Też nie chcę się kłócić. Ale kiedy w końcu przybijesz tę półkę?
W sobotę po śniadaniu Weronika zabrała się za sprzątanie mieszkania. Kamil usiadł na kanapie w kuchni z laptopem. Jego zadaniem było wynieść śmieci później. Na razie przeglądał tablicę w mediach społecznościowych.
Nagle wyskoczyło mu zdjęcie uśmiechniętego Marcina, z którym studiował. Podpis głosił: *”Wreszcie! Udało się! Wprowadzam! Wszystkich zapraszam, żeby podzielić ze mną radość z nowego mieszkania. Wpadajcie, podziwiajcie, niech wam ślinka leci!”* Kamil kliknął w zdjęcie i zobaczył pokaz mieszkania z różnych, efektownych ujęć.
To mieszkanie Marcin dostał rok temu w spadku po zmarłej babci. Przez ostatnie kilkadziesiąt lat nie było tam remontu, meble były stare, jeszcze z czasów PRL-u. Żeby tam mieszkać, trzeba by włożyć masę pieniędzy, których on nie miał. Marcin chciał je po prostu szybko sprzedać. On i jego żona oszczędzali na własne mieszkanie, a ze sprzedażą tej działki mogli przyspieszyć zakup.
Ale żona nagle się uparła. Mieszkanie było zniszczone, ale w historycznym centrum Warszawy. Zaproponowała, żeby za zaoszczędzone pieniądze zrobić porządny remont i sprzedać je drożej. Wtedy starczyłoby im na dwupokojowe, o jakim marzyli.
Prawie rok zajął im remont. Ale efekt był niesamowity. Jak pisał Marcin, odkryli w nim “ukryty potencjał”. Zburzyli ściankę między łazienką a toaletą, połączyli kuchnię z jednym pokojem, tworząc duży salon. Sprytnie dobrane kolory tapet i minimalistyczne meble sprawiły, że zamiast zwykłego mieszkania, powstała prawdziwa perełka.
W komentarzach nie brakowało zachwytów. Jedni gratulowali, inni zazdrościli. Większość była przekonana, że bez pomocy projektanta się nie obyło.
*”Nie, no przecież sami się uczyliśmy, oglądaliśmy w necie, jak wyglądają nowoczesne wnętrza. Ale wszystko robiliśmy sami, poza wyburzaniem ścian i wylewką podłóg. Kasia wymyślała aranżację, wybierała tapety”* – przekonywał Marcin.
Kamil skromnie pogratulował znajomemu. Oczywiście, poczuł zazdrość. On z Weroniką mieszkali w kawalerce. Znajomy ojca wyjechał do syna do Kanady po śmierci żony. Nie chciał na razie sprzedawać mieszkania, więc pozwolił Kamili i Weronice w nim mieszkać za darmo, pod warunkiem, że nic nie zmienią. Nieźle – pobrali się i od razu mieli dach nad głową.
Kamil sam kiedyś podrywał Kasię na pierwszym roku. Ale wybrała Marcina. Szczęściarz. Kasia zawsze miała niesamowity gust. Nawet najprostsze ubrania wyglądały na niej jak z wybiegu. Nawet Kamil, który nie znał się na modzie, to widział.
Oczywiście, Marcin robił brudną robotę, a pomysły były Kasi. Ale wyszło świetnie. Kamil rozejrzał się po swojej kuchni. Zwykła, nudna. Podobała mu się… dopóki nie zobaczył mieszkania Marcina.
Ale co za facet z tego Marcina! Kamil złapał laptopa i wpadł do pokoju, zapominając, że lepiej nie przeszkadzać Weronice podczas sprzątania. Niech się wyżyje, uspokoi, dopiero potem…
Weronika stała na palcach, wyciągnięta jak struna, i delikatnie ścierała kurz z wiszącej półki. Kamil po raz kolejny zauważył, jak świetną ma żonę sylwetkę. W tym momencie półka się zachwiała. Śruby były poluzowane i trzymały się “na słowo honoru”. Książki leżały na podłodze.
Chciał się wycofać, zanim żona go zauważy, ale Weronika odwróciła się, wciągając spadający na twój kosmyk włosów.
– Po co stoisz? Lepiej byś tę półkę przybił.
– Chciałem ci pokazać… Patrz, jaki remont zrobili Marcin z Kasią w mieszkaniu po babci. Też bym takiego nie odmówił… – urwał, widząc wyraz twarzy Weroniki.
– Pokaż – poprosiła.
– No, patrz – Kamil z entuzjazmem przekręcił laptop ekranem do niej. – Fajne, nie? Tam było kompletnie zniszczone. Marcin chciał je od razu sprzedać… – starał się mówić bez zazdrości.
– Tak. Brawo – odparła sucho Weronika, patrząc na niego.
– Co? Moja babcia jest zdrowa i nie zamierza umierać. A nawet jeśli, to nie wiadomo, komu zapisze mieszkanie, ma dwóch wnuków.
– Niech żyje. On pisze, że sam wszystko zrobił. Kasia tylko podpowiadała.
– No tak.
– Nie łapiesz? Ile razy mam ci mówić, żebyś przybił tę półkę?! Książki leżą na podłodze od miesiąca, kurzą się, żółkną. Mieszkamy tu rok, a codziennie coś się wali. Mam kogoś wynająć z zewnątrz, żeby przybił półkę? Nie wstyd? Dla Kasi pewnie byś nie tylko remont zrobił, ale i dom postawił, co?
– No i zaczęło się – westchnął Kamil. – Teraz wszystko jest w internecie, a ty wciąż kupujesz papierowe książki – mruknął, zatrzasnął laptopa i zdecydowanie wyszedł do kuchni.
– Nie, czekaj. – Weronika szła za nim. – Jak tylko zaczyna się rozmowa o półce, to głuchniesz i ślepniesz. Ja ci nie mówię, że zabierasz mi półki płytami. Nie narzekam na twoją kolekcję. A po co ją zbierać, skoro w necie wszystko jest? Włącz i słuchaj. Nie krytykuję twojego hobby. Zamieńmy się. Wyjmiesz swoje płyty z szafki, a ja położę tam książki. Może wtedy zrobisz coś z półką.
– Kupmy biblioteczkę. Nie mam nic przeciwko – zaproponował ugodowo Kamil.
– A może od razu kupmy nowe mieszkanie, większe, swoje, gdzie będziemy robić, co chcemy? – odcięła się Weronika.
– Wer, nie chcę się kłócić. Głupio mi, że w ogóle wspomniałem o mieszkaniu – Kamil opadł z sił.
– Ja też nie chcę. Ale kiedy w końcu przybiKamil westchnął głęboko, wziął młotek ze szuflady i mruknął: “Dobrze, już idę po wiertarkę do taty – nawet jeśli będę musiał zaraz wracać, bo pewnie znowu zapomniał, że ma ją w garażu.”
