Nie chciała, ale zrobiła to
Palenie nigdy nie należało do umiejętności Wioletty, ale była przekonana, że to pomaga jej uspokoić nerwy. Stała na podwórku swojego domu i patrzyła na główną ulicę w swojej wsi. Myśli krążyły wokół spraw poważnych, pełnych niepokoju. Życie nabrało ostatnio gorzkiego smaku.
Mieszkała sama w domu po zmarłej babci. Rodzice w tej samej wsi, tylko trochę dalej, siedem kilometrów stąd. Sama wybrała samotność i niezależność, w końcu ma już dwadzieścia trzy lata. Pracuje na poczcie.
Nie mogła wypalić papierosa do końca. Zgasiła go w popielniczce i wyrzuciła.
Nie cierpię palić, a Weronika to jedna za drugą. To ona mnie namówiła, twierdziła, że to pomaga na nerwy ale raczej nie myślała.
W tym momencie przed jej domem przejeżdżał samochód nowego dzielnicowego, Antoniego, niedawno przeniesionego z sąsiedniej gminy. Wioletta słyszała o nim od koleżanek z poczty. Spojrzała za jego autem, weszła do domu. Zaczynało się ściemniać, a ona dziś miała przed sobą trudne, ryzykowne zadanie
Wczoraj w poczcie nie było tłumów, ale co jakiś czas przychodzili sąsiedzi.
Jutro tu będzie tłoczno rzuciła Anna Felicja, dziś cisza przed wypłatą emerytur.
Anna Felicja pracuje na poczcie od młodości tak długo, że ludzie nie pamiętają poczty bez niej.
Już trzydzieści lat tu pracuję, każdy mnie zna, a ja nawet nie wiem, gdzie indziej mogłabym być śmieje się.
Oj tak, ciociu Aniu uśmiecha się młodziutka Weronika mama mówi, że bez Ciebie poczta by nie działała. Wszystko tu na Tobie się trzyma.
Może i nie działałaby, ale zawsze kogoś można znaleźć na zastępstwo. A ja niedługo na emeryturę
Dzień dobry weszła Maria, kobieta pulchna, czterdziestodwuletnia. Uff, gorąco dziś. Przyszłam podpisać prenumeratę dla mojej sąsiadki, babcia Helena tak uwielbia czytać. A my jutro od rana wyjeżdżamy nad morze, aż do Turcji Bała się, że zostanie bez swoich magazynów. Szkoda jej, nie chodzi, dużo czyta, mówi, że tak czas szybciej leci.
O, Maria, nie boisz się tak daleko, jeszcze samolotem pyta Anna Felicja Turcja to dobrze, na słoneczku się wygrzejecie mówi z tonem, jakby sama niedawno wróciła.
Nie boję się odpowiada Maria. Pierwszego dnia wrzucę zdjęcia na internet, kupiłam nowy strój do kąpieli. Będą wszyscy patrzeć.
Ile trzeba mieć pieniędzy, żeby z całą rodziną jechać do Turcji Weronika przewraca oczami.
Mają, mają, Jacek jest rolnikiem wyjaśnia Anna Felicja.
Wioletta siedziała cicho, patrzyła w monitor i słuchała. Myślała
Po chwili przyszedł Antoni, dzielnicowy, radośnie się przywitał:
Dzień dobry, powinienem dostać awizo, może sprawdzi pani zwrócił się do Weroniki, ale zaraz zauważył Wiolettę i utkwił na niej wzrok.
Nie wiedziałem, że tu takie ładne dziewczyny pracują tylko coś smutna bardzo
Anna Felicja spojrzała na niego.
Aa, Wioletta. Niedawno narzeczonego pochowała.
Rozumiem odpowiedział Antoni. Weronika poinformowała, że na jego nazwisko jeszcze nic nie przyszło.
Trzy tygodnie temu Wioletta straciła narzeczonego, Dawida. Znaleziono go zamordowanego w mieście powiatowym. Mówili, że był hazardzistą, grywał czasem po kryjomu w nielegalnym klubie. Wioletta nie miała o tym pojęcia. Policja nie znalazła sprawców, ale pewnego wieczoru dwóch młodych mężczyzn z miasta zjawiło się u Wioletty. Poznała ich czasem Dawid przebywał w ich towarzystwie.
Twój narzeczony zostawił nam spory dług.
Ale przecież on nie żyje wymamrotała przestraszona.
Długi nie umierają, więc musisz spłacić. Jeden, Łukasz, zażądał dużej sumy: trzydzieści tysięcy złotych.
Skąd mam wziąć takie pieniądze?
To już twój problem, ale przecież u was są bogaci kombinuj.
Nie wiem, kto
Nie kłam, pracujesz na poczcie, o wszystkich wiesz Łukasz był stanowczy. Potrzebujemy tę kasę. Dwa tygodnie masz. Zgłosisz policji nie będziesz żyć, pamiętaj. Oto wytrychy. Każdym zamkiem się posłużysz.
