– Nie zostanę mówię i odchodzę!
– No więc, jak chcesz, odchodź! Nie da się ci zrobić przymusu! rzucił Marek.
– To jeszcze nie koniec! Z Renatą zabierzemy dziewczynki do siebie! dodał, podnosząc głos. One potrzebują taty i mamy!
Grażyna poznała Marka na spotkaniu u znajomych w Warszawie. Od razu przyciągnął ją ten cichy, nieco niepewny facet, który wydawał się nieco zagubiony a to w naszej kulturze prawdziwy rarytas. Wszyscy mężczyźni, których do tej pory spotkała, krążyli pewnie w swoim świecie i wiedzieli, co jest prawdziwą prawdą życia.
Wieczór minął na pogawędzkach, a Grażyna była zachwycona. Lecz gdy Jadwiga, przyjaciółka, zaprosiła Agnieszkę na urodziny, a Marek wymknął się do łazienki, Jadwiga szepnęła:
– Uważaj z nim, ma przyczepkę!
– Co to przyczepka? spytała Grażyna.
– Dosłownie ma dwoje dzieci!
– Dwoje? zdziwiła się Grażyna. Przez cały wieczór nie słyszała nic o jego rodzinie, ani o żonie. Jeśli są dzieci, to musi być i żona!
Okazało się, że żony już nie ma zniknęła. Nie była to formalna żona, a po prostu ukochana, z którą zamierzali wziąć ślub. Została z dwójką córek bliźniaczek które teraz wychowuje Marek razem z matką.
No i numer! pomyślała Grażyna. Ależ facet! To już prawdziwa rzadkość!
Być może to właśnie ta niepewność wynikała z sytuacji: każdy się kiedyś gubi!
– Dlaczego nie powiedziałeś mi o córeczkach? zapytała Grażyna, gdy Marek wrócił do pokoju.
– Bo wszyscy się boją, przyznał po krótkiej chwili ciszy. A ty też pewnie uciekniesz, a ja nie chcę, żebyś odleciała.
– Nie odlecę! obiecała Grażyna, wiedząc, że nie ma gdzie biec. Trzymała słowo.
Marek odprowadził ją do domu i umówili się na kolejny spotkanie. Agnieszka również mu się spodobała, a trójka małych dzieci nie przeszkodziła w jej zachwycie.
– Mama wyrzuciła mnie z domu, kiedy Jadwiga zaprosiła mnie na urodziny, wyjaśnił Marek. Mówi, że zaraz się rozszaleję. Z dziećmi nie da się wcale po prostu…
Mama Mareka, Halina, była rozczarowana: dwie lata temu ich pierwsza partnerka zniknęła, zostawiając bliźniaczki samemu ojcu. Nie oddały ich nikomu, samodzielnie je wychowując prawdziwy obywatelski heroizm w dzisiejszych czasach.
Agnieszka poczuła, że ten nieco cichy i dziwny ojciec singiel jest właśnie tym, czego szuka. W wieku dwudziestu pięciu lat miała już nieudany ślub studencki, który skończył się rozwodem. Teraz, kiedy jeszcze studiowali razem, wszystko wydawało się pięknie, ale po zamieszkaniu razem odkryli, że mają zupełnie odmienne spojrzenia na życie.
No i co? mógłby powiedzieć każdy, i miałby rację. Większość z nas ma takie przeciwieństwa. Czy więc wszyscy mają się rozwodzić? Trzeba umieć ustąpić i dopasować się.
Grażyna postanowiła ustąpić, bo mąż nie chciał tego robić: Moje słowo jest prawem! krzyczał.
Dobrze! przyznała Grażyna, choć nie wszystko, co mówił ukochany, odpowiadało jej oczekiwaniom.
Po studiach Agnieszka od razu dostała pracę, ale nie udało się znaleźć odpowiedniego miejsca dla Marka wszędzie były jakieś minusy: niepasujące godziny, niekompetentny szef, kolejny problem i tak dalej. Tego, czego chcę, nie ma! marzyła.
