**Dziennik osobisty**
— Po co się wtrącasz? — krzyczała Kasia, wymachując rękami. — To moja córka, nie twoja!
— Chciałam tylko pomóc — cicho odpowiedziała Beata, stojąc przy kuchence z patelnią w dłoni. — Ola ma gorączkę, jest bardzo chora…
— Pomóc! — przedrzeźniała Kasia. — Chcesz udowodnić, jaka to ty dobra macocha, co? Żeby tatuś się rozczulił?
— Kasia, przestań — próbował interweniować Marek, ale córka nawet na niego nie spojrzała.
— A ty się zamknij! Zawsze jej bronisz! — warknęła, wskazując palcem na Beatę. — Ja ci nie jestem rodziną i już! Wymieniłeś własną córkę na tę… na tę…
Nie dokończyła, odwróciła się i wybiegła z kuchni. Drzwi jej pokoju zatrzasnęły się z hukiem, aż zatrzęsły się szyby w szafkach.
Beata odstawiła patelnię na stół i opadła na krzesło. Trzęsły jej się ręce, w oczach miała łzy.
— Nie przejmuj się — Marek podszedł do żony i położył dłoń na jej ramieniu. — Jest zdenerwowana przez ten cały uniwersytet. Nie dostała się na studia dzienne, wścieka się na cały świat.
— Marku, ona ma rację — szepnęła Beata. — Ja naprawdę nie jestem dla niej rodziną. I nigdy nią nie będę.
— Co za bzdury. Czas wszystko ułoży.
Beata gorzko się uśmiechnęła. *Czas*. Byli małżeństwem już cztery lata, a relacje z Kasią tylko się pogarszały. Najpierw dziewczyna była zimna i zdystansowana. Potem zaczęły się przytyki, złośliwe uwagi. A teraz otwarta wojna.
— Może nie powinnam była proponować opłacenia jej studiów? — spytała Beata.
— Dlaczego? Chciałaś dobrze.
— Ale ona odebrała to jako próbę kupienia jej.
Marek westchnął i usiadł obok żony.
— Basiu, wiem, że ci ciężko. Ale Kasia straciła matkę, jak miała czternaście lat. Boi się, że ktoś zajmie jej miejsce.
— Ja nie próbuję zastąpić jej mamy. Chcę tylko, żebyśmy żyli w zgodzie.
— Wiem. I ona kiedyś to zrozumie, prędzej czy później.
Beata skinęła głową, ale w duszy wątpiła. Każdy dzień w tym domu był próbą. Kasia jakby specjalnie szukała powodów do kłótni. Raz Beata źle ugotowała obiad, raz „nie tam” postawiła buty, innym razem rozmawiała „za głośno” przez telefon.
Z pokoju Kasi dobiegała głośna muzyka. Sąsiedzi już nie raz narzekali, ale dziewczyna ignorowała uwagi.
— Idź, powiedz jej, żeby ściszyła — poprosiła Beata.
— Powiedz sama. Musicie się nauczyć rozmawiać.
— Marku, po tym, co przed chwilą się stało?
— Tym bardziej. Nie można pozwolić, żeby konflikt się pogłębiał.
Beata niechętnie wstała i podeszła do pokoju pasierbicy. Zapukała.
— Kasia, mogę wejść?
Muzyka stała się jeszcze głośniejsza. Beata zapukała mocniej.
— Kasieńko, muszę z tobą porozmawiać.
Drzwi otworzyły się gwałtownie. Na progu stała dziewczyna z zaczerwienionymi od płaczu oczami.
— Czego chcesz?
— Ścisz tę muzykę, prośba. Sąsiedzi się skarżą.
— Mam ich w dupie.
— Kasia, rozumiem, że jest ci źle…
— Nic nie rozumiesz! — wybuchnęła. — Myślisz, że jak zaproponowałaś kasę, to nagle cię pokocham? Nie licz na to!
— Nie oczekuję, żebyś mnie kochała. Chcę tylko, żebyśmy przestali się kłócić.
— Jeśli nie chcesz kłótni — to wynoś się. To nasz dom, mój i taty. A ty tu jesteś piątym kołem u wozu.
Słowa zabolały Beatę. Próbowała zachować spokój.
— Kasia, twój tata mnie kocha. Ja też go kocham. Jesteśmy rodziną.
— Nie! — krzyknęła. — My z tatą jesteśmy rodziną! A ty tu tylko mieszkasz! Myślisz, że nie wiem, że wyszłaś za niego dla mieszkania?!
Beata zbladła.
— Kto ci takie rzeczy mówi?
— Babcia. Mama mojej mamy. Mówi, że jesteś łowczynią cudzego majątku. Że celowo się do taty przypchałaś, jak się dowiedziałaś, że jest wdowcem z trzypokojowym.
— To nieprawda…
— Prawda! — Kasia podeszła bliżej, oczy jej błyszczały ze złości. — Miałaś czterdzieści lat, mieszkałaś w kawalerce. A tu taka okazja — facet z “trzypokojowym”! No jasne, że od razu na ślub się rzuciłaś!
Każde słowo było jak policzek. Beata czuła, jak płoną jej policzki.
— Kocham twojego ojca…
— No tak, jasne. Kochasz jego mieszkanie i wypłatę. A jego samego tylko tolerujesz.
— Dosyć! — Beata nie wytrzymała. — Nie masz prawa tak mówić!
— Mam! To mój dom! A ty tu jesteś nikim!
Kasia zatrzasnęła drzwi przed noskiem macochy. Muzyka znowu zagrzmiała.
Beata stała na korytarzu, drżąc z obrazy i złości. Słowa Kasi trafiły w najczulszy punkt. Tak, poznała Marka, gdy miała czterdzieści lat. Tak, mieszkała w maleńkim mieszkaniu i marzyła o swoim kącie. Ale wyszła za mąż z miłości, nie dla pieniędzy.
Marek znalazł ją w łazience, gdzie próbowała się uspokoić.
— Co się stało? Kasia wrzeszczy jak opętana?
— Powiedziała, że wyszłam za ciebie dla mieszkania.
Marek zmarszczył brwi.
— Skąd jej takie pomysły?
— Od twojej byłej teściowej. Okazuje się, że Nina karmi ją tymi bzdurami.
— Ach tak — Marek zacisnął pięści. — Nina nigdy mnie nie lubiła. A po naszym ślubie w ogóle stała się jadowita.
— Marku, może naprawdę powinnam wyjechać? — spytała cicho Beata. — Widzisz, jak Kasia cierpi. Nie chcę niszczyć waszej relacji.
— Nigdzie nie jedziesz — stanowczo powiedział mąż. — Jesteś moją żoną. Jeśli ktoś ma z tym problem, to jego sprawa.
— Ale Kasia…
— Kasia musi zrozumieć, że świat nie kręci się wokół niej. Że ludzie mają prawo do szczęścia.
Beata przytuliła się do męża. W jego ramionach zawsze czuła się bezpieczna. Ale wystarczyło zostać sam na sam z Kasią — i znowu zaczynały się problemy.
Następnego dnia dziewczyna demonstracyjnie nie przyszła na śniadanie. Potem z hukiemPo wielu miesiącach trudnych rozmów i wzajemnych ustępstw Kasia w końcu podała Beacie kubek herbaty i cicho powiedziała: „Może jednak damy radę być rodziną”.