Oni wyszli, Wioletta przymknęła drzwi, krew pulsowała w skroniach. Było cicho, ciemno za oknem. Po dobie postanowiła: tej nocy spróbuje włamać się do domu Marii. Wyjechali na wakacje. Wiedziała, że nie mają psa na podwórku, tylko brama zamknięta przeskoczyła przez płot.
Nie była pewna, czy wejdzie do domu, ale wytrychem udało jej się otworzyć zamek. Serce waliło. Była przestępcą, jak ci bandyci, którzy ją do tego zmusili.
Szukając pieniędzy w pokoju, światło latarni wpadało przez okno.
Boże, co ja robię myślała życie chce się ratować, ale przez Dawida jestem tu, muszę płacić jego grzechy
Wiedziała, powinna zgłosić się na policję, ale bała się, Łukasz był zbyt bezwzględny. Znalazła tylko piętnaście tysięcy złotych, złoty pierścionek Marii i bransoletkę w szufladzie. Na stole laptop wrzuciła go do torby.
Wyszła cicho, zarzuciła torbę na ramię, obejrzała się nigdzie światła, tylko miejscami szczekały psy. Pusta wieś, nikt niczego nie widział. Trzęsła się, bała się.
W domu schowała łup do starej babcinej skrzyni, w komórce pod starymi rzeczami. Nie spała tej nocy, rano szła do pracy z bólem głowy. W południe wyskoczyła z poczty do baru mlecznego.
Dzień dobry nagle przed nią stanął Antoni. Podskoczyła. Spokojnie, ja też idę coś zjeść.
Dzień dobry odpowiedziała cicho, serce biło szybciej: czy on wie? Czy czekał na mnie?
Tak, czekałem właśnie na ciebie uśmiechnął się.
Patrzyła mu w jasne oczy, uspokoiła się, żartował. Od tej pory często jadali razem lunche, czasem wieczorami odprowadzał ją, potem zostawał na noc.
Plotki obiegły wieś:
Wioletka złapała dzielnicowego! Zdążyła przed moją córką narzekała Tamara Antoś podoba się Tani, a ta…
Oj daj spokój, widać, że są zakochani.
Miłość była wzajemna, choć niektórzy komentowali:
Dopiero co narzeczonego pochowała, a już ma nowego.
No bo co, ma teraz całe życie cierpieć? bronili inni.
Wioletta była niespokojna, zbliżał się termin, gdy mieli z miasta przyjechać po pieniądze. Bała się, co jeśli trafią na Antoniego? Chciała mu wyznać prawdę, czas gnał. Nie wytrzymała, dwa dni przed końcem powiedziała:
Muszę ci coś wyznać zaczęła, a on zaśmiał się.
Wiem, też cię kocham
Nie o tym…
Antoni był poważny, nie mógł uwierzyć, że jego ukochana posunęła się do tego, ale rozumiał: zastraszyli ją.
No, Wioletko będziesz musiała się wytłumaczyć. Gdzie te rzeczy? Jak mogłaś, trzeba było od razu powiedzieć!
Wyjęła torbę, oddała mu. Długo jej tłumaczył, obiecywał pomoc. Po dwóch dniach wieczorem do drzwi zapukali. Z lękiem otworzyła. Łukasz i kolega przyszli po dług.
Nie znalazłam pieniędzy, ale spróbuję to załatwić… Dajcie mi jeszcze trochę czasu.
Łukasz złapał ją za ramię, ścisnął mocno.
Czasu ci się zachciało, dawaj kasę, albo teraz… szarpnął ją za bluzkę, rozdarł dekolt. I wtedy zobaczyła oba bandytów na podłodze, za nimi Antoni już zakładał kajdanki, drugi policjant podnosił wspólnika.
Wszystko już dobrze szepnął Antoni odpowiedzą za swoje. Rano przyjdź na komisariat, będziemy wyjaśniać.
Wioletę przesłuchano, wszystko opowiedziała. Maria wróciła z rodziną z wakacji, oddano jej to, co zaginęło. Antoni poprosił śledczego, by nie rozgłaszano winy Wioletty. Jakoś wszystko się ułożyło. Nikt nie pomyślał, że ta skromna dziewczyna mogła tak postąpić wszyscy uznali, że to sprawka Łukasza z kolegą. Okazało się, że to oni zabili Dawida. Na długo trafili za kratki.
Antoni oświadczył się Wioletcie, odbył się ślub. Miłość Antoniego obmyła wszystkie grzechy Wioletty, uleczyła jej stare rany. Dziś wychowują córeczkę, Olgę.
Teraz wiem, że trzeba mieć odwagę przyznać się do błędu i szukać pomocy u tych, którym naprawdę na nas zależy. Szczęście przychodzi tylko wtedy, gdy potrafimy zaufać i otworzyć serce, nawet gdy wszystko wokół wydaje się ciężkie.