Z kolei jej były chłopak, Krzysztof, który kiedyś był wesołym kompanem, teraz zamieszkał w domu i mówił: Mamy już wszystko, kochanie! Ich dom, dziedziczony po zmarłej babci, był małym mieszkaniem z lat PRL, a Agnieszka nie wyobrażała sobie rodzinnego życia w takiej scenerii. Krzysztof nie pomagał w obowiązkach domowych nie był to królowy zawód!
– Zatrudnij służących, królu! doradziła żona, zmęczona ciągłym brudzeniem. Albo zamów sprzątanie!
Agnieszka w końcu zrozumiała, że postawiła na niewłaściwego konia. Nie dotarła nawet do mety, a Krzysztof okazał się pączkiem bez zalet. Rozczarowany mąż wrócił do mamy, a Agnieszka przez trzy lata nie patrzyła na żaden mężczyznę najpierw pożywiła się sama.
I wtedy w jej życiu pojawił się Marek. Nie tylko się pojawił, ale wkrótce oświadczył się i przedstawił jej swoją rodzinę urocze bliźniaczki i mamę Zofię.
Agnieszka od razu poczuła, że chce być z nimi była po uszy w zakochaniu.
W domu panował niepokój. To było zrozumiałe: ambitna dziewczyna z własną przeszłością wciągała głowę w pętlę i robiła to z własnej woli, nie pod przymusem.
– Nie sądziłam, że jesteś taka !!! krzyczała mama. Po co się tak rzucasz? Są dobrzy faceci, czemu wybierasz jakąś patologię?
– Mamo, Marek jest zupełnie normalny! protestowała Agnieszka.
– Oczywiście, normalny! wtrącił tata. Ten normalny człowiek jeszcze powiesi się na własnych kłopotach! Rozumiesz, co cię czeka?
– Co mnie czeka? zapytała Grażyna. A gdybym urodziła nasze bliźniaki, co by się stało? To samo, co teraz!
– Nic takiego! wyparł ojciec. Jedno są własne dzieci, drugie to cudze! Mama uciekła, a geny nie da się wymazać. Będą rosły z… problemami co zrobisz?
Dlaczego mają tak rosnąć? myślała Agnieszka. Z Markiem będzie pełna rodzina: kochający tata i mama. Człowiek kształtuje się nie tylko genetyką, ale i tym, co dostaje w dzieciństwie.
Na ślub nie przyjechały rodzice panny młodej, ani rodzice pana młodego mama Marka została w domu z wnuczkami. Ślub więc był skromny: spotkali się w przytulnej kawiarni z przyjaciółmi i to wszystko.
Po ślubie facet z przyczepką wprowadził się do starego mieszkania z lat PRL. Wkrótce w rodzinie Nowaków pojawiło się trzy chłopcy w rzeczywistości Agnieszka urodziła wspólną córeczkę.
Stopniowo rodzice otworzyli się na wnuczkę i zaczęli rozmawiać. Nie dzielili dzieci, bo byli mądrzy i wiedzieli, że podział prowadziłby do konfliktów. I tak żyli w zgodzie, dzięki Bogu!
Starsze dziewczynki chodziły do przedszkola, a najmłodsza pomagała babciom. Wiesz co? Teściowie bardzo się zaprzyjaźnili!
Pierwszą żonę Marka udało się pozbawić praw rodzicielskich rodzice i teściowa Zofia wpadli w szał: Złapię ją i obdzielę! krzyczała. Jednak alimentów nie udało się wyegzekwować, bo Renata zniknęła na dobre. Może tak lepiej.
Dziewczynki wiedziały, że Grażyna nie jest ich biologiczną mamą, ale pamiętały przynajmniej krótkie wspomnienia o innej mamie. Nie miałoby sensu ukrywać prawdy.
Czas płynął, dziewczynki rosły i cieszyły rodziców. Agnieszka i Marek pracowali, tworząc zwykłe, normalne życie.
