Ej, słuchaj, no to ci opowiem taką historię…
“Nie dzwoń już więcej! Po co tracić czas na coś, co ci niepotrzebne? Już dawno zrozumiałam, że ani ty, ani twoje dzieci nie macie czasu zapytać, czy babcia jeszcze żyje i jak się ma!
Skończyłam studia, a w tym samym czasie wyszłam za mąż i dostałam pierwszą pracę. Zaczęłam jako kierownik w porządnej firmie. Po kilku latach poszłam na macierzyński i urodziłam śliczną córeczkę Zosię. Zosia wyrosła na mądrą dziewczynę, więc z mężem nie żałowaliśmy pieniędzy, żeby posłać ją na dobry uniwersytet. Jak skończyła, mój mąż załatwił jej fajną posadę.
Rok później przedstawiła nam swojego chłopaka, potem wzięli ślub i urodziły im się bliźniaczki Hania i Kasia.
Moje wnuczki miały osiem lat, jak zmarł ich dziadek, mój mąż. To był dla nas wszystkich ciężki czas. Córka rozumiała, jak mi trudno, więc dzwoniła codziennie po pracy, opowiadała różne rzeczy, a ja też dzieliłam się tym, co u mnie słychać.
Ale z czasem Zosia zaczęła być coraz bardziej zapracowana. Jak dzwoniłam, zawsze miała wymówkę, że nie może teraz rozmawiać. Potem w ogóle ograniczyła się do dzwonienia raz na kilka dni i to tak jakby z obowiązku, bo zawsze przy okazji gdzieś biegła albo sprzątała. Pewnego dnia wkurzyłam się i jak zadzwoniła, rzuciłam jej:
Jak nie masz czasu dla własnej matki, to nie dzwoń! Po co dzwonisz, jak i tak jesteś zajęta?
No ale Zosia jakoś z tego wyszła, a ja przeprosiłam za ostry ton. Od tamtej pory zaczęła dzwonić trochę częściej, ale potem znowu wróciło do raz w tygodniu.
Byłam wściekła, jak córka mnie olewa. Doszło do tego, że nawet jeść mi się nie chciało, a spać nie mogłam.
Aż tu nagle tydzień ciszy. Ani słowa, zero telefonów. Jak w końcu odezwała się do mnie, wybuchnęłam:
Nie dzwoń więcej! Po co ci to? Już dawno wiem, że ani ty, ani wnuczki nie myślicie o tym, czy babcia jeszcze oddycha! Wam tylko jedzenie i prezenty się liczą! I tyle!
Zosia się wkurzyła i powiedziała, że skoro jestem taka egoistka, to nie będzie do mnie dzwonić. Po tych słowach zrobiło mi się słabo, serce waliło jak szalone, a potem już tylko ciemność… Ocknęłam się w szpitalu.
Pielęgniarka wysłuchała mojej historii, ale jak doszłam do końca, tylko pokręciła głową i rzuciła:
Wy, starsi, zapominacie, że my, młodzi, mamy milion spraw: praca, dzieci, dom, rozwój… Ciężko znaleźć czas na długie pogaduchy. Powinniście się cieszyć, że w ogóle ktoś do was dzwoni, nawet jak się spieszy. Moja rada? Znajdź sobie jakieś zajęcie, hobby, a nie będziesz liczyć dni między telefonami od córki czy wnuków.
I wiecie co? Jak się robi to, co się lubi, to naprawdę mniej się myśli o tym, czy ktoś o nas pamięta.
