Nie mogę go zostawić. Przynosi tyle trosk… i tyle miłości.
Nie mogę na długo zostawić go samego. Nie dlatego, że coś spsoci albo narobi bałaganu – po prostu tęskni. Tęskni tak bardzo, że albo odmawia jedzenia, albo zaczyna kopać dziury wzdłuż płotu, jakby próbował znaleźć drogę do mnie. A gdy dół jest już wystarczająco głęboki, by ukryć w nim skarby, wkłada tam moje rzeczy – kapcie, ładowarkę, okulary – zasypuje ziemią i pilnuje, jakby to było najcenniejsze, co ma.
Ma epilepsję. Wrodzoną. Żyje z tym od zawsze. I ja też. Już dziesięć lat każdego ranka i wieczora podaję mu leki. Nie, nie lubi tabletek. W żadnej postaci. Ani w mięsie, ani w parówce, ani nawet w najsmaczniejszym przysmaku. Muszę więc usiąść przy nim, wziąć jego pysk w dłonie, położyć tabletkę na nasadzie języka i czekać, aż przełknie. Patrzy na mnie, jakby wszystko zrozumiał, jakby się pogodził – a potem, udając, że wszystko w porządku, odchodzi do drugiego pokoju, by po kryjomu wypluć tabletkę pod szafę. Wraca z winowatym spojrzeniem: *przepraszam, znowu nie dałem rady.*
Podczas ataków próbuje dosięgnąć mojej dłoni i polizać, jakby chciał powiedzieć: *”Przepraszam, że teraz nie mogę być twoim obrońcą.”* Widzę, jak się stara, jak walczy ze swoim ciałem, jak chce pozostać silny w moich oczach – i serce mi pęka.
Warczy, ledwo słyszalnie, gdy ktoś z domowników podniesie na mnie głos. Jego oddanie nie zna granic. A gdy leżę wyczerpana po dyżurze, kładzie się obok i pilnuje, nie odchodzi, nawet gdy wołają go na spacer.
Z niego sypie się sierść. Nawet po idealnym sprzątaniu i tak znajduję ją w najdziwniejszych miejscach – na ubraniach, jedzeniu, poduszkach. Ale to już część naszego życia. Nie denerwuje mnie to – przywykłam. To jego sierść. Jest jak ślad, jak przypomnienie, że jestem mu potrzebna.
Śmiesznie prosi się na ręce. Wtedy rzucam wszystko, siadam na podłodze, przytulam go, kładę głowę na jego grzbiecie. Bo nie da się unieść czterdziestu kilogramów czystej miłości. Ale przycisnąć je do siebie – to konieczność.
Z nim trzeba dużo chodzić. Bardzo dużo. Nawet jeśli bolą mnie nogi, a oczy kleją się ze zmęczenia, znajduję w sobie siłę, by wziąć smycz i wyjść. Bo on na to czeka. Bo dla niego to nie tylko spacer – to chwila, gdy jest przy mnie, i to mu wystarcza.
Nie mówi, nie dyskutuje, nie doradza. Nie przynosi pieniędzy, nie pomaga w domu. Nie podaje narzędzi, nie wkręca żarówek, nie rozmawia o polityce ani filozofii. Po prostu jest. Cicho. Z wiarą, zaufaniem i oddaniem, którego człowiek często nie potrafi pojąć.
Po prostu istnieje. Z mokrym nosem, z dobrymi oczami, z ciężkim westchnieniem, gdy wychodzę. I z niemą radością, gdy wracam. Jego miłość – nie za coś. Jest po prostu. Bezwarunkowa. Bez żądań.
A gdy mam ochotę płakać, gdy ręce mi opadają, gdy wszystko wydaje się bez sensu – patrzę na jego pysk. Jego oczy pytają: *”Wszystko w porządku?”* i nagle wiem, że tak, nie jestem sama. Mam go.
*”Jeśli weźmiesz psa z ulicy, nakarmisz go i przytulisz, nie ugryzie cię. Oto różnica między psem a człowiekiem.”* Teraz wiem, o czym pisał Mark Twain.
Nie mogę go zostawić. Bo bez niego moje życie byłoby cichsze… ale i puste.
