Nie chcę macochy!
Maja nie miała ochoty wracać do domu. Rano tata rzucił, że dziś przyprowadzi kolejną „narzeczoną”, żeby się z nią poznały. Znowu będzie musiała naciągać sztuczny uśmiech i udawać grzeczną dziewczynkę, tylko po to, by ta obca kobieta została w ich domu. Ale Maja miała już dość tego niekończącego się przedstawienia.
Po rozwodzie rodziców ich mieszkanie w Łodzi zamieniło się w prawdziwy dworzec. Tata przyprowadzał jedną „mamę” za drugą, a Maja czasem żałowała, że wybrała życie z nim. Matka była zimna jak styczniowy wiatr – dla niej praca zawsze była na pierwszym miejscu. Maja wychowywała się pod opieką babć, a mama tylko strofowała ją za najmniejsze przewinienie. Miłość? Troskę? O tym Maja mogła jedynie pomarzyć.
Mama utrzymywała rodzinę, zarabiała, ale za jaką cenę? Maja często myślała, że wolałaby, żeby była po prostu matką, a nie maszyną do zarabiania złotówek. Gdy ich małżeństwo się rozpadło, rodzice rozeszli się, jakby zrzucili z pleców ciężki kamień. Każde zaczęło nowe życie, ale Maja została na uboczu – nikomu niepotrzebna.
Próbowała zwrócić na siebie uwagę matki: wagarowała, pyskowała nauczycielom, tylko po to, by ta w końcu ją zauważyła. W odpowiedzi dostawała jednak tylko krzyki i upokorzenia. Po kolejnej awanturze, gdy wezwano mamę do dyrektora, ta sprała Maję i wygnała z domu. Dziewczyna spakowała plecak i pojechała do taty. Mama nawet nie próbowała jej zatrzymać – wręcz przeciwnie, odetchnęła z ulgą.
Z ojcem, Krzysztofem, życie stało się lżejsze. Maja czuła jego ciepło i szczerą miłość. Wzięła się w garść, zaczęła dobrze się uczyć, przestała buntować. Babcie pomagały w domu, podczas gdy tata pracował na okrągło, by zapewnić rodzinie byt. W ich mieszkaniu na peryferiach Łodzi zapanowała krucha harmonia, na którą Maja tak długo czekała.
Ale wszystko się zmieniło, gdy tata stwierdził, że potrzebuje nowej żony. Od tamtej pory ich dom wypełniły obce kobiety. Maja przyjmowała je z lodowatą rezerwą, celowo odpychając. Nie chciała „mam”, które patrzyły na nią jak na przeszkodę. Tym razem jednak tata był nieugięty: „Maja, koniec z kaprysami! Robię to dla ciebie, chcę, żebyśmy mieli prawdziwą rodzinę!”
Przekraczając próg mieszkania, Maja usłyszała znajomy głos. Serce podskoczyło jej do gardła. Zrzuciła trampki i zajrzała do salonu. Za stołem siedziała jej ulubiona nauczycielka, pani Ewa Nowak. Maja ją uwielbiała – była dobra, sprawiedliwa, zawsze gotowa wysłuchać. Ale co ona tu robi?
Okazało się, że pani Nowak przyszła omówić oceny Mai. Dziewczyna poczuła się zdezorientowana. Nagle pomyślała, że nauczycielka mogłaby stać się częścią ich rodziny. Czyżby to ona była tą „narzeczoną”? Maja zamarła, bojąc się spłoszyć nadzieję. Ale rozmowa dobiegła końca i pani Ewa wyszła, zostawiając Maję w chaosie uczuć.
Zanim dziewczyna zdążyła ochłonąć, rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu stała nieznajoma – młoda, z intensywnym makijażem i pewną siebie miną. Maja poczuła, jak coś w niej pęka. Tak bardzo liczyła, że wizyta pani Nowak nie była przypadkowa! W rozpaczy wpadła do swojego pokoju, zatrzasnęła drzwi i wybuchnęła płaczem.
Siedziała zamknięta do późnego wieczora, aż przyszła babcia. Dziewczyna wylała przed nią cały swój strach i ból. „Nie chcę żadnej macochy! Dlaczego tata nie widzi, jak mi źle?” – łkała. Babcia, wysłuchawszy jej, mocno przytuliła wnuczkę. Rozumiała, jak ciężko jest Mai, której dziecięca dusza była rozdarta przez samotność i poczucie zdrady.
Babcia porozmawiała z Krzysztofem. Zdecydowali, że na razie żadne „narzeczone” nie będą przekraczać progu ich domu, dopóki Maja nie będzie gotowa. A w głowie dziewczyny już kiełkował plan. Postanowiła, że pomoże tacie zbliżyć się do pani Nowak. Jeśli marzenia się spełniają, to czemu nie doprowadzić do tego własnymi siłami? Maja przysięgła sobie, że zrobi wszystko, by jej ukochana nauczycielka stała się częścią ich rodziny.
Głęboko wierzyła, że jej marzenie się spełni. W końcu nawet w najciemniejszą noc kryje się odrobina światła, prawda?
