“Nie patrz na mnie w ten sposób! Nie potrzebuję tego dziecka. Zabierz je!” obca kobieta po prostu wcisnęła mi w ręce wózek dziecięcy. Byłam zupełnie zdezorientowana.
Z mężem żyliśmy w harmonii. Rzadko się kłóciliśmy. Starałam się być dobrą żoną i gospodynią. Pobraliśmy się jeszcze na studiach. Potem urodziły nam się bliźniaczki. Gdy dzieci podrosły, założyliśmy małą firmę. Pomagałam mężowi tylko czasem, bo zajmowałam się domem i córkami. Najbardziej kochałam gotować. Mąż zawsze wyczekiwał weekendów, aby spróbować moich nowych przepisów. Dziewczynki też były ciekawe, co tym razem przygotuję. Z codziennymi obowiązkami nie zauważyłam, co mój mąż robi poza domem. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mógłby mnie zdradzić. Ostatni rok był ciężki firma ledwo się trzymała, oszczędzaliśmy, gdzie się dało. Mąż jeździł po Polsce, szukając nowych klientów. Córki poszły do pierwszej klasy, więc zostałam z nimi w domu.
Pewnego dnia, gdy wracaliśmy z pracy, zaskoczyła nas elegancka kobieta. Ledwo wysiedliśmy z samochodu, gdy rzuciła mi wózek w ręce.
“Nie patrz tak na mnie! Nie chcę tego dziecka, jeśli on nie chce być ze mną! Zabierz je!” wrzeszła, wskazując na mojego męża.
Stałam jak wryta.
“Obiecałeś, że odejdziesz od niej! Jeśli nie, to nie potrzebuję tego dziecka!” splunęła pod nogi, odwróciła się i odeszła.
Przez długą chwilę nie mogłam dojść do siebie. W wózku leżał chłopczyk, może dwutygodniowy. Nie pytałam męża o nic jego wzrok mówił wszystko. W milczeniu weszliśmy do domu.
“Odbierzesz dziewczynki ze szkoły i kupisz wszystko, co zapiszę dla dziecka” powiedziałam tylko. Mąż przytaknął.
Minęło osiemnaście lat. Wielu znajomych nie rozumiało, dlaczego wychowuję nie swoje dziecko, skoro mam dwie córki. Nigdy nie wypytywałam męża o tamtą kobietę. Wychowałam chłopca jak własnego syna. Córki cieszyły się, że mają brata. Nie ukrywaliśmy prawdy przed nim, a gdy dorósł, wszystko mu wytłumaczyliśmy. Ku naszemu zdziwieniu, przyjął to spokojnie nawet nie pytał o biologiczną matkę. Byłam szczęśliwa. Miałam trójkę wspaniałych dzieci, które nas kochały. Relacje z mężem się ochłodziły, ale starał się to naprawiać.
W osiemnaste urodziny syna zorganizowaliśmy rodzinne przyjęcie. Córki, już zamężone, miały przyjechać z mężami. Gdy już mieliśmy zasiąść do stołu, zadzwonił dzwonek. Nie spodziewaliśmy się nikogo więcej. Od rana coś mi nie dawało spokoju i miałam rację. Na progu stała wychudzona kobieta, która przypominała kobietę sprzed lat.
“Chcę zobaczyć się z moim synem” rzuciła.
“Nie ma tu pani syna” odpowiedzieliśmy jednocześnie z synem.
Zamknął drzwi i zaprosił nas z powrotem do stołu. Miałam łzy w oczach. Byłam szczęśliwa, że mam takiego syna, nawet jeśli nie nosiłam go pod sercem.
Prawdziwa miłość nie pyta o pochodzenie ona po prostu kocha.