Pierwsza żona pojawiła się, gdy dziewczynkom było czternaście lat jakby nigdy nic, jakby nie minęło dwanaście lat!
Marek wrócił z zakupów z pustą torbą spotkał Renatę!
– Jaką Renatę? zapytała żona, bo dawno nie wspominały o tej nieodpowiedniej mamie. Nie pamiętała nawet imienia.
– Moją Renatę! odparł Marek.
Słowo moją przebiło ją: kim ona była? Grażyna poczuła lekki dreszcz. Wszystko wydawało się tak samo, a jednak nie.
– Gdzie?
– W naszym sklepie.
– Co robiła? Też szła zrobić zakupy?
– Właściwie stała po prostu…
Po prostu stała? Czy czekała na coś? Co się stanie? pomyślała Grażyna i zapytała głośno:
– I co Cię powiedziała?
– No, powiedziała! niechętnie odpowiedział mąż.
– Co? Dlaczego mam od Ciebie wyciągać wszystkie kleszcze?
W końcu wszystko wyjaśniło się: Marek spotkał swoją wielką miłość Renatę, niezmienioną od lat, swoją cukierkową ukochaną. Była dla niego jak zapalniczka w ciemności.
Renata przyznała, że wzięła się w garść i nie zamierza już niczego zmieniać. Z Marekiem już nie było szans znalazł młodszą. Nie mieli dzieci.
– Może zaczniemy od nowa, Olek? zaproponowała Renata, lekko dotykając jego dłoni.
Olek był ich tajnym hasłem w najintymniejszych chwilach.
Marek podążył za nią, jakby te lata nie istniały.
– Pamiętają mnie dziewczynki? spytała Renata.
Dziewczynki już go nie pamiętały miały własną mamę Grażynę.
– Oczywiście, że pamiętają! skłamał mężczyzna. W miłości wszystko dozwolone.
– No to jedźmy dalej: matka jest matką! dodała piękna kobieta. Wiem, że jesteś żonaty! Rozwódź się, zabierz dziewczynki i wróćmy do siebie!
Wymienili się numerami telefonów: Zadzwoń, czekam! i Marek poszedł do domu. Jak mu wyjaśnić żonie, że chce rozwodu i zabrać dziewczynki? Był już po uszy w tym planie, nie licząc już żadnych zahamowań. Hormony szaleją!
Marek wziął głęboki oddech i krzyknął:
– Odchodzę!
Grażyna pomyślała, że jej przeczucie się potwierdziło nie znała dobrze swojego męża! Jedno krótkie spotkanie z byłą żoną wystarczyło, by wszystko zatarło.
Agnieszka przez chwilę zebrała myśli, potem odpowiedziała:
– No więc, jak chcesz, odchodź! Nie da się ci nic przymusić!
– Ale to nie koniec! Z Renatą zabierzemy dziewczynki! wybuchnął Marek. Muszą mieć tatę i mamę!
– Naprawdę? zapytała spokojnie żona. A kto da ci je?
– Jak to kto da? My jesteśmy biologicznymi rodzicami, prawo po naszej stronie! Każdy sąd stanie po naszej stronie!
– No tak, no tak! nie zmieniając tonu, odpowiedziała żona. A co z ich mamą, której odebrano prawa rodzicielskie? Zapomniałeś, Kazimierza?
– My wszystko załatwimy! Z opieką też! Ty poinformuj dziewczynki!
– Nie ma mowy, odparła żona. Kto wymyślił, ten i prowadzi.
Dzień był niedzielny, wszyscy w domu. Tego kochający tata oznajmił córeczkom sensacyjną wiadomość: wkrótce będziemy wszyscy razem!
– To już jesteśmy razem! krzyknęły Ańka i Tosia.
– Nie, mam na myśli waszą prawdziwW końcu wszyscy zgodzili się, że najważniejsze jest, aby dzieci rosły w miłości i zrozumieniu, niezależnie od zawiłości dorosłych.
