Leoś, zostań, szanuj siebie…
Jesienna noc, ciemność wsi, dziwne światło w oknie. Stuka do Haliny, czeka, aż wyjdzie.
Czego się dobijasz, czego ci trzeba? odpowiada głos zza drzwi.
Otwórz, wiem, że mój Józek u ciebie, ludzie mi powiedzieli mówi głośno Leokadia.
Nie rozśmieszaj mnie! Odejdź, nie będę ci otwierać! Leokadia słyszy śmiech i czuje, że wraca z niczym.
Mąż wraca po północy, pijany rzadko, ale zdarzało się.
Gdzie byłeś? Wiem, że u Haliny siedziałeś, razem chlejecie! Byłam, nie otworzyła… mówi cicho.
Co zmyślasz? Nie byłem, z Jankiem kulawym piłem, czas minął nie wiadomo kiedy…
Leokadia nie wierzy, ale nie robi awantury, nie jest kłótliwa. Zasypia z myślą gdzie pójdę z dziećmi? Matka chora, brat z rodziną, ciasnota, trzecie w drodze. Gdzie się podzieję?
Matka zawsze powtarzała, gdy skarżyła się na zdrady męża:
Cierp, dziewczyno. Wyszłaś, dzieci urodziłaś, to wytrzymaj. Myślisz, że mi było lekko z twoim ojcem? Pijak bili nas, kryliśmy się u sąsiadów. Bóg zabrał go, ale ja wytrzymałam. Twój Józek nie bije i nie pije co chwila, kobieca dolą jest wytrwać.
Nie ze wszystkim się Leokadia zgadzała, ale wiedziała, że nie ma gdzie iść. Maria też uczyła spokoju.
Zostań, dziewczyno, z dziećmi, kolejny zaraz przyjdzie na świat. We dwójkę może damy radę Józka ogarnąć.
Urodziła się Wisia, słabiutka, często chorowała, wszystkie troski odbiły się na jej zdrowiu. Z czasem uspokoiła się, Maria poświęcała jej dużo uwagi.
Leka, słyszałaś nowinę? znów Klementyna, roznosicielka plotek, niczym gawron na dachu Halina przygarnęła Mietka, żona go wyrzuciła.
No to niech go trzyma, niech się jej wiedzie odpowiedziała Leokadia, z cichą ulgą, że mąż nie będzie tam biegać.
Miesiąc minął, znów Klementyna dorzuciła:
Mietek odszedł, wrócił do żony!
Teraz Halina znów szuka chłopa, taka jest… Pilnuj Józka, bo którejś miłości do niej znowu wróci przestrzegała.
Znowu w domu był spokój, Maria odetchnęła. Ale jeśli mężczyzna ma w sobie diablika, długo nie usiedzi. Sen się snuje dalej.
Maria wraca z targu, spotyka dawno niewidzianą koleżankę Anielę.
Mario, w kogo twój Józek się taki zrobił? Leokadia dobra, ładna, chwalisz ją, co jeszcze mu potrzeba?
A co, Aniela, Józek znów gdzieś kursuje?
Oczywiście! On z Weroniką rozwódką, kucharka w stołówce, coś między nimi jest…
Maria nie mówi Leokadii, tylko syna w sekrecie karci, prosi, by się opamiętał. Ale tajemnic długo nie ukryjesz, Leokadia dowiedziała się wszystko od Klementyny. Łzy, prośby nie działało. Józef dalej chodził na boki, choć z domu nie zamierzał odchodzić, dzieci i żony nie zostawi ani za sto złotych, choć nigdy nie był wierny. Tak mu było wygodnie dom, żona, dzieci, matka, a poza tym odskocznia.
Maria już jawnie wyklina syna, próbuje zrozumieć, ale dorosły mężczyzna nie słucha matki. On na nią krzyczy, by się nie wtrącała.
Mamo, staram się dla rodziny, pracuję, złotówki przynoszę, a wy obie wciąż mnie oskarżacie, wierzycie plotkom tłumaczy się.
Minęło kilka lat. Dzieci dorosły. Najstarsza Jagoda wyszła za mąż w powiecie, tam skończyła technikum, tam żyje ze swoim. Syn skończył studia w mieście, też się ożenił, z miejscową.
Najmłodsza Wisia kończy szkołę i też myśli o powiecie. Józef uspokoił się, pracuje i dom sen rozciąga się jak dywan. Coraz częściej odpoczywa na sofie, zdrowie nie pozwala na harce. Nie pije wcale, kiedyś rzadko, teraz w ogóle.
Leoś, coś mi serce wariuje, aż w kręgosłup promieniuje żali się. Leoś, kolana bolą, czy to stawy? Może muszę jechać do lekarza w powiecie…
Leokadii nie żal męża, dusza jej już skamieniała ile łez i zawodów przełknęła, nim on się uspokoił.
Przestało mu zdrowie dopisywać, więc siedzi w domu i narzeka myśli. Niech idzie ze swoimi damami narzekać, niech się teraz one nim zajmą.
Maria już nie żyje, pochowana obok męża. W domu Józka i Leokadii zapadła cisza, cicha jak mgła. Czasem wpadają dzieci i wnuki, oboje się cieszą. Ojciec żali się dzieciom na zdrowie, czasem obwinia Leokadię, że go nie leczy. Jagoda przywozi leki, martwi się o ojca, krząta się wokół niego, mówi matce:
Mamo, nie złość się na tatę, on chory a Leokadii smutno, że córka po stronie ojca.
Córeczko, sam jest sobie winien, młodość miał burzliwą, a teraz chce, by go żałowano. Ja też straciłam zdrowie, martwiąc się o niego tłumaczy matka.
Syn stara się wesprzeć ojca podczas wizyt. Rozmawiają głównie między sobą, tak już jest chłopy…
Dzieci jakby nie rozumiały matki, gdy starała się wyjaśnić, że ojciec ich zdradzał, a ona trwała przez nich, by im ojca nie zabrakło. Jak to wszystko bolało. Ale co słyszała?
Mamo, nie wskrzeszaj przeszłości, nie dokuczaj tacie mówiła Jagoda, a brat ją popierał.
Mamo, było minęło uspokajał syn, poklepując matkę po ramieniu.
Choć Leokadii trochę żal, że dzieci zawsze po stronie ojca, rozumie ich. Cóż, sen o życiu toczy się dalej.
Dzięki za przeczytanie, za wsparcie i za Waszą obecność. Powodzenia!
